tag:blogger.com,1999:blog-84197921196623012092012-01-24T21:43:26.855+03:00ഒരു പാലക്കല് ജാലകംജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.comBlogger151100tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-33264731043091616312011-04-21T20:32:00.000+03:002011-04-21T20:32:27.479+03:00വയലിലെ പുഷ്പംപോലെ..<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><span lang="ML" style="color: maroon; font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: ML; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EN-US;"><br />മഴ തിമിര്ത്തുപെയ്യുകയാണ്...<br /><br />തുള്ളിയ്ക്കൊരുകുടം പേമാരി എന്ന ചൊല്ലിനെ ശരിയ്ക്കും അന്വര്ത്ഥമാക്കുന്ന മഴ!!<br /><br />മുംബൈയില്നിന്നുള്ള ആദ്യത്തെ വെക്കേഷന് ആയിരുന്നു അത്...<br /><br />ഒരു വര്ഷം നാടും,നാട്ടുകാരും,ഗ്രാമസൗഭാഗ്യങ്ങളും നഷ്ടമായപ്പോള്..എല്ലാതിനോടും പ്രിയമേറുകയായിരുന്നു...<br /><br />മനസ്സില് നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന കേരളത്തിലെ മഴക്കാലവും, ഈറനണിഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന നനുനനുത്ത പുല്ത്തലപ്പുകളും,പിച്ചകംപൂക്കുന്ന പൊന്തക്കാടുകളും,വേലിപ്പടര്പ്പില് ചിരിയ്ക്കുന്ന സുന്ദരിപ്പൂക്കളും,കാര്മേഘക്കൂട്ടങ്ങള്ക്കിടയില്പാറുന്ന കൊള്ളിയാനുകളും, എല്ലാം..എല്ലാം തിരിച്ചുകിട്ടിയ ആഹ്ലാദത്തിമിര്പ്പിനിടയിലായിരുന്നു ആ അത്യാഹിതം..<br /><br />മറിയാമ്മച്ചേടത്തി പശുവിനു പുല്ലുപറിയ്ക്കാന് പോയതായിരുന്നു പറമ്പില്..<br /><br />മരുമകള് വീട്ടില്പോയിമടങ്ങിയെത്തിയപ്പോള്, ആറര മണിയായിരുന്നു..<br /><br />മറിയാമ്മച്ചേടത്തിയെ വീട്ടില് കാണാതായപ്പോള് പറമ്പിലിറങ്ങിനോക്കിയതാണ്..<br /><br />കിണറിനടുത്തുള്ള പുല്പ്പടര്പ്പില് തണുത്തുമരവിച്ചുകിടക്കുന്നു മറിയാമ്മച്ചേടത്തി!!..<br /><br />അലമുറയിട്ടുകരയുന്ന മരുമകളുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞങ്ങളെല്ലാം ഓടിക്കൂടിയത്..<br /><br />നോക്കുമ്പോള് മുട്ടുവരെ വളര്ന്നുനില്ക്കുന്ന,പടരന്പുല്ലില് വായില്നിന്നും നുരയുംപതയുമായി മറിയച്ചേടത്തി നിവര്ന്നുകിടക്കുന്നു...<br /><br />ശ്വാസം മുട്ടിന്റെ അസുഖമുണ്ടായിരുന്നു മറിയമ്മാച്ചേടത്തിയ്ക്ക്..അസുഖം കലശലായാല് സുബോധംവരെപോകും!!! ആരും അടുത്തില്ലാതായതാവും മരണകാരണം..<br /><br />വായില്നിന്നും നുരയും പതയും എന്തോ ഒരു ദുരൂഹത പടര്ത്തിയ മരണം..<br /><br />എന്തായാലും തൊട്ടയല്പക്കത്തെ സ്നേഹമയിയായ മറിയാമ്മച്ചേടത്തിയുടെ ആകസ്മികമരണം മനസ്സിനെ നോവിച്ചു..<br /><br />വെക്കേഷന്മൂഡെല്ലാം പോയി..<br /><br />മറിയാമ്മച്ചേടത്തിയുടെ അടുത്തുള്ള മക്കളെയെല്ലാം വിവരമറിയിയ്ക്കലായിരുന്നു അടുത്ത പരിപാടി..<br /><br />മൂക്കന്നൂരിലേയ്ക്കു കെട്ടിച്ചുകൊടുത്ത രണ്ടാമത്തെ മകളുടെ വീട്ടില്പോയി അവരേയും,കുട്ടികളേയുംകൂട്ടി തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള് സമയം പത്തേമുക്കാല്...<br /><br />അപ്പോഴാണ് മറിയാമ്മച്ചേടത്തിയുടെ ഒരു സഹോദരിയെ രാപ്പാളേയ്ക്ക് കെട്ടിച്ചുവിട്ടീട്ടുണ്ട്,അവരെ അറിയിച്ചീട്ടില്ല എന്നുപറയുന്നത്.... അത്താഴം കഴിച്ചെന്നുവരുത്തി വീട്ടില്നിന്നും പുറത്തുകടന്നപ്പോഴേയ്ക്കും പ്രകാശിന്റെ മാരുതി സ്റ്റാര്ട്ടാക്കിനിര്ത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു....<br /><br />കാറിലേയ്ക്കുകയറിയതും മഴയുടെ ശക്തികൂടി..<br /><br />വീട്ടില്നിന്നും റോഡിലേയ്ക്കുകയറിയതും പെരുമഴയായി..<br /><br />വിന്റ്സ്ക്രീന് ഗ്ലാസ്സിലൂടെ മഴവെള്ളം പുഴപോലെ ഒഴുകുന്നു..<br /><br />"എന്തൊരു മഴയാ!!!"<br /><br />എതിരേ വരുന്ന ചരക്കുലോറിയുടെ ഹെഡ്ലൈറ്റ് കണ്ണിലടിച്ചപ്പോള് ബ്രേയ്ക്ക്ചെയ്ത് തീര്ത്തും സൈഡ് ഒതുക്കികൊണ്ട് പ്രകാശ് ആത്മഗതം നടത്തി..<br /><br />പെരുമഴയും, റോഡിലെ ഗട്ടറുകളും എല്ലാംകൂടി പ്രകാശിന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് ശരിയ്ക്കും ശ്രമകരമായ ഒരു ജോലിയാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു..<br /><br />മെയിന് റോഡില്നിന്നും വലത്തോട്ടെടുത്ത്, കാര് പാലച്ചിറയ്ക്കുള്ള റോഡിലേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു..<br /><br />മഴ കൂടുന്നതല്ലാതെ,കുറയാനുള്ള യതൊരു ലക്ഷണവും കാണുനില്ല...<br /><br />ഇനിയങ്ങോട്ട് പാലച്ചിറ കവലവരെ റോഡിനിരുപുറവും നിറഞ്ഞ പാടങ്ങളാണ്..സ്ട്രീറ്റ്ലൈറ്റുപോലും ഇല്ലാത്ത വഴി...<br /><br />മഴക്കാലത്ത് പാടങ്ങളെല്ലാം മലവെള്ളംവന്നുനിറഞ്ഞ് പെരുംകടലാവും..<br /><br />പത്തിരുപതടിയോളം ആഴത്തില് നിറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ജലപ്പരപ്പിനിടയിലൂടെയുള്ള റോഡിലൂടെയുള്ള യാത്ര അല്പം ഭയമുളവാക്കാതിരുന്നില്ല...<br /><br />ഒന്നുത്തെറ്റിയാല് നിലയില്ലാത്ത വെള്ളത്തില് മുങ്ങും!!!<br /><br />മറിയാമ്മച്ചേടത്തിയുടെ ആകസ്മികമായ മരണവും,പിന്നെ മൗനമുറയുന്ന യാത്രയും, ഈറനായ ഇരുട്ടിന്റെ ആവരണവും,എന്തോ മനസ്സ് മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളില് വെറുതേ പാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു..<br /><br />ഓര്ത്താല് എല്ലാം മരീചിക പോലെ...<br /><br />മനുഷ്യ ജീവിതവും,സ്നേഹനിരാസങ്ങളും,സുഖദുഃഖങ്ങളും,എല്ലാം എല്ലാം വെറുതേ കെട്ടുപ്പിണഞ്ഞുക്കുരുങ്ങി..<br /><br />പെട്ടെന്നായിരുന്നു പ്രകാശിന്റെ കാല് ബ്രേയ്ക്കിലമര്ന്നത്!!!<br /><br />തല വിന്റ്സ്ക്രീനില് തട്ടാഞ്ഞതു ഭാഗ്യം!! കാരണം താന് ചിന്തകളിലൂടെ മയക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതുകയായിരുന്നു..<br /><br />ആരാ ഈ പാതിരാത്രി പെരുമഴയത്ത് റോഡിനുകുറുകേ?!!!!<br /><br />കയ്യിലൊരു ഹരിക്കെയിന് ലാമ്പുമായി കുടയുംചൂടി..മഴയില് നനഞ്ഞുകുതിര്ന്നൊരു സ്ത്രീരൂപം റോഡുമുറിച്ചുക്കടക്കുന്നു..<br /><br />മഴവെള്ളം കുതിച്ചൊഴുകുന്ന വിന്റ്സ്ക്രീനിലൂടെയുള്ള കാഴ്ച്ച വ്യക്തമല്ല..<br /><br />വേഗത തീരെക്കുറച്ച് ആ സ്ത്രീരൂപത്തെ ഓവര്ടേക്ക് ചെയ്യുമ്പോള്,വെളുത്ത സെറ്റുമുണ്ടും,ചുവന്ന ബ്ലൗസും ധരിച്ച സ്ത്രീരൂപത്തിന്റെ മുഖം എകദേശം തിരിച്ചറിഞ്ഞു....<br /><br />ബാലടീച്ചര്!!!<br /><br />കുറേനാളത്തെ ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം കാണുകയായിരുന്നു ടീച്ചറെ.... കുറച്ചു തടിച്ചീട്ടുണ്ട്...<br /><br />ആരേയുമാകര്ഷിയ്ക്കുന്ന ആ പ്രസന്നമായ മുഖത്തിനു യാതൊരുമാറ്റവുമില്ല!!!<br /><br />പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കി തീര്ച്ചപ്പെടുത്താന് വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു..<br /><br />ടീച്ചര് കുറേക്കൂടി സുന്ദരിയായിരിയ്ക്കുന്നു!!!<br /><br />ടീച്ചറുടെ വീടിവിടെയാണ്, പാലച്ചിറയ്ക്കു തെക്കേക്കരയില്...<br /><br />സ്കൂളില്നിന്നും വരുമ്പോള് ടീച്ചര് ഈ പാടവരമ്പത്തുകൂടി കയറിയാണ് വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാറുള്ളത്..<br /><br />ആരും പെട്ടെന്നിഷ്ടപ്പെടുന്ന സ്വഭാവമായിരുന്നു ടീച്ചറുടേത്. കാണാന് അതിസുന്ദരിയല്ലെങ്കിലും, ആരേയും പെട്ടെന്നാകര്ഷിയ്ക്കുന്ന എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത ടീച്ചറിലുണ്ടായിരുന്നു..<br /><br />പിന്നെ,തനിക്കേറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട മലയാളമായിരുന്നു ടീച്ചറുടെ വിഷയവും; എങ്ങനെ നോക്കിയാലും തനിയ്ക്ക് മറക്കാനാവില്ലായിരുന്നു..സ്നേഹത്തിന്റെയും,പരിശുദ്ധിയുടേയും, പ്രതീകമായിരുന്ന ആ ബ്രാഹ്മിണ് ടീച്ചറെ!!<br /><br />ചിന്തകള് പെട്ടെന്ന് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് പുറകിലേയ്ക്കുപാഞ്ഞു..<br /><br />സ്ഥലകാലബോധമുണ്ടാകാന് അല്പ്പസമയമെടുത്തു..<br /><br />ടീച്ചറെങ്ങനെ ഈ പാതിരാത്രി മലവെള്ളം നിറഞ്ഞുക്കിടക്കുന്ന പാടവരമ്പത്തുകൂടെ വീട്ടിലേയ്ക്കുപോകും?..<br /><br />സുബോധത്തിലെവിടേയോ ഒരു കൊള്ളിയാന് മിന്നി..<br /><br />"പ്രകാശ് വണ്ടി തിരിയ്ക്കൂ.."<br /><br />ശബ്ദത്തിന്റെ ആഴം കൂടിയതറിഞ്ഞില്ല...<br /><br />അല്പ്പം പരിഭ്രമത്തോടെ തന്നെ നോക്കുന്ന പ്രകാശിനോട് ഒരുവിധത്തില് കാര്യം ധരിപ്പിച്ചപ്പോഴേയ്ക്കും വണ്ടി കുറച്ചുദൂരം പിന്നിട്ടിരുന്നു..<br /><br />പെട്ടെന്നു റിവേര്സെടുത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും ടീച്ചറവിടെയില്ല!!<br /><br />മഴയ്ക്കു വീണ്ടും ശക്തികൂടിയപോലെ.. കാറ്റും ശക്തമായിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്...<br /><br />"വണ്ടിനിര്ത്തു പ്രകാശ്!!!"<br /><br />"നമുക്കിറങ്ങിനോക്കാം ..പാവം ടീച്ചര്...ഈപെരുമഴയത്ത് രാത്രി...തനിയേ.."<br /><br />പ്രകാശ് പെട്ടെന്ന് എന്റെ കയ്യില് കടന്നുപിടിച്ചുക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..<br /><br />"ഡോര് തുറക്കല്ലേ... മഴവെള്ളം മുഴുവന് അകത്താവും!!"<br /><br />കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റുകൂടി ഓഫായപ്പോള് ആ പ്രദേശമാകെ കൂരിരുട്ടില് മുങ്ങി!!<br /><br />കണ്ണില്കുത്തിയാല് കാണാത്ത ഇരുട്ട്!!<br /><br />മഴവെള്ളം കുതിച്ചൊഴുകുന്ന ഗ്ലാസ്സിലൂടെ കണ്ണുകള് ചുറ്റുംപരതി...<br /><br />എവിടെ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ബാലടീച്ചര്?..<br /><br />നിറഞ്ഞ ജലപരപ്പും,ചീറിയടിയ്ക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റും,ഇരമ്പുന്ന മഴയും എല്ലാംകൂടി ഏതോ ഒരു ഭീകരമായ അന്തരീക്ഷം ചുറ്റും നിറയുന്നതായി എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു...<br /><br />അതാ പാലച്ചിറയുടെ തെക്കേക്കരയെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഒരു നേര്ത്തവെളിച്ചം ജലപരപ്പിനു മുകളിലൂടെ നീങ്ങുന്നു!!!!<br /><br />ടീച്ചറെങ്ങനെ ഈ ജലപരപ്പിലൂടെ ഒറ്റക്ക്?!!!...<br /><br />എനിയ്ക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല..<br /><br />ഇനി ടീച്ചറെയുംകൊണ്ട് വല്ല വള്ളക്കാരും?..<br /><br />എല്ലാം തികച്ചും ദുരൂഹമാവുന്നപോലെ..<br /><br />കുറച്ചുനേരം പതുക്കെ പതുക്കെ ടീച്ചറുടെ വീടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുന്ന ആ പ്രകാശത്തെ നോക്കിയിരുന്നു..<br /><br />അതില്തന്നെ മനസ്സും,ശരീരവും,കേന്ദ്രീകരിച്ചതുകൊണ്ടാകാവാം,ആ പ്രകാശകണിക ടീച്ചറുടെ സുന്ദരമായ മുഖമായി പരിണമിക്കുന്നതായും, തന്നെ നോക്കി മൃദുമന്ദസ്മിതം പൊഴിയ്ക്കുന്നതായും എനിയ്ക്കുതോന്നി..<br /><br />മനസ്സിലെ വിങ്ങല് ഒന്നു ശമിച്ചതുപോലെ....<br /><br />"നേരം വൈകി.. ഇനി തിരിച്ചുപോരേണ്ടതുമല്ലേ?..പോരാത്തതിനു ഈ നശിച്ച മഴയും!!.. നമുക്കു പോകാം.."<br /><br />പ്രകാശാണു മൗനം ഭന്ജിച്ചത്..<br /><br />"ശരിയാ നമുക്കു പോകാം"<br /><br />ഇരമ്പിപ്പെയ്യുന്ന മഴയിലൂടെ രാപ്പാളെത്തി മറിയച്ചേടത്തിയുടെ സഹോദരിയേയുംകൊണ്ട് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള് സമയം ഒരുമണികഴിഞ്ഞിരുന്നു...<br /><br />മനസ്സുമുഴുവനും ബാലടീച്ചറായിരുന്നു....<br /><br />ഭൂപരിഷ്ക്കരണനിയമം വരുന്നതിനുമുന്പ് ഞങ്ങള് താമസിയ്ക്കുന്ന ഗ്രാമത്തിന്റെ നല്ലൊരുഭാഗവും ടീച്ചറുടെ വീട്ടുകാരുടെ ആയിരുന്നത്രേ!!!<br /><br />നായന്മാരും,നസ്രാണികളും പാട്ടത്തിനെടുത്ത അവരുടെ ഭൂമിയില് കൃഷിചെയ്തും,വിപണനം നടത്തിയും സുഖമായി ജീവിച്ചിരുന്നു..<br /><br />ഞങ്ങളിവിടെ വീടുവാങ്ങി താമസം തുടങ്ങുമ്പോള് സ്ഥലത്തെ പാട്ടക്കാരായ നായന്മാരും,നസ്രാണികളും, പുത്തന് മുതലാളിമാരുടെ കുപ്പായത്തിലായിരുന്നു!!<br /><br />ഭൂപരിഷ്ക്കരണംകൊണ്ട് നേട്ടംകൊയ്തത് ഇത്തരക്കാരാണ്!!<br /><br />എല്ലാം അമ്മ പറഞ്ഞ അറിവാണ്<br /><br />സുഖലോലുപന്മാരായ കാരണവന്മാരുടെ ധാരാളിത്തവും,ചിന്തയില്ലാത്ത ജീവിതവും,ശരിയ്ക്കും തകര്ത്തത് തലമുറയിലെ അവസാനക്കണ്ണികളായ ബാലടീച്ചറേയും,ജ്യേഷ്ഠനേയുമായിരുന്നു..<br /><br />എന്റെ ഓര്മ്മയില് നാട്ടിലെല്ലാം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്,ആര്ക്കും ഒരു ശല്യവുംചെയ്യാതെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടന്നിരുന്ന ഭ്രാന്തനായിരുന്നു ബാലടീച്ചറുടെ ജ്യേഷ്ഠന്!!!<br /><br />പലപ്പോഴും ഉച്ചയൂണിന്റെ സമയത്ത് വടക്കേപ്പുറത്തിരുത്തി അമ്മ ചോറുകൊടുക്കാറുള്ള ഭ്രാന്തന് ശങ്കുണ്ണിയെ കുഞ്ഞുന്നാളിലേ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു...<br /><br />മലയാളം വിദ്വാന് പഠിച്ച ബാലടീച്ചര്ക്ക് പലരുടേയും സഹായംകൊണ്ടാണത്രേ..സ്കൂളില് ഒരു ജോലിയാക്കിക്കൊടുത്തതുതന്നെ..<br /><br />അത്രയ്ക്കു പരിതാപകരമായിരുന്നു ഒരുകാലത്തു നാടടക്കിവാണിരുന്ന ആ കുടുംബത്തിന്റെ അവസ്ഥ!!!<br /><br />മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ അസ്ഥിരതയും, അര്ഹതയുടേയും,ഭാഗ്യനിര്ഭാഗ്യങ്ങളുടേയും പൊരുത്തക്കേടുകളും,എന്നും തന്റെ മനസ്സിനെ കീറിമുറിയ്ക്കുന്ന ചിന്തകളായിരുന്നു..<br /><br />എങ്ങുമെത്താതെ.. ഒരിയ്ക്കലുമൊരിയ്ക്കലുമവസാനിക്കാതെപോയതുമായ നീറുന്ന ചോദ്യങ്ങള്!!<br /><br />വളരേ വൈകി,തൊഴില്രഹിതനായ ഒരു വയസ്സന് നമ്പൂതിരിയെ വിവാഹംചെയ്യേണ്ടിവന്നതും...കുട്ടികളോട് അതിരുകവിഞ്ഞ വാത്സല്യമുണ്ടായിരുന്ന ടീച്ചര്ക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു ജനിയ്ക്കാതെ പോയതും,എല്ലാം വിധിയുടെ വിളയാട്ടമായി മറക്കാന് ശ്രമിച്ചു...<br /><br />നാളെ രാവിലെ അമ്മയോടു ചോദിച്ചാലറിയാം ഇപ്പോഴത്തെ ടീച്ചറുടെ അവസ്ഥ...ഇനി താന് കണ്ടതു ടീച്ചറെതന്നെയല്ലെ?!!!!..<br /><br />പുറത്ത് മഴ അപ്പോഴും തോരാതെ പെയ്യുകയാണ്..<br /><br />ദുഃഖത്തിന്റേയും, വേര്പാടിന്റേയും ആ നിറഞ്ഞ ഹിന്തോളരാഗങ്ങളിലലിഞ്ഞ് എപ്പോഴോ ഉറക്കത്തിന്റെ കയങ്ങളില് മുങ്ങിത്താണു..<br /><br />പിറ്റേന്നു ഏഴരയായി എഴുന്നേറ്റപ്പോള്...<br /><br />പല്ലുതേയ്ക്കാനായി വടക്കേപ്പുറത്തെത്തിയപ്പോള് അമ്മ അവിടെ കോഴികള്ക്ക് ഇന്നലത്തെ ബാക്കിവന്ന ആഹാരസാധനങ്ങള് വിതറികൊടുക്കുകയാണ്..<br /><br />"അമ്മേ ഇന്നലെ രാത്രി ഞങ്ങള് രാപ്പാളേയ്ക്കുപോകുമ്പോള് പാലച്ചിറയില്വച്ചു നമ്മുടെ ബാലടീച്ചറെകണ്ടു .."<br /><br />"പാവം മഴയില് നനഞ്ഞുകുതിര്ന്ന് ഒറ്റയ്ക്ക് ആ പാതിരാത്രി... എനിയ്ക്കാകെ ഒരു വല്ലായ്മതോന്നി..."<br /><br />"നീ വല്ല സ്വപനവും കണ്ടതാവും.. അല്ലാതെപിന്നെ..ടീച്ചര് മലവെള്ളത്തില് മുങ്ങിമരിച്ചത് ഒരാഴ്ച്ച മുന്പല്ലേ!!!"<br /><br />"നീ വന്ന അന്നുതന്നെ ഞാന് പറഞ്ഞതാണല്ലോ..നീ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചീട്ടുണ്ടാവില്ല..."<br /><br />"ആ നമ്പൂരി മരിച്ചതില്പിന്നെ തലയ്ക്ക് ചെറിയ ഓളമായിരുന്നു ടീച്ചര്ക്ക്.... എങ്ങനേയാണ് പറ്റിയതെന്നറിയില്ല; ഒരു ശനിയാഴ്ച്ചയാണ് പാലച്ചിറയില് ടീച്ചറുടെ ശവം പൊന്തിയത്..."<br /><br />ശരിയ്ക്കും ഇടിവെട്ടിയത് തലച്ചോറിലെവിടെയോ ആയിരുന്നു!!!<br /><br />അപ്പൊ,പിന്നെ ഇന്നലെ താന് കണ്ട ബാലടീച്ചര്!!!!....<br /><br />എനിയ്ക്കാകെ ഒരസ്വസ്ഥത...<br /><br />പെട്ടന്നു പ്രഭാതകര്മ്മങ്ങളൊക്കെ കഴിച്ചെന്നുവരുത്തി.ഒരു കട്ടന്കാപ്പിയെടുത്തുകുടിച്ച് പെട്ടെന്നു മറിയാമ്മച്ചേടത്തിയുടെ വീട്ടിലെത്തി..<br /><br />ദൈവത്തിന്റെ മുഖച്ഛായയുള്ള നരച്ച താടിവെച്ച വികാരിയച്ചന് മരണാനന്തരശുശ്രൂഷകള് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു...<br /><br />"മനുഷ്യജീവിതം പുല്ക്കൊടിയ്ക്കുതുല്യമാവുന്നു!!!<br /><br />വയലിലെ പുഷ്പംപോലെ അതുവിടരുന്നു...<br /><br />ചുടുക്കാറ്റടിയ്ക്കുമ്പോള് അതു വാടിപ്പോവുകയും ചെയ്യുന്നു!!<br /><br />അതു നിന്നിരുന്ന സ്ഥലവും അജ്ഞാതമായിത്തീരും!!!".<br /><br />നശ്വരമായ മനുഷ്യജീവനുമുന്നില് ആദരവോടെ നമ്രശിരസ്കനായി നിന്നു... മറ്റൊന്നും ചിന്തിയ്ക്കാനാവാതെ!!!<br /><br style="mso-special-character: line-break;" /> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br style="mso-special-character: line-break;" /> <!--[endif]--></span></div><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-3326473104309161631?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-10654646012554320322011-02-14T20:28:00.000+03:002011-02-14T20:28:55.916+03:00മുഗള് പ്രണയത്തണലില്.. ഒരു വലെന്റയിന്സ് ഡേ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: ML; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EN-US;">ജഹാംഗീര് ആര്ട്ട് ഗാലറി!<br /><br />മുംബൈ നഗരത്തിന്റെ ആഡ്യത മുഴുവന് ഉയര്ത്തിപ്പിടിയ്ക്കുന്ന കലയുടെ കേന്ദ്രം!!<br /><br />മനസ്സില് ആകാംക്ഷയുടെ ഒരായിരം ഉടുക്കുകള് കൊട്ടിയമരുകയാണ്..<br /><br />സോനല് ഒമ്പതുമണിയോടുകൂടി ഇവിടെ എത്താമെന്നു പറഞ്ഞീട്ട്?..<br /><br />ആല്ബെര്ട്ടിന്റെ മനസ്സിലെന്തോ പറഞ്ഞറിയിയ്ക്കാനാവത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത ഉറഞ്ഞുക്കൂടാന് തുടങ്ങി..<br /><br />എന്താണാവോ നേരം വൈകാന്?...<br /><br />സോനലിന്റെ പ്രത്യേക താല്പര്യം ഒന്നുമാത്രമാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു ഒത്തുച്ചേരലിന് മുതിരാന് കാരണം.<br /><br />ഈ വലെന്റയിന്സ് ഡേയില്..ഡ്യൂട്ടിയ്ക്കാണെന്നപ്പോലെ പുറപ്പെട്ട് ഇവിടെ എത്തുക..<br /><br />പിന്നെ,അവള്ക്ക് എറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആര്ട്ട് ഗാലറിയില്..ചിത്രങ്ങളുടേയും,ശില്പ്പങ്ങളുടേയും, മറ്റുകലാരൂപങ്ങളുടേയും നടുവില് മനോഹരമായ ഒരു ഒത്തുച്ചേരല്!!!<br /><br />ചിത്രകാരിയാവാന് മോഹിച്ച ഗുജറാത്തിത്തുണിക്കച്ചവടക്കാരന്റെ ഏകമകള്!!<br /><br />മുംബൈ മഹാനഗരത്തിലെ തന്റെ ആദ്യസുഹൃത്ത്!!<br /><br />മൂന്നുമാസംകൊണ്ട് തന്നെ മനോഹരമായി ഹിന്ദി പഠിപ്പിച്ച അദ്ധ്യാപിക!!<br /><br />ആദ്യമായി കേരളംവിട്ട തന്റെ ഗൃഹാതുരത്വത്തിന്റെ നൊമ്പരങ്ങളില് കുളിരായി പെയ്തിറങ്ങിയ സ്നേഹത്തിന്റെ ചാറ്റല്മഴ!!<br /><br />ആല്ബെര്ട്ടിന്റെ മനസ്സില് ഈയിടെയായി സോനല് നിറഞ്ഞുനില്ക്കുകയാണ്..<br /><br />സോനല് ഓഫീസിലെത്താന് അല്പ്പം വൈകിയാല്....<br /><br />ഒരു ദിവസം ലീവെടുത്താല്..എല്ലാം മനസ്സുപിടയും..<br /><br />സോനല് ഒന്നു വേഗം വന്നിരുന്നുവെങ്കില്...<br /><br />സോനല് ഇന്നു ലീവെടുക്കാതിരുന്നെങ്കില്..<br /><br /><br />ആല്ബെര്ട്ടിന്റെ ചിന്തകളില് ചാറ്റല്മഴപൊഴിയുന്ന ആ പഴയ പ്രഭാതം പറന്നെത്തി..<br /><br />സോനലിനെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം...<br /><br />മുംബൈ മഹാനഗരത്തിലെ, അന്ധേരിയിലെ ഷെയര്റെജിസ്റ്റെറിംഗ് കമ്പനിയിലാദ്യമായി ജോലിയ്ക്കെത്തിയ ദിവസം...<br /><br />മനസ്സില് ഒരായിരം ആശങ്കകളായിരുന്നു..<br /><br />ജോലി എങ്ങനെയായിരിയ്ക്കും?...<br /><br />കമ്പ്യുട്ടര് ഡിപ്ലോമ കഴിഞ്ഞതില്പ്പിന്നെ കമ്പൂട്ടറുമായുള്ള ബന്ധം പിരിഞ്ഞതാണ്.. ഇനി നേരിട്ടു കമ്പ്യൂട്ടറില് എന്തെങ്കിലും പണിതന്നാല് പണിയാവും!!!<br /><br />മനസ്സില് ആകപ്പാടെ അസ്വസ്ഥതയുടെ കരിമേഘങ്ങള് നിറയുകയായിരുന്നു..<br /><br />കഷ്ടിച്ചു പറഞ്ഞൊപ്പിയ്ക്കാവുന്ന ഇംഗ്ലീഷല്ലാതെ,ഹിന്ദി കാര്യമായൊന്നുംതന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു..<br /><br />ടിവിയില് കണ്ട ഹിന്ദിസിനിമകളുടേയും,പത്താംക്ലാസ്സുവരെ പഠിച്ച ഹിന്ദിഭാഷയുടേയും ബലം മനസ്സില് ഇല്ലാതില്ല.<br /><br />സെക്ഷണല് മാനേജര് കമ്പനിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചെറിയൊരു വിവരണത്തിനുശേഷം നാലുനിലകളിലായി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന വിവിധ സെക്ഷനുകള് പരിചയപ്പെടുത്തിതന്നു.<br /><br />ഒടുവില് കസേര കിട്ടിയത് ട്രാന്സ്ഫര് സെക്ഷനിലെ സോനലിന്റെ മേശയില്..<br /><br />സെക്ഷന്ഹെഡ് തനൂജ മാഡത്തിന്റെ മേശയ്ക്കഭിമുഖമായി..അവസാനത്തെ നിരയില് രണ്ടുപേര്വീതം ഇരിയ്ക്കുന്ന മേശകളിലൊന്നില്..സോനലിന്റെ ഇടതുവശത്തായി...<br /><br />മേശയ്ക്കു നടുവിലായി നെറ്റ്വര്ക്ക്കമ്പൂട്ടര് രണ്ടുപേര്ക്കും ഉപയോഗിയ്ക്കവുന്ന തരത്തില് വെച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.<br /><br />അപരിചിതമായ അന്തരീക്ഷവും,പിന്നെ ആരേയും ആകര്ഷിക്കുന്ന പാല്പുഞ്ചിരിയുമായി"വെല്ക്കം" പറഞ്ഞ സോനലും,എല്ലാംകൂടി ഓഫിസിലെ ചൂടു വര്ദ്ധിയ്ക്കുന്നതായിതോന്നി..<br /><br />പുറത്തു നേരിയ മഴച്ചാറ്റലുണ്ടായിരുന്നീട്ടും ഓഫിസില് ചൂടുകൂടുന്നതുപോലെ..<br /><br />സീറ്റില് ഇരുന്ന് തലയ്ക്കുമുകളിലായി നിശ്ചലമായ ഫാനിലേയ്ക്കു ഒന്നുരണ്ടുവട്ടം വെറുതെ നോക്കി..<br /><br />തന്റെ വിഷമം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടെന്നപോലെ സോനല് പുറകിലെ ചുവരിലെ ഫാനിന്റെ സ്വിച്ച് ഓണാക്കാന് എഴുന്നേറ്റു..<br /><br />അപ്പോഴാണ് താന് സോനലിനെ ശരിയ്ക്കും ശ്രദ്ധിയ്ക്കുന്നത്..<br /><br />ഇളംറോസ്കളര് ചുരിദാര്!!<br /><br />മനോഹരമായ അവളുടെ ശരീരവടിവുകള്ക്കൊപ്പം മനോഹരമായ അളവുകളില് തീര്ത്തിരിയ്ക്കുന്നു!!.മുകളീല് തൂവെള്ള ഷാള്!!..<br /><br />തുടുത്ത മുഖത്തെ..ആ വെളുത്ത ഷാള് ഒന്നുകൂടെപ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു!!<br /><br />വെളുപ്പും,റോസും നിറങ്ങള് ഗോതമ്പുനിറമുള്ള സോനലിനെ ശരിയ്ക്കുമൊരു സുന്ദരിയാക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു!!<br /><br />തോളിനൊപ്പം മുറിച്ച മുടി വളരേ ശ്രദ്ധിച്ച് ചീകിയൊതുക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു..<br /><br />തീര്ത്തും മനോഹാരിതയുടെ ഒരു മിനിയേച്ചര് രൂപം!!<br /><br />സോനല് വളരേ ബ്യൂട്ടികോണ്ഷ്യസുള്ള പെണ്ക്കുട്ടിയാണെന്ന് ആദ്യദര്ശനത്തില്ത്തന്നെ ആര്ക്കും മനസ്സിലാവും..<br /><br />ഫാന് ഓണാക്കിയപ്പോള് പേപ്പര്വെയിറ്റ് ഇല്ലാതെ മേശപ്പുറത്തുവച്ചിരുന്ന ഷെയര്സെര്ട്ടിഫിക്കറ്റുകള് കാറ്റില് പറന്നു. പെട്ടന്നുതന്നെ വലതുകൈകൊണ്ട്പിടിച്ചു..<br /><br />ഷെയര്സെര്ട്ടിഫിക്കറ്റുകള് പറക്കുന്നതുകണ്ട സോനലും പെട്ടന്നു പിടിയ്ക്കാന് ഒരു ശ്രമം നടത്തി..<br /><br />തന്റെ കൈകള്ക്കുമുകളില് സോനലിന്റെ മൃദുവായ കൈപ്പടം!!!<br /><br />ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ വേഗതയില് സോനല് കൈവലിച്ചു..<br /><br />തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു സ്പര്ശനമായിരുന്നു അത്!!!!<br /><br />പക്ഷെ,തന്റെ മനസ്സിന്റെ ആര്ദ്രതലങ്ങളിലെങ്ങോ ആ നനുനനുത്ത വിരലുകളുടെ സ്പര്ശം മായാത്ത ഒരു അനുഭവമായി പതിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരുന്നു!!!<br /><br />നാണമുണരാന്ത്തുടങ്ങിയ കണ്കോണുകളെ അതിവിദഗ്ദമായി നിയന്ത്രിച്ച സോനല് ഷെയര്സെര്ട്ടിഫിക്കറ്റുകള് ഇരുകൈകള്കൊണ്ടും പിടിച്ചുക്കൊണ്ട്പറഞ്ഞു..<br /><br />"വോ ലക്കിഡി നിക്കാലോ ഭായീ..."<br /><br />"ജല്ദി വോ ലക്കിഡി നിക്കാലോ!!!"<br /><br />മേശയുടെ അടിയിലേയ്ക്കുനോക്കിക്കൊണ്ടാണ് സോനല് അതു പറഞ്ഞത്..<br /><br />ഹിന്ദിയില് കാര്യമായ പരിജ്ഞാനമൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന തനിയ്ക്ക് ലക്കിഡിയുടെ അര്ത്ഥം ശരിയ്ക്കും പിടികിട്ടിയില്ല.<br /><br />തനിയ്ക്ക് ലക്കിടിയുടെ അര്ത്ഥം അറിയില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ സോനലിന്റെ സുന്ദരമായ മുഖത്ത് ചിരിവിടര്ന്നു..<br /><br />അതിമനോഹരമായ ചിരി!!<br /><br />മേശയ്ക്കടിയില്ക്കിടക്കുന്ന ചെറിയ മരക്കഷണത്തെ നോക്കി വീണ്ടും സോനല് പറഞ്ഞു..<br /><br />"അരേ ഭായി,വോ ലക്കിടി നിക്കലോ!!!"<br /><br />പിന്നേയും മണിക്കിലുക്കംപോലെ അതിമനോഹരമായ ചിരി..<br /><br />പെട്ടെന്ന് ആകെ ചമ്മി മേശയ്ക്കടിയില്നിന്നും, ചെറിയ ആ മരക്കഷണമെടുത്തു ഷെയര് സെര്ട്ടിഫിക്കറ്റുകള്ക്കുമുകളില് വയ്ക്കുമ്പോള്,പാല്പുഞ്ചിരിമാറാത്ത മുഖത്തോടെ സോനല് തന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞിയിരുന്ന് ചിരിയടക്കാന് പണിപ്പെട്ടുകൊണ്ട് ഒരു കുസൃതിചോദ്യം...<br /><br />"ആപ്ക്കൊ, ലഡ്ക്കി മാലും ഹെ?!!"<br /><br />പിന്നേയും പവിഴം ചിതറുന്ന ആ ചിരി...<br /><br />സോനല് ശരിയ്ക്കും തന്നെ കളിയാക്കിച്ചിരിയ്ക്കുകയാണെന്നു മനസ്സിലായി..<br /><br />"ലഡ്ക്കി?!!!!..." നിന്നെപ്പോലെ സുന്ദരമായ ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയെ എങ്ങനെ അറിയാതിരിയ്ക്കും?.. എന്നു സോനലിനോട് ഇംഗ്ലീഷില് ചോദിയ്ക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു....പക്ഷേ.. ചോദിച്ചില്ല.<br /><br />തികച്ചും പുതുമുഖമായ താന് അങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം ചോദിയ്ക്കുന്നത് അത്ര ഔചിത്യമാവില്ല എന്നു മനസ്സുപദേശിച്ചു..<br /><br />സോനലിന്റെ അടുത്തുതന്നെ സീറ്റുക്കിട്ടിയതിന് ശരിയ്ക്കും ദൈവത്തോട് നന്ദിപറഞ്ഞു. കാരണം, വളരേ റിലാക്സായി ജോലിചെയ്യാന് പറ്റിയ സീറ്റായിരുന്നു അത്...<br /><br />ഞങ്ങള്ക്കുപിറകില് ആരുമില്ല. തനൂജമാഡത്തിനുമാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങളില് നേരിട്ടു നോട്ടമെത്തിയിരുന്നത്..<br /><br />സീറ്റിന്റെ ഈ സ്ഥാനവും,ഞങ്ങളുടെ സുഗമമായ സൗഹൃദത്തിന്റെ തീവ്രതക്കൂട്ടാന് കാരണമായി..<br /><br />അവിടെത്തുടങ്ങിയ സൗഹൃദരസച്ചരടിന്റെ വര്ണ്ണനൂലുകല് കുരുങ്ങിക്കുരുങ്ങി തേനൂറുന്ന ഒരനുഭൂതിയായിമാറിയത് എപ്പോഴായിരുന്നു?...<br /><br />ആല്ബെര്ട്ടിന്റെ മനസ്സ് വെറുതേ പരതി..<br /><br />ഡ്യൂട്ടിയ്ക്കിടയില് വീണുക്കിട്ടുന്ന ഇടവേളകളിലെ കുസൃതികളിലും,സൗഹൃദസംഭാഷണങ്ങളുടെ ഇഴകളിലുംവെച്ചായിരുന്നോ?.. <br /><br />അതോ..വാരാന്ത്യങ്ങളില് ത്രസിയ്ക്കുന്ന മനസ്സുമായി അലഞ്ഞുനടന്ന കടല്ത്തീരങ്ങളുടെ ആവേശത്തിരകളില്വെച്ചായിരുന്നോ?<br /><br />അതോ.. തന്റെ ഗൃഹാതുരത്വത്തിന്റെ വിങ്ങലുകളില് അവള് പകര്ന്നസ്നേഹവായ്പ്പിന്റെ,ഐസ്ക്രീം മധുരങ്ങളില്വെച്ചായിരുന്നോ?..<br /><br />അതോ,കലയുടെ തീരങ്ങളില് പര്ണ്ണശാലതീര്ക്കാന്വെമ്പിയ തങ്ങളുടെ കലാഹൃദയങ്ങളുടെ തേങ്ങലുകളില്വച്ചായിരുന്നോ?..<br /><br />ഒരുപോലെ ചിന്തിയ്ക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങള് പെട്ടെന്ന് അടുക്കുന്നു!!<br /><br />സോനലിനേപോലേ, താനും വര്ണ്ണങ്ങളേയാണ് സ്നേഹിച്ചത്....<br /><br />വര്ണ്ണങ്ങള്ക്കൊണ്ട് മാന്ത്രികസാമ്രാജ്യങ്ങള് വാഴുന്ന ഒരു ചക്രവര്ത്തി!!<br /><br />കൗമാരസ്വപ്നങ്ങളില് എപ്പോഴും ആ മോഹപ്രപഞ്ചം നിറഞ്ഞുനിന്നു..<br /><br />ഓരോ വികാരങ്ങള്ക്കും ഓരോ നിറമായിരുന്നു..<br /><br />ആ മോഹവര്ണ്ണരാജികള്ക്ക് ജീവന്വെച്ചപോലേയായിരുന്നു സോനല്!!<br /><br /><br />നേര്ത്ത മഞ്ഞില്പുതപ്പിനുതാഴെ ത്രസിയ്ക്കുന്ന ഒരു മോണിംഗ്ഗ്ലോറിയെപ്പോലെ സുന്ദരിയായ സോനലിന്റെ നിര്ബ്ബന്ധം....<br /><br />താന് അവളുടെ ഒരുചിത്രം വരയ്ക്കണം.<br /><br />തനിയ്ക്കൊന്നും ആലോചിയ്ക്കാനില്ലായിരുന്നു...<br /><br />ആദ്യമായി തന്റെ മനസ്സില്പ്പ്പതിഞ്ഞ സോനലിന്റെ മനോഹരച്ചിത്രം പകര്ത്തിയെഴുതി..<br /><br />ഇളംറോസ്കളര് ചുരിദാറില് വശ്യമായിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന സോനല്!!<br /><br />'വാട്ടര് കളറില്' റിയലിസ്റ്റിക്ക് ആയി വരച്ച ആ ചിത്രത്തിനുലഭിച്ച പ്രതികരണം തന്റെ പ്രതീക്ഷകള്ക്കും മേലെയായിരുന്നു!!<br /><br />സോനലിന്റെ കണ്ണുകളിലെ കുസൃതി തീര്ത്തും ആരാധനയ്ക്ക് വഴിമാറി.. രണ്ടുമിനിട്ടുനേരം അവള് മിഴിവെട്ടാതെ തന്റെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്കുതന്നെ നോക്കിയിരുന്നു!!<br /><br />ആ നോട്ടത്തില്,ബഹുമാനത്തിന്റേയും, ആരാധനയുടേയും, എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്തത്ര വര്ണ്ണക്കൂട്ടുകള് വിരിയുന്നത് തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി...<br /><br />സ്ത്രീഹൃദയങ്ങളില് കലകള്ക്കുള്ള സ്വാധീനം താന് ശരിയ്ക്കും മനസ്സിലാക്കിയത് അന്നായിരുന്നു...<br /><br />"അതാ സോനല്!!!"<br /><br />ആല്ബെര്ട്ട് പരിസരബോധം മറന്നുപറഞ്ഞുപോയി..<br /><br />അത്രയും സന്തോഷവാനായിരുന്നു ആല്ബെര്ട്ട്!!<br /><br />"തന്റെ ഹൃദയതന്ത്രികളില് അമൃതവര്ഷിണീരാഗങ്ങള് പെയ്യിയ്ക്കുവാന് കഴിയുന്ന ഇളംകാറ്റുപോലെ സോനല്!!!..."<br /><br />ആല്ബെര്ട്ടിന്റെ മനസ്സുമന്ത്രിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്നു...<br /><br />ആദ്യമായി, സോനലിനെ കണ്ടപ്പോള് ധരിച്ചിരുന്ന അതേ ഇളംറോസ് ചുരിദാര്!!<br /><br />താന് വരച്ച ചിത്രത്തിലെ അതേ സോനല്!!<br /><br />"സോനല്,ക്യോം ഇത്നാ ലേറ്റ് ഹോഗയീ?..."<br /><br />"തേരേലിയെ വെയ്റ്റ് കര്ക്കേ..കര്ക്കേ...മോര് ദാന് വണ് അവര്...സോനല്!!!..<br /><br />എന്നീട്ടും സോനല് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല...<br /><br />കുളിര്ത്തെന്നല് പോലേ..മനസ്സിനെത്തഴുകുന്ന പുഞ്ചിരിമാത്രം!!!<br /><br />ഒരു സ്വപനത്തിന്റെ അനിര്വചനീയമായ സുഖംപോലെ..ആല്ബെര്ട്ട് അവളോടൊപ്പം നടന്നു..<br /><br />ജഹാംഗീര് ആര്ട്ട്ഗാലറിയുടെ മനംമയക്കുന്ന കലയുടെ ഔന്നിത്യങ്ങള്ക്കുമുന്നില് അവള് ഒരു കൊച്ചുക്കുഞ്ഞിനേപ്പോലേ വിസ്മയിച്ചുനില്ക്കുന്നത് ആല്ബെര്ട്ട് അവിശ്വസനീയതയോടേ നോക്കി..<br /><br />പിന്നെ,മുഗള്രാജാക്കന്മാരുടെ പവലിയനിലെ തീവ്രപ്രണയത്തിന്റെ തിരകളടിയ്ക്കുന്ന ഇടനാഴികളിലൂടെ സോനലിനൊപ്പം നടക്കുമ്പോള് ശരിയ്ക്കും ആല്ബെര്ട്ട് ഷാജഹാന് ചക്രവര്ത്തിയായിമാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു!!!<br /><br />സോനല് സ്വപ്നസുന്ദരിയായ മുംതാസ്!!<br /><br />പ്രണയദിനത്തിന്റെ നീലാകാശത്തിനു കീഴേ വെളുവെളുത്ത മേഘക്കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്കൊപ്പം ഒഴുകുമ്പോള് സോനല് ആല്ബെര്ട്ടിന്റെ കൈവിരലുകളില് മൃദുവായി തഴുകി...<br /><br />അതില് അനിര്വചനീയമായ ഒരു താളമുണ്ടായിരുന്നു...<br /><br />മനസ്സിനെ തൊടുന്ന ഒരു ഈണമുണ്ടായിരുന്നു...<br /><br />അത് ഏതുവികാരമായിരുന്നു?...<br /><br />പ്രേമമായിരുന്നോ?.....<br /><br />സ്നേഹമായിരുന്നോ?..<br /><br />അതോ..മനസ്സിനെ മയക്കുന്ന വന്യവികാരങ്ങളേതെങ്കിലുമായിരുന്നോ?..<br /><br />ആല്ബെര്ട്ട് മനസ്സിന്റെ,കെട്ടുകളഴിയ്ക്കാന് തുടങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും സോനല് പറന്നകന്നിരുന്നു..<br /><br />പറന്ന്...പറന്ന്.. മുംബൈനഗരത്തിന്റെ തിരക്കിന്റെ കണികകളിലൊരു ബിന്ദുവായി മറയുമ്പോള് മുഗള്പവലിയനില്നിന്നും സോനല് കൈമാറിയ താജ്മഹലിന്റെ മനോഹരമായ ലീഫ്ലെറ്റ് ആല്ബെര്ട്ട് തുറന്നുവായിയ്ക്കാനാരംഭിച്ചു..<br /><br />തന്റെ ഒടുങ്ങാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ ഓര്മ്മയ്ക്കായി ഷാജഹാന് ചക്രവര്ത്തി പണിക്കഴിപ്പിച്ച മനോഹരമായ താജ്മഹലിന്റെ ചിത്രമടങ്ങിയ ആ ലീഫ്ലെറ്റില്, ആര്ഷഭാരതത്തിലെ അനശ്വരപ്രേമത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പിനൊപ്പം. സോനലിന്റെ ഊഷ്മളമായ സ്നേഹവായ്പ്പിന്റെ കയ്യൊപ്പും തെളിയുന്നതായി ആല്ബെര്ട്ടിനനുഭവപ്പെട്ടു.<br style="mso-special-character: line-break;" /> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br style="mso-special-character: line-break;" /> <!--[endif]--></span></div><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-1065464601255432032?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-63524332074362291022011-01-12T23:38:00.002+03:002011-01-12T23:57:49.569+03:00ജനുവരിയുടെ ഓര്മ്മകളിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും.....<span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi;">പുറത്തെ തണുപ്പില് ശരീരം ശരിയ്ക്കും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്..ഞാന് കരുതിയ കമ്പിളിക്കുപ്പായങ്ങള് മതിയായില്ലല്ലോ എന്നു മനസ്സു പറഞ്ഞു..<br /><br />ജനുവരിയുടെ മരംകോച്ചുന്ന തണുപ്പില് പാര്ളറിന്റെ കാണ്ണാടിച്ചില്ലുകളിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്കു നോക്കി..<br /><br />വെളുവെളുത്ത മോര്ണിങ്ങ്ഗ്ലോറി കൊച്ചരിപല്ലുകള് കാട്ടിച്ചിരിയ്ക്കാന് തുടങ്ങിയതേ ഉള്ളു..<br /><br />സ്വപ്നം പോലെ പൊഴിയുന്ന മഞ്ഞിന്കണങ്ങള്..ഒരു ചിത്രകാരന്റെ വൈദഗ്ദ്യത്തോടെ പ്രകൃതിയെ വര്ണ്ണാഭമാക്കുകയാണ്..<br /><br />അകത്തുനിന്നും മാര്ബിള്ക്കല്ലില്പതിയുന്ന ചുറ്റികയടിയുടെ താളാത്മകത!!<br /><br />അപ്പനോടൊപ്പം എത്തിച്ചേര്ന്നിരിക്കുന്നത് മൈക്കിള് എയ്ഞ്ചലോയുടെ പണിപ്പുരയ്ക്കരികിലാണെന്ന് വിശ്വസിയ്ക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല!!.<br /><br />സ്നേഹവായ്പ്പും,സംരക്ഷണവും നിറഞ്ഞ അപ്പന്റെ കരുതല്കയ്യിനു കീഴെ മൈക്കിള് എയ്ഞ്ചലോയ്ക്കടുത്തെത്തുമ്പോള് എന്റെ മനസ്സു ശരിയ്ക്കും ത്രസിക്കുകയായിരുന്നു..<br /><br />മഹാനായ ആ രാജശില്പ്പിയെ കണാന് കഴിഞ്ഞപ്പോള് ശരിക്കും മതിമറന്നു നിന്നു പോയി..<br /><br />സ്വപ്നസാഫല്യംപോലെ... ഗുരുമുഖത്തെത്തിയ ശിഷ്യന്റെ നിര്വൃതിദായകമായ നിമിഷങ്ങള് പോലെ.. എന്നില് നിറയുന്ന സന്തോഷാധിരേകം ഞാന് തിരിച്ചറിയാന് തുടങ്ങി.....<br /><br />എനിക്ക് അപ്പനോടുള്ള ബഹുമാനം ആകാശംമുട്ടെ ഉയര്ന്നു..<br /><br />അപ്പന് കൂടെയില്ലായിരുന്നെങ്കില് എനിക്ക് ഈ മഹാഭാഗ്യം ലഭിക്കുമായിരുന്നല്ലോ...<br /><br />മഞ്ഞുപോലെ വെളുത്ത ഇറ്റാലിയന് വെണ്ണക്കല്ലില്, ഒരു കവിതപോലെ 'പിയത്താ!!'...<br /><br />കാലത്തെ വെല്ലുന്ന പ്രതിഭയുടെ വെളുത്ത ചിറകുകള്!!!<br /><br />"ദൈവമേ..നിന്റെ സൃഷ്ടിചാരുതയെ വെല്ലുന്നപോലൊരു മനുഷ്യപ്രതിഭയോ?"<br /><br />ഞാന് ഇടറുന്ന കാല്വെപ്പുകളുമായി ആ മഹത്തായ കലാസൃഷ്ടിയേയും,മഹാനായ ആ രാജശില്പ്പിയേയും അല്പ്പം അകലെനിന്നാണെങ്കിലും,മനസ്സാ നമസ്ക്കരിച്ചു..<br /><br />ഞങ്ങള് പാര്ലറില്നിന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നതൊന്നും എയ്ഞ്ചലോ അറിഞ്ഞീട്ടില്ല!!<br /><br />ഒരു സ്വപ്നാടകനെപ്പോലെ സൃഷ്ടിയില് മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ് എയ്ഞ്ചലോ!!..<br /><br />സൂര്യനസ്തമിക്കാത്ത റോമാസാമ്രാജ്യത്തില്, സ്നേഹമെന്ന ഓരേയൊരു ആയുധം മാത്രമായി..സമൂഹ്യപരിവര്ത്തനത്തിനിറങ്ങിയ ചരിത്രപുരുഷനായ യേശുദേവന്റെ മൃതമായ ഭൗതീകശരീരം ഒരു നിശ്ശബ്ദവിലാപം പോലെ മടിയില് കിടത്തിയ കന്യാമേരിയുടെ മനോഹര ശില്പ്പം!!!<br /><br />"ദ ഗ്രേറ്റ് ആര്ട്ടിസ്റ്റ്സ്' എന്ന ആര്ട്ട്സീരീസ് മാസികയില് മൈക്കിള് എയ്ഞ്ചലോ എന്ന മഹാപ്രതിഭയുടെ താളുകള് കണ്ട് വിസ്മയഭരിതമായ തന്റെ കൗമാരം...<br /><br />മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ കൃത്യമായ അളവുകളും അതിസൂക്ഷ്മമായ ഘടനാവൈഭവവും ശില്പ്പകലയില് എത്രമാത്രം സ്വാധീനിക്കുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത് എയ്ഞ്ചലോയില് നിന്നായിരുന്നു!!<br /><br />മനുഷ്യശരീരത്തിലെ ഓരോ ധമനികള്പോലും തെറ്റാതെ ആലേഖനംചെയ്യാന് മൈക്കിള് എയ്ഞ്ചലോ മറന്നില്ലല്ലോ!!!<br /><br />ശില്പ്പകലയുടെ എല്ലാ തിയറിയും പിയത്തായില് ഉണ്ട് എന്നാണ് അപ്പന് എപ്പോഴും പറയാറുള്ളത്!<br /><br />കലയില് ഏറ്റവും നിസ്സാരമെന്നു തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങള്ത്തന്നെയാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതെന്നുമുള്ള എയ്ഞ്ചലോ ഫിലോസഫിയും നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു പിയത്തായില്!!!<br /><br />പക്ഷെ കന്യാമേരിയുടെ വസ്ത്രാലങ്കാരം അല്പംകൂടുതല് ആയോ എന്ന് എന്റെ മനസ്സില് എപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യം ഉയരാറുണ്ട്..<br /><br />എന്നാല് യേശുവിന്റെ ശില്പ്പചാരുത ശരിയ്ക്കും എടുത്തുകാണിയ്ക്കാന് അത് കാരണമാകുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ എയ്ഞ്ചലോയോടുള്ള ആരാധന ഏറെ ഉയര്ത്താന് കാരണമാക്കി.<br /><br />അപ്പനുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങളില് എപ്പോഴും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ഒരു സന്ദേശമുണ്ടായിരുന്നു....<br /><br />ഒരു യഥാര്ത്ഥ കലാകാരന് വിനീതരില് വിനീതനായിരിക്കണം.<br /><br />ഒരു ശിശുവിന്റെ കൗതുകത്തോടെ.. മുന്വിധികളൊന്നുംകൂടാതെ എന്തിനേയും വീക്ഷിക്കാനുള്ള മനസാന്നിധ്യം ആര്ജ്ജിക്കണം....<br /><br />എപ്പോഴും സത്യത്തോട് ചേര്ന്നു നില്ക്കാന് പരിശ്രമിക്കണം<br /><br />സത്യമാണ് സൗന്ദര്യം! സൗന്ദര്യം തന്നെ സത്യവും എന്നെല്ലാം!!!<br /><br />പക്ഷെ, അത് ശരിയായ അര്ത്ഥത്തില് മനസ്സിലാക്കാന് തനിയ്ക്ക് കഴിയാറില്ലെന്നും എനിയ്ക്കുത്തന്നെ ബോധ്യമായിരുന്നു..<br /><br />പക്ഷെ,ഇപ്പോള് വിയാന്വിതനായ എയ്ഞ്ചലോയെ നേരില്ക്കാണാന് കഴിഞ്ഞപ്പോള് ശരിക്കും അപ്പന്റെ ഉപദേശങ്ങളുടെ പൊരുള് മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു...<br /><br />കാഴ്ച്ചയില് വിരൂപനായ എയ്ഞ്ചലോ ഒരിയ്ക്കല്പോലും സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ രൂപഭംഗിയില് ശ്രദ്ധ ചെലുത്തിയിരുന്നില്ല എന്നുവേണം കരുതാന്..<br /><br />വെട്ടിയൊതുക്കാത്ത പാറിപ്പറന്ന തലമുടി....<br /><br />അശ്രദ്ധമായി വളര്ന്ന താടിയും മീശയും....<br /><br />ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ സൗന്ദര്യവും തേടിയലയുന്ന തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകള്!!!!<br /><br />ഒരു യഥാര്ത്ഥ കലകാരന് കലയുടെ ഔന്നിത്യങ്ങള്തേടി അലയുമ്പോള്തന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനകാര്യങ്ങള്പോലും മറന്നുപോകുന്നു എന്നതിനുള്ള ഉദാഹരണമായി അപ്പന് എപ്പോഴും മൈക്കിള് എയ്ഞ്ചലോയെ ചൂണ്ടിക്കാണിയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു...<br /><br />ലോകം കണ്ട ശില്പ്പികളില് എറ്റവും മുമ്പനായിരുന്ന എയ്ഞ്ചലോ...വിവാഹം കുടുംബം എല്ലാം തന്റെ കലാസപര്യതന്നെ എന്ന് സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞു...<br /><br />ഈ തിരിച്ചറിവ് സ്വയം ആര്ജ്ജിക്കുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഒരു കലാകാരന്റെ വിജയവും!!<br /><br />ആധുനീകലോകത്തെ കലാസപര്യകള് വെറും സാമ്പത്തിക ലാഭത്തിനായുള്ള വ്യാപാരങ്ങള് മാത്രമായി ചുരുങ്ങുമ്പോഴാണ് ഒരു യഥാര്ത്ഥ കലാകാരന്റെ വ്യക്തിപ്രഭാവം ശരിയ്ക്കും വ്യക്തമാക്കപ്പെടുന്നത്!!!<br /><br />മനോവ്യാപാരങ്ങളുടെ പെരുമഴയ്ക്ക് വിരാമമെന്നോണം മാനം തെളിഞ്ഞു!!<br /><br />അംഗലാവണ്യം നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഒരു തരുണീമണി ആരേയും ആകര്ഷിക്കുന്ന നടനചാരുതയോടെ എയ്ഞ്ചലോയ്ക്കടുക്കലേയ്ക്കെത്തി..<br /><br />വിശ്വശില്പ്പിയുടെ കരവിരുതില് മനോഹരമായി കടഞ്ഞെടുത്ത ജീവന്തുടിക്കുന്ന ഒരു വെണ്ണക്കല്ശില്പ്പം!!<br /><br />ഈ സുന്ദരീശില്പ്പം ഇനി എയ്ഞ്ചലോയുടെ മോഡലോ മറ്റൊ ആവുമോ?..<br /><br />എന്റെ മനസ്സില് സംശയങ്ങളുടെ പെരുമഴ വീണ്ടും പെയ്തുതുടങ്ങി..<br /><br />ഇളംറോസ് നിറത്തില് ഇറ്റാലിയന് ഫാഷനിലുള്ള ആ ഫുള്ഗൗണില് ഒരു മാലാഖയേപ്പോലെ ആ സുന്ദരി!! എയ്ഞ്ചലോയുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളേയും ഇമ വെട്ടാതെ നോക്കിനില്ക്കുകയണ്..<br /><br />തികഞ്ഞ ആരാധനയോടെയുള്ള അവരുടെ അംഗചലനങ്ങള് എന്നെ ശരിക്കും അമ്പരപ്പിച്ചു..<br /><br />ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി അവള് എയ്ഞ്ചലോയെ അതിരുകവിഞ്ഞു ബഹുമാനിക്കുന്നുണ്ട്!!!<br /><br />അവളുടെ കരിനീലക്കണ്ണുകളിലെ തൂക്കുദ്യാനങ്ങള്!!..നിറഞ്ഞ തൂമന്ദഹാസത്തിലെ മുല്ലമൊട്ടുകള്!!!...നിറമാറിലെ തുളുമ്പുന്ന വീഞ്ഞുകുടങ്ങള്!!... എല്ലാം....എല്ലാം ... അവള്ക്ക് എയ്ഞ്ചലോയോടുള്ള ആരാധനയുടെ ആഴങ്ങള് എനിയ്ക്കു മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നുണ്ട്!!...<br /><br />വളരെയേറെ സമയം ആ സുന്ദരീശില്പ്പം എയ്ഞ്ചലോയ്ക്കടുത്തായി നിലകൊണ്ടു...<br /><br />എയ്ഞ്ചലോയില്നിന്നും എന്തിനോവേണ്ടികാത്തുനില്ക്കുന്നപോലെയുള്ള ആ സുന്ദരിയുടെ ശരീരഭാഷ എനിയ്ക്ക് ശരിയ്ക്കും മനസ്സിലായി....<br /><br />എയ്ഞ്ചലോയുടെ ചുറ്റികയടിയുടെ താളാത്മകമായ ചലനങ്ങള്ക്കൊപ്പം താളംപിടിച്ചിരുന്ന ആ സുന്ദരമായ കാല്പാദങ്ങള് താന് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു...<br /><br />എന്നാല്,എന്നെ ശരിയ്ക്കും വിസ്മയിപ്പിച്ചത് എയ്ഞ്ചലോ ഈ സുന്ദരിയുടെ സാമീപ്യംപോലും അറിഞ്ഞീട്ടില്ല എന്നുള്ളതാണ്!!!<br /><br />മനസ്സിലൂറുന്ന ഭാവനയുടെ തേന്ത്തുള്ളികള് സൃഷ്ടിയിലേയ്ക്ക് പകരുമ്പോള്.എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു നിര്വൃതിയാണ് ഒരു യഥാര്ത്ഥ കലാകാരന് അനുഭവിക്കുന്നതെന്നും....<br />അവന് ചുറ്റുപാടുകളില്നിന്നും വേര്പ്പെട്ട് തന്റേതുമാത്രമായ ഒരു ലോകത്തെത്തിപ്പെടുന്നുവെന്നും...അപ്പോള്മാത്രമാണ് ഒരു യഥാര്ത്ഥകലാസൃഷ്ടിരൂപംകൊള്ളുന്നതെന്നും എനിക്കുമനസ്സിലാക്കിത്തരികയായിരുന്നു എയ്ഞ്ചലോ!!!!<br /><br />ഒരു റിയാലിറ്റി ഷോയില് പങ്കെടുത്താല്തന്നെ താനൊരു മഹാനായ കലാകാരനായി എന്നു സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്ന ആധുനീക കലാകാരന്മാരില്നിന്നും എത്രയോ അകലെയാണ് യഥാര്ത്ഥ കല എന്ന തിരിച്ചറിവിലേയ്ക്കും ആ ദൃശ്യം എന്നെ നയിച്ചു..<br /><br />കുറേ നേരത്തെ വ്യര്ത്ഥമായ കാത്തിനില്പ്പിനു ശേഷം നമ്രമുഖിയായ ആ സുന്ദരിയുടെ തിരിച്ചുപോക്ക്..എനിക്ക് മറ്റൊരു വലിയ പാഠം കൂടി പറഞ്ഞുതരികയായിരുന്നു...<br /><br />വെറും ലൗകീക പ്രലോഭനങ്ങളിലും...സമ്പത്തിന്റെ തിളക്കത്തിലും മയങ്ങുന്നവനല്ല ഒരു യഥാര്ത്ഥ കലാകാരന് എന്നും!!...<br /><br />പെയ്തിറഞ്ഞുന്ന മഞ്ഞില്നൂലുകള്ക്കിടയില് അലിഞ്ഞുപോയ ആ സൗന്ദര്യധാമത്തില് മതിമറന്നു നിന്നുപോയ എന്റെ തോളില് ആ സ്നേഹശ്പര്ശം......<br /><br />മോനെ"നീ കണ്ടിരുന്നോ?..എയ്ഞ്ചലോയുടെ അരികില് നിന്നിരുന്ന ആ സുന്ദരിയെ?...<br /><br />"ഉവ്വ്"<br /><br />അല്പം ജാള്യതയോടെ ഞാന് തലകുലുക്കി..<br /><br />"അവളാണ് ഏയ്ഞ്ചലോയുടെ പിറകെ വിവാഹാഭ്യര്ത്ഥനയുമായി നടന്നിരുന്ന പ്രശസ്തയായിരുന്ന അഭിനേത്രി..."<br /><br />വിരൂപനായ എയ്ഞ്ചലോയെ അവള് വിവാഹം കഴിക്കാനൊരുങ്ങിയതിനുള്ള കാരണം എന്താണെന്നറിയാമോ?..<br /><br />"അവളുടെ സൗന്ദര്യവും, മഹാനായ എയ്ഞ്ചലോയുടെ ബുദ്ധിസാമര്ത്ഥ്യവും ഒത്തിണങ്ങിയ ഒരു കുഞ്ഞ്!!!..അതായിരുന്നു അവളുടെ സ്വപ്നം..."<br /><br />എയ്ഞ്ചലോ അവള്ക്കു കൊടുത്ത മറുപടി എന്താണെന്നറിയാമോ?..<br /><br />പരിചിതമായ ആ പാതിപുഞ്ചിരിയില് അപ്പന്റെ കുസൃതിചോദ്യം..<br /><br />എന്റെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്കുതന്നെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന പിതാവിന്റെ കണ്ണുകളില്നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനാവതെ ഞാന് കുഴങ്ങി.. ഞാന് തോല്വി സമ്മതിച്ചു..മുഖം കുനിച്ചു..<br /><br />"നേരെ തിരിച്ചായാലോ?...എന്ന്!!!<br /><br />എയ്ഞ്ചലോയുടെ സൗന്ദര്യവും..അവളുടെ ബുദ്ധിയും കൂടിയുള്ള ഒരു കുഞ്ഞാണ് ഉണ്ടാവുന്നതെങ്കിലോ...?എന്ന്..<br /><br />അപ്പന്റെ അളന്നുമുറിച്ചുള്ള പുഞ്ചിരി വീണ്ടും...<br /><br />അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു ഷോക്ക്കിട്ടിയ അനുഭവം!!!..<br /><br />കണ്ണുകള് തിരുമ്മിത്തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള് ചുറ്റും കൂരിരുട്ടായിരുന്നു....ഒരു വിധത്തില് ടേബിള് ലാമ്പി'ന്റെ സ്വിച്ചോണാക്കി..<br /><br />നേരിയ പ്രകാശത്തില്..ബുക്ക്ഷെല്ഫിനുമുകളിലായി സ്നേഹപൂര്വം പുഞ്ചിരിക്കുന്ന അപ്പന്റെ ബ്ലാക്ക് ആന്ഡ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോ...<br /><br />ചില്ലിന്റെ മഞ്ഞുപാളികള്ക്കുള്ളിലൂടെ അപ്പന് വീണ്ടും എന്നെനോക്കിച്ചിരിക്കുകയാണെന്നു എനിക്കു തോന്നി...<br /><br />അതോ ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കാപട്യകലയെ കൊച്ചാക്കി ചിരിക്കുയായിരുന്നോ!!!!....<br /><br />ശിശുസഹജമായ മനസ്സോടെ കലാസപര്യമാത്രം നടത്തി കടന്നുപോയ തന്റെ പിതാവ്.....<br /><br />സ്വാര്ത്ഥലാഭങ്ങള്ക്കുമാത്രമായുള്ള കലയുടെ ദുരുപയോഗം എന്നെ ഒര്മ്മപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നോ?!!.......<br /><br />ജനുവരിയുടെ തണുത്ത പ്രഭാതം എന്നെ കിടക്കയില്ത്തന്നെ പുതച്ചുമൂടികിടക്കാന് വീണ്ടും വീണ്ടും നിര്ബന്ധിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്നു.. <br /><br />പെട്ടെന്ന് ഓര്മ്മയുടെ തിരികള് പതുക്കെ തെളിയാന് തുടങ്ങിയാപ്പോള്...ചാടിയെഴുന്നെറ്റു..<br /><br />ഇന്ന് ജനുവരി പന്ത്രണ്ട്!!..<br /><br />അപ്പന്റെ വേര്പാടിന് ഇന്ന് പതിനേഴു വയസ്സുതികയുന്നു..<br /><br />കരുതലിന്റെ ഒരു കരംപോലെ....<br />കിനാവിന്റെ ലോലതന്ത്രികളായിപോലും..തനിക്ക് നന്മ നേരുന്ന സ്നേഹവായ്പ്പിനുമുന്നില് മനസ്സൊരു വലംപിരിശങ്കായിമാറുകയായിരുന്നു.... <br /><br /><br /><br style="mso-special-character: line-break;" /> </span><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-6352433207436229102?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com58tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-63501288021951415762010-08-28T22:22:00.000+03:002010-08-28T22:22:53.288+03:00കൊക്കിന്റെ ഗ്ലിസറിന് കച്ചവടം<span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: ML; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EN-US;">കൊക്ക്പറക്കും വഴിയെ....<br />എപ്പിസോഡ്-4</span><br /><span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: ML; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EN-US;"><br /></span><br /><span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: ML; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EN-US;"><span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: ML; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EN-US;"><br />വെള്ളിലാംകുന്നിലെ ഏക സൈക്കിള് കടയാണ് സുബ്രുവിന്റേത്. വെറും നാലാംക്ലാസ്സുകാരനായ സുബ്രുവിന് ആ സൈക്കിള്കടകൊണ്ടുജീവിതം നടത്തികൊണ്ടുപോകാന് യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായിട്ടുമില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പത്താംതരം തോറ്റപ്പോള് സുബ്രുവിന്റെ ഒറ്റപുത്രനായ ഉണ്ണിയെ സുബ്രു ഉപദേശിച്ചു..<br /><br /><br />"ഇനി പഠിച്ചതൊക്കെ മതി..."<br /><br /><br />"ഈ സൈക്കിള്കട നോക്കിനടത്ത്യാ..മതി നെനക്ക് ജീവിയ്ക്കാന്!!!"<br /><br /><br />"അല്ലാണ്ട്പ്പോ പഠിച്ച് വല്ല്യ മൈസ്രേട്ടൊന്നും ആവാന് പോണില്ല്യാലോ!!"<br /><br /><br />പക്ഷെ, ഉണ്ണിയ്ക്കപ്പോള് 'ട്യൂറ്റോറിയല് കോളേജില്'പോണം..<br /><br /><br />ഒറ്റമോനല്ലെ..അവസാനം സുബ്രു സമ്മതംമൂളി.<br /><br /><br />അങ്ങനെയാണ് വെള്ളിലാംകുന്നില് ഒരു ട്യൂറ്റോറിയല് പ്രേമം മുളപൊട്ടാന് വഴിയൊരുങ്ങിയത്.<br /><br /><br />വെള്ളിലാംകുന്നിന്റെ വടക്കുവശത്തുള്ള കുന്നിനടുത്തുതാമസിക്കുന്ന പഞ്ചായത്താപ്പീസിലെ പ്യൂണ് കല്യാണിയുടെ മോള് പ്രിയയും,ഉണ്ണിയും തമ്മിലുള്ള ദിവ്യപ്രേമം മുളപൊട്ടിയത് ട്യൂറ്റോറിയല് കോളേജിന്റെ ചുവരുകള്ക്കുള്ളിലായിരുന്നുവെങ്കിലും,അത് അവിടവും കടന്ന്..പുറത്തേയ്ക്കു വളര്ന്ന് വെള്ളിലാംകുന്നിന്റെ താഴ്വാരങ്ങളിലേയ്ക്കും പടരാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് വെള്ളിലാംകുന്നില് പലരും അതിനു ദൃക്സാക്ഷികളുമായി...അങ്ങനെ അത് സുബ്രുവിന്റെ ചെവിയിലും എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു....<br /><br /><br />എങ്ങനെ ഈ പ്രേമമെന്ന ഊരാക്കുടുക്കില്നിന്നും ഉണ്ണിയെ രക്ഷിച്ചെടുക്കാമെന്നോര്ത്ത് സുബ്രു തലപുകഞ്ഞു നടക്കുന്ന കാലം..<br /><br /><br />കുന്നില്പുറത്ത് ആടിനെ തീറ്റാനെന്ന ഭാവേന ഉണ്ണി എത്തുമ്പോഴായിരുന്നു അവരുടേ സ്വകാര്യമായ ഒത്തുചേരലുകള്...<br /><br /><br />നിത്യേന ആടുകളുമായി അവിടെ എത്തുന്ന കൊക്കുമൊയ്തീനും എല്ലാം അറിയാമായിരുന്നു..<br /><br /><br />പക്ഷെ സഹൃദയനായ കൊക്കിനെ രണ്ടുപേര്ക്കും വിശ്വാസവുമായിരുന്നു..<br /><br /><br />തങ്ങളുടെ ദിവ്യപ്രേമത്തിന്റെ ഒരു അഭ്യുദയകാംക്ഷി എന്ന നിലയ്ക്കുതന്നെയായിരുന്നു അവര് കൊക്കിനെ കണ്ടിരുന്നതും.<br /><br /><br />ഇനി ഒരു നാള് തങ്ങളുടെ വിവാഹംവരെ നടത്താന് കൊക്കിനെ ഒരു 'ഇടനിലക്കാരനായി'വരെ നിര്ത്താം എന്ന ചിന്തയും ഉണ്ണിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.അച്ഛനെ എല്ലാം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാനും ഓരാളു വേണമല്ലോ?<br /><br /><br />കൊക്കിനാണെങ്കില് എന്തോ ഈ കമിതാക്കളോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു അനുഭാവവും!!<br /><br />പ്രിയ മൊഞ്ചത്തിയായതാവാം ഒരു കാരണം!!..പൊതുവെ മൊഞ്ചത്തികളോട് ഒരു 'സോഫ്റ്റ് കോര്ണര്' കൊക്കിനുണ്ടായിരുന്നല്ലോ!!<br /><br />മഴപെയ്തുതോര്ന്ന ഒരുശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം ആടുകളുമായി കുന്നിന്പുറത്തെത്തിയപ്പോള് പതിവിനു വിപരീതമായി ഉണ്ണി ഒറ്റയ്ക്കു വിഷണ്ണനായിരിയ്ക്കുന്നു..<br /><br />ഏറേ ചോദിച്ചീട്ടും "ഏയ്..ഒന്നൂല്ല്യാ" എന്ന മറുപടിപടിമാത്രം!!.<br /><br />അല്ലെങ്കില് വീടിനു പുറകുവശത്തുള്ള വേലിപടര്പ്പിനരികിലായി മരത്തണലില് പ്രിയയും കാണുമായിരുന്നു....<br /><br />കൊക്കിന്റെ സംശയം ശരിയായിരുന്നു. പ്രേമത്തില് ഒരു സൗന്ദര്യപ്പിണക്കം!!!<br /><br />അതും അല്പ്പം ഗൗരവമായതോതില്...<br /><br />നാലു ദിവസമായി പ്രിയ ഉണ്ണിയുമായി സംസാരിക്കുന്നില്ല!!<br /><br />വീടിനു പുറകിലുള്ള വേലിപടര്പ്പിലെ മരത്തണലില് ഉണ്ണിയെ കാണാന് എത്തുന്നില്ല..<br /><br /><br />ഉണ്ണി ട്യൂട്ടോറിയലിലെ മറ്റൊരുപെണ്കുട്ടിയുമായി കൂടുതല് നേരം സംസാരിച്ചു എന്നതാണ് കാരണം!!.<br /><br /><br />ഉണ്ണി എല്ലാം കൊക്കിനോടു തുറന്നു പറഞ്ഞു..എങ്ങനെയെങ്കിലും പ്രിയയുടെ പിണക്കം മാറ്റിത്തരണം...<br /><br /><br />കത്തിതീരാറായ കാജാബീഡിയുടെ അവസാനത്തെ പുകയും വലിച്ചുതീര്ത്ത് അല്പ്പനേരം ആകാശത്തേയ്ക്ക് നോക്കി എന്തോ ആലോചിച്ച് കൊക്ക് പറഞ്ഞു..<br /><br /><br />"ജ്ജ്..എടങ്ങേറാകാണ്ടിര്ക്ക്ന്റെ ഇബ്ലീസേ...<br /><br /><br />"എല്ലാത്തിനും ഒരു ബയില്ല്യാണ്ടിരിയ്ക്ക്യോ??"<br /><br /><br />പിന്നേയുംകുറേ നേരത്തെ ഇരുത്തിച്ചിന്തകള്ക്കുശേഷം കൊക്ക് പറഞ്ഞു..<br /><br /><br />"ഒര് ബയീണ്ടെന്റെ ഇബ്ലീസെ..<br /><br /><br />ഈ മൊഞ്ചത്തികളുടെ ഖല്ബിന് മറ്റുള്ളോരുടെ ബെഷമം താങ്ങാന് പറ്റൂല്ലാന്നേ...."<br /><br /><br />'ജ്ജ്..ഓളെ കാണുമ്പ ബെഷമിച്ചങ്ങട്ട്രിക്കണം..ചുമ്മാ ബെഷമിച്ചാ പോരാ.. ഓള് ഇന്റെ കണ്ണീര് കാണണം..അതില് ഓള്ടെ ഖല്ബ് അലിയണം.."<br /><br /><br />"വിഷമിച്ചിരിയ്ക്കാനൊക്കെ പറ്റും..പക്ഷെ കണ്ണീര് ഒഴുകാന്ന് പറഞ്ഞാല് അതൊക്കെ അത്ര എളുപ്പൊള്ള കാര്യാണോ?"..ഞാന് മോഹന്ലാലോ,മമ്മൂട്ടിയൊ മീര ജാസ്മിനൊ ഒന്നും അല്ലല്ലൊ മൊയ്തീനിക്കാ..വിചാരിയ്ക്കുമ്പോ..വിചാരിയ്ക്കുമ്പോ കരയാന്!!.<br /><br /><br />കൊക്ക് അതിനും പ്രതിവിധിയും നിര്ദ്ദേശിച്ചു..<br /><br /><br />"ജ്ജ്..ഏതു നൂറ്റാണ്ടിലെ മനുഷ്യേനാ ന്റെ.. ഇബ്ലീസേ?...<br /><br /><br />"അതിനല്ലേ ഈ ഗ്ലിസറിന്!!!<br /><br /><br />"ഞമ്മന്റെ മാമുക്കോയേന്റെ എത്ര സിനിമകളില് ഈ ഗ്ലിസറിന് പ്രയോഗം ഞമ്മള് കണ്ടിര്ക്ക്ണ്!!!!"<br /><br /><br />'ജ്ജ് ഒന്നു മനസ്സ് ബച്ചാ ഒക്കെ നടക്കും ന്റെ ഇബ്ലീസെ!"<br /><br /><br />കൊക്ക് എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു പറഞ്ഞു..<br /><br /><br />എപ്പോഴെങ്കിലും പ്രിയ ഉണ്ണിയുടെ അടുത്തെത്താതിരിയ്ക്കില്ല..അപ്പോള് വിഷമിച്ച് കണ്ണില് അല്പ്പം ഗ്ലിസറിന് പുരട്ടി കണ്ണീരും കൂടിയായാല് പിന്നെ പ്രിയയുടെ മനസ്സലിയാന് വേറൊന്നും തന്നെ വേണ്ട!!<br /><br /><br />തൃശ്ശൂരുനിന്നും ഗ്ലിസറിന് എത്തിച്ചുകൊടുക്കുന്ന ചുമതലയും കൊക്ക് ഏറ്റെടുത്തു!!!<br /><br /><br />വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞീട്ടും നൂറുരൂപയുടെ ഒരു നോട്ടും കൊക്കിന്റെ പോക്കറ്റില് ഇട്ടുകൊടുത്താണ് ഉണ്ണി അന്ന്കുന്നിന്പുറത്തുനിന്നും മടങ്ങിയത്.<br /><br />ഞായറാഴ്ച്ച ഒരു കണക്കിനാണ് ഉണ്ണി തള്ളിനീക്കിയത്..<br /><br />തിങ്കളാഴ്ച്ച ക്ലാസ്സില്പോയില്ല.<br /><br />നാലു മണിയോടെ കൊക്കിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയതും,തൃശ്ശൂര്നിന്നും ഗ്ലിസറിനുമായി കൊക്ക് വന്നു കയറുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ..<br /><br />പെട്ടെന്നു ഗ്ലിസറിനും വാങ്ങി കുന്നില്പുറത്തേയ്ക്കു നടക്കുന്നതിടയില് കൊക്ക് പുറകില് നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു<br /><br /><br />"ബാക്കി പൈസ ബച്ചോളീന് ഇബ്ലീസെ.... അമ്പതുര്പ്പിയേ ആയുള്ളു..ബാക്കി അമ്പതുര്പ്പിയ കയ്യീ ബച്ചോളീന്"<br /><br /><br />അതൊക്കെ പിന്നെയാട്ടെ മൊയ്തീനിക്കാ എന്നും പറഞ്ഞു ഉണ്ണി കുന്നിന്പുറത്തേയ്ക്കു ധൃതിപ്പെട്ടു നടന്നു<br /><br /><br />ക്ലാസ്സില് ഉണ്ണിയെ കാണാഞ്ഞ പ്രിയ വേലിപടര്പ്പിനരികിലെ മരച്ചുവട്ടില് നേരത്തെ കാത്തു നിന്നിരുന്നു..<br /><br /><br />കുറച്ചകലേയുള്ളപൊന്തക്കാടിനരികില് ചെന്നിരുന്നു ഗ്ലിസറിന് എല്ലാം കണ്ണില് പുരട്ടി ഉണ്ണി റെഡിയായിരുന്നു.<br /><br /><br />പ്രിയ അരികിലെത്തിയതും ഉണ്ണി എല്ലാം കൊക്ക് പറഞ്ഞപോലെ തന്നെ ഭംഗിയായായിചെയ്തു..<br /><br /><br />പ്രിയയുടെ മനസ്സും ദുഃഖപൂര്ണ്ണമായി... അവളും കരയാന് ആരംഭിച്ചപ്പോഴാണ് ഒരു കാലൊച്ച കേട്ടത്ത്..പെട്ടന്ന് പ്രിയ പൊന്തക്കാട്ടിനപ്പുറത്തേക്കൊളിച്ചുനിന്നു...<br /><br /><br />കൊക്കായിരുന്നു കാജാബീഡിയും വലിച്ചുകൊണ്ട്..<br /><br /><br />"ന്റെ ഇബ്ലീസെ ഗ്ലിസറിന് മേടിച്ചേന്റെ ബാക്കി അമ്പതുര്പ്പ്യ ങ്ട്ട് ബെക്കന്റെ ഹമുക്കേ.. ഞമ്മന്റെ കയ്യീ ബെച്ചാ തീരണ്ത് അറിയൂല്ല്യാന്നേ.."<br /><br /><br />എന്നും പറഞ്ഞ് അമ്പതു രൂപയുടെ ഒരു നോട്ട് ഉണ്ണിയുടെ ഷര്ട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു പുറത്തു തട്ടിക്കൊണ്ട് കൊക്കിന്റെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കല്..<br /><br /><br />"ങ്ള്.. ബേജാറാവാണ്ടിര്ക്കെന്റെ ഹമുക്കെ..ഞമ്മള് പറഞ്ഞപോലെ കണ്ണീല് രണ്ടു തുള്ളിയങ്ങട്ട് ഇട്ടാലുണ്ടല്ലോ ഈ ദുനിയാവിലുള്ള ഏതു കരയാത്ത മീരാ ജാസ്മിനും കരയും പിന്ന്യല്ലേ..ങ്ളെപോലൊരു ഹിമാറിന്റെ കണ്ണീന്ന് കണ്ണീരൊഴ്കാന് ബെഷ്മം!!!"<br /><br />ഇത്രയും അല്പ്പം ഉറക്കെതന്നെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞുക്കൊണ്ട് കൊക്ക് കുന്നിറങ്ങിയതും പൊന്തക്കാട്ടിനപ്പുറത്തുനിന്നും സംഹാരരുദ്രയേപ്പോലെ പ്രിയയും കുന്നിറങ്ങുന്നതു കണ്ട് ഉണ്ണി ശരിയ്ക്കും പൊട്ടിപൊട്ടിക്കരഞ്ഞു!<br style="mso-special-character: line-break;" /> </span> </span><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-6350128802195141576?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com58tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-3285264945236345432010-07-08T18:36:00.000+03:002010-07-08T18:36:48.033+03:00ജീവന്റെ കണിക<span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: ML; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EN-US;"><br />'ലാര്ജ് ഹാഡ്രോണ് കൊളൈഡര്!!!'<br /><br />മനുഷ്യജീവന്റെ ഉത്പത്തിതേടിയുള്ള മഹാപരീക്ഷണശാല!!<br /><br />ആ മഹാപരീക്ഷണവാര്ത്തകളില് മുഴുകി ആല്ബിയുടെ മനസ്സ് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു..<br /><br />അല്ലെങ്കിലും ആല്ബി എന്നും അങ്ങനെയായിരുന്നു..ബുദ്ധിയുടേയും,യുക്തിയുടേയും തലങ്ങള്ക്ക് മുന്തൂക്കം കൊടുക്കുന്ന ഒരു രീതി എന്നും ആല്ബിയിലുണ്ടായിരുന്നു...<br /><br />സയന്സിന്റേയും ,യുക്തിചിന്തകളുടേയും,വാക്താവായി ആല്ബി കൂട്ടുകാര്ക്കിടയില് പലപ്പോഴും തിളങ്ങാന് ശ്രമിയ്ക്കാറുണ്ട്!!.<br /><br />'ഡാര്വിന്റെ', 'തിയറി ഓഫ് ഇവലൂഷനില്' ഉത്തരം കിട്ടാത്ത പല ചോദ്യങ്ങളും അവശേഷിയ്ക്കുന്നല്ലോ എന്ന് ആല്ബിയും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />ഇരുപത്തിയേഴു കിലോമീറ്റര് വ്യാസമുള്ള കൂറ്റന്'ഭൂഗര്ഭ ടണലിലൂടെ'.. പ്രകാശവേഗത്തില് എതിര്ദിശകളില് ചീറിപ്പായുന്ന പരമാണുക്കള് കൂട്ടിയിടിച്ച്..ഉരുകിയൊലിച്ച് സൂര്യനെ വെല്ലുന്ന ഊഷ്മാവിലും,മര്ദ്ദത്തിലും..ജീവന്റെ കണികയായി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുന്ന വിസ്മയകരമായ ആ അവസ്ഥ ആല്ബി വെറുതേ സ്വപ്നം കാണാന് ശ്രമിയ്ക്കുമായിരുന്നു.<br /><br />വളരേ.. വളരേ..വിസ്മയകരങ്ങളായ 'ഇല്ല്യൂഷനുകളിലും' ആല്ബിയുടെ മനസ്സ് പറന്നുനടന്നു.. <br /><br />വേദപുസ്തകത്തിന്റെ മനസ്സു നിറയ്ക്കുന്ന ഉത്പത്തിരഹസ്യം ആല്ബിയ്ക്കെന്നും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു..<br /><br />അതില് ആല്ബിയെ മോഹിപ്പിച്ചത് യുക്തിയേക്കളുപരി പ്രകൃതിരഹസ്യങ്ങളുടെ മനംമയക്കുന്ന സൗന്ദര്യവും,മനുഷ്യ ജീവിതത്തിനെ പ്രശാന്തതയും,പാപമെന്ന അവസ്ഥാവിശേഷം മനുഷ്യജീവിതവുമായി എങ്ങനെയൊക്കെ പ്രതിപ്രവര്ത്തിയ്ക്കുന്നു എന്ന അറിവുമായിരുന്നു...<br /><br />എല്ലാ സൗഭാഗ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഏദന്തോട്ടം!!!<br /><br />സുഖവും,സന്തോഷവും പൂര്ണ്ണമായി കൊടുത്ത ആ സ്വപ്നസ്വര്ഗ്ഗത്തില്.. ഒരേയൊരു വിലക്കപ്പെട്ട കനിമാത്രം!!<br /><br />എല്ലാം തികഞ്ഞ പ്രഥമമനുഷ്യമനസ്സിലും അതിയായ മോഹങ്ങള് വച്ചുതന്നെയാണല്ലൊ ദൈവം മെനഞ്ഞെടുത്തത് എന്ന ബോധം ആല്ബിയെ അസ്വസ്ഥനാക്കാതിരുന്നില്ല...<br /><br />ദൈവത്തേപോലെയാകാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ മോഹത്തിന്റെ വിലക്കപ്പെട്ട കനികള് എന്നും അവനു മുന്നില് നിറച്ചുവെയ്ക്കാന് ദൈവം മറന്നില്ലല്ലൊ എന്നും ആല്ബി പിന്നേയും പിന്നേയും ചിന്തിയ്ക്കാതിരുന്നില്ല...<br /><br />ദൈവകല്പ്പന ലംഘിയ്ക്കുന്നതുവരെ'ആദവും','ഹവ്വയും'ശിശുക്കളെപോലെ നിഷ്ക്കളങ്കരായിരുന്നു..<br /><br />പരിപൂര്ണ്ണ നഗ്നതപോലും ദൈവീകവും , പരിശുദ്ധവുമായിതന്നെയായിരുന്നു അവര്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നത്!!! അപ്പോള് അവര്ക്ക് ലജ്ജയെന്നവികാരം അനുഭവപ്പെട്ടുരുന്നില്ല!!!<br /><br />പക്ഷെ...ദൈവകല്പ്പന ലംഘിച്ച നിമിഷം മുതല് അവരുടെ മനസ്സില് പാപബോധത്തിന്റെ കറുപ്പുകലര്ന്നു...<br /><br />അവര് വെളിച്ചത്തെ ഭയക്കാന്തുടങ്ങി!!!<br /><br />സ്വന്തം നഗ്നതപോലും അവരില് കുറ്റബോധമുളവാക്കി..അരികേ നിന്നിരുന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെ വലിയ ഇലകള് പറിച്ചെടുത്ത് നഗ്നത മറയ്ക്കാന് അവര് പാടുപ്പെട്ടു..<br /><br />അതുവരെ മധുരസംഗീതമായിരുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സ്വരംകേട്ട് അവര് ഞെട്ടിവിറയ്ക്കാന് തുടങ്ങി....<br /><br />വളരേ'റൊമാന്റിക്' ആയി വര്ണ്ണിയ്ക്കപ്പെട്ട ആദത്തിന്റേയും..ഹവ്വയുടേയും പാപരഹിതവും,പ്രണയനിര്ഭരവുമായ സ്വര്ഗ്ഗജീവിതവും കടന്ന്....ഏത് സ്വപ്നസ്വര്ഗ്ഗത്തിലും ഇഴഞ്ഞ്കയറി പാപത്തിന്റെ കനി നല്കി മനുഷ്യനെ ദുഃഖത്തിന്റെ കയങ്ങളിലേയ്ക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്ന ദുഷ്ടസര്പ്പങ്ങളുടെ,വ്യാപാരങ്ങളും കടന്ന്..അത് മോഹഭംഗങ്ങളുടെ, ചൂടും വിയര്പ്പും...ദുഃഖങ്ങളുടെ കയ്പ്പും നിറഞ്ഞ ഊഷരഭൂമികളിലൂടെ ഏറെ അലഞ്ഞു...<br /><br />മോഹങ്ങളുടേയും.. വിരഹവിഷാദങ്ങളുടേയും,നഷ്ടസ്വര്ഗ്ഗങ്ങളുടേയും കണക്കെഴുതുന്ന ഭൂമിയുടെ.ഹരിതാഭമായ പച്ചപ്പില് തന്നെയാണ് തന്റെ മനസ്സ് എന്നും ശാന്തി കണ്ടെത്തുന്നതെന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യവും ആല്ബി ശരിയ്ക്കും തിരിച്ചറിഞ്ഞു....<br /><br />ഒരിയ്ക്കലും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത മനോവ്യാപരങ്ങളുടെ രഥവേഗങ്ങള്ക്ക് വിരാമമെന്നോണം 'നികേഷിന്റെ' 'ഹീറോഹോണ്ട' മുറ്റത്തെ ചരലില് ഒന്നു നിരങ്ങിനിന്നു..<br /><br />നികേഷ് ആകെ പരിഭ്രാന്തിയിലാണ്....<br /><br />ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വേനലിന്റെ വിഹ്വലതകള് എല്ലാം മനസ്സിലൊളിപ്പിച്ചീട്ടെന്നോണം നികേഷിന്റെ നെറ്റിയില് ചുളിവുകള് വീണിരിയ്ക്കുന്നു..<br /><br />നികേഷിന്റെ മുഖം ഓര്മ്മകളില് എന്നും ഇതു തന്നെയായിരുന്നല്ലോ....<br /><br />അമ്മയുടെ പരിലാളനമേറ്റു വളരേണ്ട പ്രായത്തില് അമ്മയുടേ ചലനമറ്റ ശരീരത്തെ ശുശ്രൂഷിയ്ക്കാന് വിധിയ്ക്കപ്പെട്ട ഹതഭാഗ്യന്!!<br /><br />അമ്മൂമ്മയാണ് അവനെ വളര്ത്തി വലുതാക്കിയത്.<br /><br />ജീവന്റെ തരി എവിടെയൊ അവശേഷിയ്ക്കുന്ന എന്നു വിശ്വസിയ്ക്കാന് മാത്രം ഒരു ശ്വാസഗതി അമ്മയില് ബാക്കിനിന്നിരുന്നു.<br /><br />എത്ര തവണ അവന് മനംനൊന്തുപ്രാര്ത്ഥിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു..<br /><br />തന്റെ അമ്മയ്ക്ക് സുഖമരണം പ്രധാനം ചെയ്യണമേ ദൈവങ്ങളേ എന്ന്!!<br /><br />കഠിനവേദന അനുഭവിയ്ക്കുന്നപോലെയായിരുന്നു നികേഷിന്റെ അമ്മയുടെ മുഖഭാവം.<br /><br />അവന്റെ ഓര്മ്മകളിലെ അമ്മയുടെ രൂപം അത്രമാത്രം!!<br /><br />നികേഷിനെ വേദനിപ്പിച്ചതും അതുതന്നെയായിരുന്നു.<br /><br />"ആല്ബി, അമ്മയ്ക്ക് തീരെ വയ്യ.."<br /><br />"ഡോക്ടറെ വിളിയ്ക്കാന് പോയതാണ്..ആരമണിക്കൂറിനുള്ളില് എത്താമെന്നുപറഞ്ഞീട്ടുണ്ട്"<br /><br />വേദനയുടെ ഒരു പെരുംകടല് ഉള്ളിലൊതുക്കിയാണ് നികേഷ് അത്രയും പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചതുതന്നെയെന്ന് ആല്ബിയ്ക്കു മനസ്സിലായി.<br /><br />"ഒറ്റയ്ക്കാവുമ്പോള് എനിയ്ക്ക് ആകെ ഒരു വല്ലാത്തപോലെ...."<br /><br />തന്നോടൊപ്പം പോര്ച്ചില്നിന്നും ബൈക്കും തള്ളി വീട്ടിലേയ്ക്കു നടക്കുമ്പോള് മനസ്സ് കുട്ടിക്കാലത്തേയ്ക്ക് പാഞ്ഞു...<br /><br />കുട്ടിക്കാലം മുതലേ താനും നികേഷും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു..<br /><br />പറങ്കിമാവുകള് നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ഒരു തോട്ടം തന്നെയായിരുന്നു നികേഷിന്റെ താഴത്തെ പറമ്പ്.<br /><br />പലനിറത്തിലും,വലുപ്പത്തിലും ഉള്ള പറങ്കിമാങ്ങകള് പഴുത്തുനില്ക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു ഏദന്തോട്ടം!!!<br /><br />മാതളനാരകം,ശീമപ്പേരയ്ക്ക,ചാമ്പയ്ക്ക,ജാതിയ്ക്ക..എന്നുവേണ്ട എല്ലാതരം ഫലവൃക്ഷങ്ങളും ആ പറമ്പില് പൂത്തുകായ്ച്ചുനിന്നിരുന്നു..<br /><br />കുട്ടിക്കാലത്തെ സ്വര്ഗ്ഗസമാനമായ കേളീരംഗമായിരുന്നു ആ പറമ്പ്!!!<br /><br />അമ്മയെപ്പോലെ തന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു നികേഷിന്റെ അമ്മയും...<br /><br />കുട്ടിക്കാലസ്മരണകളില്...സെറ്റുമുണ്ടും.കടുംനിറങ്ങളിലുള്ള ബ്ലൗസും ധരിച്ച് നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയുമായി ഞങ്ങളോടൊപ്പം എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു നികേഷിന്റെ അമ്മ!!<br /><br />കളികള്ക്കിടയിലെ ചെറിയ വഴക്കുക്കളില് സ്നേഹത്തോടെ ശാസനയുടെ രീതിയില് ഏപ്പോഴും നികേഷിനെ ഉപദേശിയ്ക്കുമായിരുന്നു....<br /><br />പ്രായത്തില് രണ്ടുമാസത്തിനു മൂത്തത് നികേഷാണെന്നും, അതുകൊണ്ടുതന്നെ തന്നെ ഒരു കൊച്ചനുജനെപോലെ നോക്കേണ്ട ചുമതല നികേഷിനുണ്ടെന്നും എല്ലാം..എല്ലാം..<br /><br />ഒരു മദ്ധ്യവേനലവധിയുടെ കളികളുടെ ലഹരികളിലായിരുന്നു അത്യാഹിതം..<br /><br />നികേഷിന്റെ കുഞ്ഞനുജത്തി നിഷയുടെ ജനനത്തോടെ സ്നേഹമയിയായ ആ അമ്മ ബോധരഹിതയായി കിടപ്പിലായി...<br /><br />എന്താണ് യഥാര്ത്ഥത്തില് സംഭവിച്ചതെന്ന് അന്ന് തനിക്കൊരു രൂപവുമുണ്ടായിരുന്നു..<br /><br />കൊല്ലങ്ങള്കഴിഞ്ഞ് ഹൈസ്കൂളിലായതോടെ എല്ലാം മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങി..<br /><br />അനസ്തേഷ്യയില് ഡോക്ടര്ക്കു പറ്റിയ ചെറിയൊരു കൈപ്പിഴ!!<br /><br />'സിസേറിയനു'വേണ്ടി ബോധം കെടുത്തിയതാണ്..<br /><br />പിന്നെ.. സ്നേഹത്തിന്റേയും,സന്തോഷത്തിന്റേയും ലോകത്തേയ്ക്ക് നികേഷിന്റെ അമ്മ തിരിച്ചു വന്നില്ല.<br /><br />മനുഷ്യന്റെ ചെറിയ കൈപ്പിഴകളീല് തകിടം മറയുന്ന ജീവന്റെ കണിക!!<br /><br />ഓര്ക്കുമ്പോള് വീണ്ടും വീണ്ടും കെട്ടുപിണയുന്ന ജീവന്റെ അസ്ഥിരത!!<br /><br />സങ്കീര്ണ്ണമാവുന്ന ജീവിതമെന്ന പ്രഹേളിക!!<br /><br />തനിയ്ക്കുണ്ടായ കുഞ്ഞിനെ ഒരു നോക്കു കാണാന്പോലും നികേഷിന്റെ അമ്മ കണ്ണുതുറന്നില്ല.<br /><br />ജീവന്റേയും..മരണത്തിന്റേയും ഇടയ്ക്കുള്ള ഏതോ നേര്ത്ത കണികകളില്കുരുങ്ങി..ചിലന്തിവലയില് വിഷദംശനമേറ്റ്,അബോധാവസ്ഥയില് പിടയുന്ന ഇരയേപോലെ..നിശ്ശബ്ദമായ വേദനയുടെ പതിഞ്ഞ രാഗം പോലെ..വെളുത്ത ബെഡ്ഷീറ്റിനേക്കാളും വെളുത്ത് നികേഷിന്റെ അമ്മ!!<br /><br />നീണ്ട ഇരുപത്തിനാലു വര്ഷം ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനും ഇടയിലുള്ള നൂല്പ്പാലത്തില്....<br /><br />ആല്ബിയുടെ ചിന്തകളില് വീണ്ടും കടന്നല്ക്കൂടുകളിളകാന് തുടങ്ങി..<br /><br />ഇങ്ങനെ ഒരു ജീവസ്പന്ദനം എന്തിനുവേണ്ടി?....<br /><br />സ്നേഹിക്കുന്നവരെ വേദനിപ്പിയ്ക്കാന്വേണ്ടിമാത്രം ഒരു ജീവന്റെ ചലനം?!!<br /><br />തന്റെ ഉറ്റസ്നേഹിതന്റെ സഹനത്തിന്റേയും നിര്വികാരതയുടേയും നീണ്ട ഇരുപത്തിനാലുവര്ഷങ്ങള് ആല്ബിയ്ക്കുമുന്നില് ഉത്തരംകിട്ടാത്ത ഒരു സമസ്യയായി വളര്ന്നുനിന്നു...<br /><br />അതികലശലായ വേദനയിലെന്നപോലെ നികേഷിന്റെ അമ്മയുടെ മുഖം തികച്ചും ദയനീയമായിരുന്നു എപ്പോഴും.....<br /><br />പ്രാണന്റെ കണിക ക്ഷീണിച്ചുവിവശമായ ശരീരത്തില്നിന്നും വിട്ടകലാന് തയ്യാറാകാത്തപോലെ.. <br /><br />ഈ ദേഹവും ദേഹിയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം എന്നൊക്കെപ്പറയുന്നത് ഇതായിരിക്കുമൊ?..<br /><br />ആല്ബിയുടെ മനസ്സില് തന്നെ സ്വന്തം മകനേപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച ആ അമ്മയുടെ തീവ്രവേദനയുടെ ഇരുപത്തിനാലു വര്ഷങ്ങള് കടന്നല്ക്കൂട്ടങ്ങളെപ്പോലെ പറന്നെത്തി ആക്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു...<br /><br />മാരകമായേക്കാവുന്ന ആ വിഷദംശനങ്ങളില് ഒരുപക്ഷെ താന് തന്നെത്തന്നെ മറന്നുപോയേക്കുമെന്നുവരെ പലപ്പോഴും ആല്ബിയ്ക്ക് തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു!!<br /><br />അന്ന് നികേഷിന്റെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറക്കുമ്പോള് തന്നെ യുക്തിയുടെ ശക്തമായ കാറ്റ് ആല്ബിയിടെ ജൈവശരീരത്തെ തഴുക്കുന്നതായി ആല്ബി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു....<br /><br />ശക്തമായ ആ കാറ്റിന്റെ ചിറകില് തനിയ്ക്കു ഭാരം ഇല്ലാതാവുന്നതായും,യുഗങ്ങള്ക്കുപിറകിലേയ്ക്ക് താന് ആവാഹിയ്ക്കപെടുന്നതായും ആല്ബി തിരിച്ചറിഞ്ഞു!!<br /><br />തനിയ്ക്കുചുറ്റും മനം കവരുന്ന ഏദന്ത്തോട്ടം തന്നെയാണ് നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്നതെന്നും,ഇളംമഞ്ഞിന്റെ ആവരണത്തിലൂടെ പഞ്ഞിക്കെട്ടുകള്പോലെ ഒഴുകിനടക്കുന്നത് വിശുദ്ധിയുടെ മാലാഖക്കൂട്ടങ്ങള്തന്നെയാണെന്നും ആല്ബിയ്ക്കു മനസ്സിലായി..<br /><br />സര്വ്വസൗഭാഗ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന പറുദീസയില് തനിക്കുവേണ്ടി ഫലമണിഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന ജീവവൃക്ഷത്തിന്റെ മനമയക്കുന്ന സുഗന്ധം ആല്ബിയെ വിവശനാക്കി..<br /><br />ദൈവത്തേപോലെയാകാനുള്ള അവന്റെ വ്യഗ്രതകളില് മനസ്സിന്റെ ഓര്മ്മാതലങ്ങളെല്ലാം പതുക്കെ മയങ്ങിയമരുന്നതായി ആല്ബി അറിഞ്ഞു..<br /><br />വിവേകത്തിന്റെ മുഗ്ദമായ താളലയങ്ങള്ക്കുമേലെ വികാരത്തിന്റെ മാസ്മരസംഗീതം പറന്നിറഞ്ഞിയപ്പോള് ആല്ബി നാഗകന്യയുടെ മാസ്മരദംശനത്തിനായി ഒരുങ്ങിനിന്നു...<br /><br />നികേഷ് പുറത്തു കടന്ന ആ ഇടവേളയുടെ തിടുക്കത്തില് ആല്ബി നികേഷിന്റെ അമ്മയുടെ നാസികയിലേയ്ക്കൊഴുകുന്ന പ്രാണവായൂപ്രവാഹം വലിച്ചെറിഞ്ഞു!!!<br /><br />അഭൗമികമായ ലഹരിയിലെന്നപോലെ ആല്ബി മന്ദഹസിയ്ക്കാനരംഭിച്ചു..<br /><br />ജീവന്റെ കണികയെന്ന വില്ലനാല് ജീവിതമെന്ന കാരാഗൃഹത്തിലടയ്ക്കപ്പെട്ട്, നരകിയ്ക്കുന്ന തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മയെ ബന്ധനവിമുക്തയാക്കിയ മാന്ത്രികകഥയിലെ രാജകുമാരന്റെ പ്രതീതിയായിരുന്നു ആല്ബിയ്ക്കപ്പോള്!!<br /><br />പക്ഷെ, മോഹവലയങ്ങളുടെ പറുദീസയില് നാഗകന്യയുടെ ദംശനമേറ്റുവീണുക്കിടക്കുന്ന ആല്ബിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നികേഷിന്റെ മുഖം പ്രകാശമാനമായ ഒരു സൂര്യനേപോലെ അടുക്കുന്നത് ആല്ബിയെ വിവശനാക്കി..<br /><br />ആല്ബി കണ്ണുകള് ഇറുക്കിയടച്ചു...<br /><br />പെട്ടെന്ന് ആല്ബി പ്രകാശത്തെ ഭയക്കാനാരംഭിച്ചു!!!<br /><br />അതുവരെ മധുരസംഗീതമായിതോന്നിയ നികേഷിന്റെ ശബ്ദംകേട്ട് ആല്ബി ഞെട്ടിത്തെറിച്ചു!!<br /><br />വിവസ്ത്രനായി പറുദീസയുടെ തണുപ്പില്കിടക്കുന്ന താന് ആദിമനുഷ്യന് തന്നെയാണെന്ന ബോധ്യം ആല്ബിയെ തികച്ചും വിഷണ്ണനാക്കാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു..<br /><br />ഇപ്പോള് താന് ഭയക്കുന്നത് നികേഷിന്റെ മുഖമാണെന്നും,അതിനു ദൈവത്തിന്റെ ഛായ മാത്രമാണെന്നുമുള്ള അറിവ് ആല്ബിയില് ഒരു വേദനയായി വളരുകയായിരുന്നു..<br /><br />ഒരു പുതിയ അറിവിന്റെ വേദന!!<br /><br style="mso-special-character: line-break;" /> </span><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-328526494523634543?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-35581817003288993082010-05-25T22:39:00.000+03:002010-05-25T22:39:36.939+03:00മനസ്സൊഴുകുംവഴി..<span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: ML; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EN-US;">പ്രേമിക്കുന്നെങ്കില് അത് രാജേഷിനെ പോലെയായിരിക്കണം എന്നായിരുന്നു പ്രീഡിഗ്രി ക്ലാസ്സിലെ ഭൂരിപക്ഷാഭിപ്രായം..<br /><br />'ടീന് എയ്ജിന്റെ' വകതിരിവില്ലാത്ത ചിന്തയായിമാത്രമേ എനിയ്ക്കതിനെ കാണാന് കഴിഞ്ഞുള്ളു..എന്നാലും എതിര്ക്കാന്പോയില്ല കാരണം ചിലപ്പോള് എനിക്കുമാത്രമേ ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു എതിര്ചിന്ത ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിലോ?.<br /><br />പ്രേമത്തിന്റെ നാലയലത്തുപോലും പോവാത്ത ഈ ഞാനെന്തിന് അനൗചിത്യപരമായി സംസാരിച്ച് നല്ല സൗഹൃദ ബന്ധങ്ങള് ഇല്ലാതാക്കണം?..<br /><br />യാത്രചെയ്യുന്ന ബസ്സിന്റെ സീറ്റിനു പുറകില് എല്ലാവരും കാണാന്വേണ്ടി "രാജേഷ്-നിഷ" എന്നെഴുതി നേരെ ഒരു ലവ് ചിഹ്നം വരച്ചു വയ്ക്കുക..<br /><br />ഇരിയ്ക്കുന്ന ഡെസ്കില് കോമ്പസ്സുകൊണ്ടു 'രാജേഷ്-നിഷ' എന്ന് കോറിയിടുക.<br /><br />അവരുടെ പ്രേമം മറ്റുള്ളവര് കാണുന്നിടത്തൊക്കെ ആലേഖനംചെയ്യാന് ശ്രമിയ്ക്കുക...ഇതൊക്കെയാണ് രീതി!<br /><br />'എക്സ്പ്രെസ്സ്' ചെയ്യാന് കഴിയാത്ത പ്രേമത്തിന്'വാല്യു'ഇല്ല എന്നാണ് രാജേഷിന്റേയും കൂട്ടരുടേയും വിശദീകരണം...<br /><br />ഇരിങ്ങാലക്കുട കൊടുങ്ങല്ലൂര് റൂട്ടില് ഓടുന്ന ബസ്സുകളില്രാവിലത്തേയും വൈകുന്നേരത്തേയും ട്രിപ്പുകളില് ഒരു വട്ടം കേറിയിട്ടുള്ള ഏതൊരാള്ക്കും അറിയാമത്രേ രാജേഷും നിഷയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം!! അത്രയ്ക്കും 'എക്സ്പ്രെസ്സീവ്'ആയിരുന്നു അവരുടെ പ്രണയം!!<br /><br />എന്തായാലും ആ റൂട്ടിലൂടെ എനിയ്ക്കു യാത്രചെയ്യേണ്ടാത്തതിനാല് എനിയ്ക്കിതൊന്നും വലിയ പിടിയുമില്ലായിരുന്നു.<br /><br />ബസ്സില് രജേഷിന്റെ മടിയിലിരുന്നുവരെ നിഷ യാത്രചെയ്തീട്ടുണ്ടെന്നാണ് രാജേഷിന്റെ അവകാശവാദം..എന്നാല് അങ്ങനെയല്ല..രാജേഷിരിയ്ക്കുന്ന സീറ്റിനരികെ തൊട്ടുരുമ്മിയാത്രചെയ്യറുള്ള നിഷ ഒരു ദിവസം സഡന് ബ്രേക്കിട്ടപ്പോള് രജേഷിന്റെ മടിയില് വീണതാണെന്നുമാണ് ക്ലാസ്സിലെ ഭാഷ്യം....<br /><br />പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് മിക്സെഡ് അല്ലാത്തതിനാലും നിഷ ഇരിങ്ങാലക്കുടയിലെ പ്രമുഖ വിമെന്സ് കോളേജിലും ആയതിനാലും എനിക്കിതിനൊന്നും ദൃക്സാക്ഷിയാവാനും കഴിഞ്ഞീട്ടുമില്ല....<br /><br />എന്തായാലും പ്രീഡിഗ്രീ ക്ലസ്സിലെ ഹീറോകള് രാജേഷും കൂട്ടരുംതന്നെ ആയിരുന്നു..<br /><br />ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പ്രായം പ്രീഡിഗ്രിപ്രായമാണെന്നാണ് കേട്ടിരിയ്ക്കുന്നത്..സ്വപ്നത്തിലെ പങ്കാളിയെക്കുറിച്ച്` വര്ണ്ണാഭമായ ചിന്തകളില് പറക്കുന്ന കാലം....<br /><br />മനസ്സിലെ'ഹീറോ'യെ പോലെ ആവാന് ശ്രമിയ്ക്കുന്ന കാലം....<br /><br />ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങള് കാണുന്ന പ്രായം..<br /><br />മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാന് കോപ്രായങ്ങള് പലതും പയറ്റുന്ന കാലം..<br /><br />വരുംവരായ്കകള് നോക്കാതെ എടുത്തുചാടി ജീവിതം നശിപ്പിയ്ക്കുന്ന കാലം....<br /><br />കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിന്റെ ഛായയുണ്ടൊ എന്നു ചിന്തിയ്ക്കാന് മെനക്കെടാത്ത കാലം!!<br /><br />ക്ലാസ്സില് നിറഞ്ഞുവിരാജിക്കുന്ന 'ഹീറോ'കള്ക്കിടയില് ഞാനും നാരായണന് നമ്പൂതിരിയും 'സീറോ'യ്ക്കും താഴേയായിപ്പോയിരുന്നു..<br /><br />ക്ലാസ്സില് ഏകദേശം മദ്ധ്യഭാഗത്തായി വലതുവശം ചേര്ന്നുകിട്ടിയ ബെഞ്ചില് ഞങ്ങള് തിരക്കുകളില്നിന്നും ഒറ്റപ്പെട്ട് വെറും കാഴ്ച്ചക്കാരായി ഞങ്ങളുടേതായ ഒരുലോകം തീര്ത്തിരുന്നു..<br /><br />ഇരിങ്ങാലക്കുടയിലെ സുപ്രസിദ്ധമായ ശ്രീകൂടല്മാണിക്യം അമ്പലത്തിന്റെ പരിസരത്തുനിന്നുമാണ് നാരായണന് നമ്പൂതിരി വരുന്നത്<br /><br />ശരിയ്ക്കും അമ്പലവാസി..<br /><br />കുളിച്ചു എണ്ണമിനുങ്ങുന്ന മുടി..നെറ്റിയില് ഭസ്മകുറി..കറുത്തകട്ടികണ്ണടയ്ക്കുള്ളിലൂടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകള്..<br /><br />പതിയെ സംസാരിയ്ക്കുകയും,സൗമ്യമായി പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്ന നാരായണന് നമ്പൂതിരിയ്ക്ക് കവിതയുടെ അസുഖം കലശലാണ്...<br /><br />ഉണ്ണായിവാര്യരുടേയും,കവി സച്ചിദാനന്ദന്റേയും ഇളംതലമുറക്കാരനെന്നു പറയാവുന്ന തരത്തിലുള്ള പ്രതിഭാവിലാസമായിരുന്നു നാരായണന് നമ്പൂതിരിയില് എനിയ്ക്ക് കാണാന് കഴിഞ്ഞത്..സംസ്കൃതത്തിലുള്ള പാണ്ഡിത്യവും അവനെ കവിതയുടെ ലോകത്ത് ഒരു'സ്റ്റാര്'ആക്കും എന്ന് ഞാന് മനസ്സില് കുറിച്ചു.<br /><br />ക്ലാസ്സ് നടക്കുന്നതിനിടയില് പോലും നോട്ട്ബുക്കില് കുത്തികുറിയ്ക്കും..<br /><br />തീഷ്ണമായ വികാരങ്ങള് ധ്വനിപ്പിക്കുന്ന വരികളായിരുന്നു പൊതുവേ..<br /><br />തീവ്രപ്രണയത്തേയും.. ആധുനിക യുവത്വത്തിന്റെ വിഹ്വലതകളേക്കുറിച്ചുമായിരുന്നു ഏറേയും..<br /><br />തീക്ഷ്ണമായ പ്രണയത്തേക്കുറിച്ച് ഇത്രചെറിയ പ്രായത്തില് എങ്ങനെ എഴുതാന് കഴിയുന്നു എന്ന് പലപ്പോഴും ഞാന് ആശ്ചര്യപ്പെട്ടീട്ടുണ്ട്!!<br /><br />'കടമ്മനിട്ട'യുടേയും,'ചുള്ളിക്കാടിന്റേയും' സ്വാധീനം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വരികള്!!!<br /><br />ഇരിങ്ങാലക്കുട നാഷണല് ഹൈസ്കൂളില് കവിതാരചനയില് പേരെടുത്ത വിദ്യാര്ത്ഥി!!<br /><br />പക്ഷെ,യതൊരുകോലാഹലങ്ങളുമില്ലതെ,ശാന്തമായ പ്രകൃതമായതിനാല് ക്ലാസ്സിലെ ഭൂരിഭാഗം പേര്ക്കുമിതൊന്നും അറിഞ്ഞുകൂടായിരുന്നു....<br /><br />എപ്പോഴും കൂടെക്കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഡയറി അവനില്ലാത്തപ്പോള്വെറുതെ പരതിയാല് പുതുതായി രൂപം പ്രാപിയ്ക്കുന്ന കവിതക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണാം...<br /><br />സൂര്യപ്രകാശം കാണാതെ പുസ്തകത്താളുകളിലൊളിപ്പിച്ച മയില്പ്പീലികുഞ്ഞുങ്ങളെ ആരുംകാണാതെ നോക്കുന്ന ഒരു സുഖവുമുണ്ടായിരുന്നു അതിന്!!...<br /><br />സ്കൂളില് നിന്നു ഏറേ വ്യതസ്തമായ കോളേജ് അന്തരീക്ഷത്തില് ഒരു കൊല്ലം പോതറിഞ്ഞില്ല...<br /><br />സ്റ്റഡിലീവിനായി പിരിയുമ്പോള് ശരിയ്ക്കും നാരായണന് നമ്പൂതിരിയെ'മിസ്സ്'ആയപോലെ തോന്നി..പിന്നെ അവന്റെ മയില്പ്പീലിക്കുഞ്ഞുങ്ങളേയും..<br /><br />കാമ്പസ്സിലെ പൂമരങ്ങള് പൂക്കുകയും തളിര്ക്കുകയും ഇലപ്പൊഴിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു..<br /><br />ഇതിനിടയില് ക്ലാസ്സിലെ ഹീറോകളെല്ലാം ഒന്നു അടങ്ങിയ മട്ടായി...<br /><br />ഇടയ്ക്ക് ആരോ പറഞ്ഞുകേട്ടു.രാജേഷിന്റെ പ്രേമം പൊട്ടി....നിഷയിപ്പോള് ടോമിയുടെ കൂടെയാണത്രേ!!!..<br /><br />മനസ്സൊഴുകും വഴി ആര്ക്കറിയാം..ആവശ്യത്തില് കൂടുതല് പ്രയത്നിച്ചു മനസ്സില് പ്രതിഷ്ഠിയ്ക്കാന് ശ്രമിച്ചാലും ചിലപ്പോള് മനസ്സു വേണ്ട എന്നു പറഞ്ഞുകളയും!!<br /><br />മദ്ധ്യവേനലവധിക്കാലം എന്നും മനസ്സിലൊരു കുളിര്മ്മയായിരുന്നു...പാഠപുസ്തകങ്ങളില്നിന്നൊഴിഞ്ഞ്...കൂട്ടുകാരും,മനസ്സിണങ്ങുന്ന വായനകളും..പ്രകൃതിയുടെ വര്ണ്ണങ്ങളുമായി ഇണങ്ങുന്ന ഒരു മനോഹരകാലം!!!!...<br /><br />ഇരിങ്ങാലക്കുടയുടെ പൗരാണികതയുടെ മനോഹരമായ ഓമ്മചെപ്പുകളിലൊന്നായ ശ്രീകൂടല്മാണിക്യക്ഷേത്രോത്സവവും ഈ മദ്ധ്യവേനലവധിക്കാലത്തായിരുന്നു...<br /><br />ക്ഷേത്രത്തിനുചുറ്റുമുള്ള വലിയമതിലിനിന്റെ അരികിലൂടെയുള്ള ആ ചെറിയ പുല്വഴിയിലൂടെ അന്തിമിനുക്കത്തിന്റെ താളത്തിനൊപ്പം നടക്കാന് ഒരു പ്രത്യേക സുഖമായിരുന്നു....പ്രീഡിഗ്രിയുടെ ആ സ്റ്റഡിലീവിലും എന്റെ ആ പതിവു ഞാന് മുടക്കിയില്ല...<br /><br />ഉത്സവത്തിരക്കെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞ് ശാന്തമായ ഒരു ഞായറഴ്ച്ചയായിരുന്നു അത്..കൂടണയാന് ധൃതിവച്ചുപറക്കുന്ന കിളികളുടെ ശബ്ദം മാത്രം അരിച്ചിറങ്ങുന്ന ആ ക്ഷേത്രപരിസരത്തുകൂടെ പതുക്കെ ഒറ്റയ്ക്കുള്ള നടത്തം ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതിതന്നെയായിരുന്നു..<br /><br />പൊതുവെ അധികമാരും അവിടെ അങ്ങനെ അലഞ്ഞുതിരിയാറില്ല...അതുകൊണ്ടുതന്നെ ലഹരിപിടിപ്പിയ്ക്കുന്ന ആ ഏകാന്തത എന്നെ ഏറെ ആകര്ഷിച്ചിരുന്നു..<br /><br />എനിക്ക് അല്പ്പം മുന്നിലൂടെ ഒരു ആണ്കുട്ടിയും പെണ്കുട്ടിയും മന്ദം മന്ദം നടന്നു നീങ്ങുന്നുണ്ട്... ഏതെങ്കിലും പ്രണയജോഡികളായിരിക്കും അവരെ ശല്യപ്പെടുത്തേണ്ട എന്നുകരുതി ഞാന് മനപ്പൂര്വ്വം നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കുറച്ചു..പക്ഷെ അധികം വൈകാതെ അവര് തിരിച്ചുനടക്കാന് തുടങ്ങി..<br /><br />അന്തിമിനുക്കത്തിന്റെ അഭൗമികമായ ശോഭയില് അടുത്തെത്തിയ ആ പ്രണയജോഡിയിലെ ആണ്കുട്ടിയെ ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഒരു ഞെട്ടലോടെയായിരുന്നു...<br /><br />നാരായണന് നമ്പൂതിരി!!!<br /><br />കൂടെ കണിക്കൊന്ന പൂത്തപോലെ ഗ്രാമീണശാലീനത നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന ഒരു സുന്ദരിക്കുട്ടിയും!!!<br /><br />എന്നാലും..എന്റെ നമ്പൂതിരി!!!.... രജേഷിന്റെ പ്രണയം ഒരു മാലപ്പടക്കംപോലെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചപ്പോഴും നീ ഇതെല്ലാം മനസ്സിലൊളിപ്പിച്ചു നടന്നല്ലോ?.. നിന്നെ സമ്മതിയ്ക്കണം ഒരു ചെറിയ'ക്ലൂ'പോലും നീ എനിയ്ക്ക് തന്നില്ലല്ലോ?.....എന്നാലും ഇനീ ഭയങ്കരന് തന്നെ!!! ഞാന് വെറുതെ ആത്മഗതം നടത്തി..<br /><br />എന്നെ കണ്ടതും നാരായണന് നമ്പൂതിരി ആകെ ചമ്മിയപോലെ....<br /><br />വെളുത്തു തുടുത്ത ആ സുന്ദരിക്കുട്ടിയും ആകെ പരിഭ്രമിച്ചിരുന്നു....<br /><br />അവരുടെ പരിഭ്രമത്തില് ഞാനും ആകെ വല്ലാതെയായി..<br /><br />നാരായണന് നമ്പൂതിരി പെണ്കുട്ടിയെ പരിചയപ്പെടുത്തി.<br /><br />"ലക്ഷ്മി..ലിറ്റില് ഫ്ലവര് കോണ്വെന്റില് പത്താം ക്ലാസ്സില്.."<br /><br />ആകെ പേടിച്ചരണ്ടു തലകുമ്പിട്ടുനില്ക്കുന്ന പെണ്കുട്ടി കരച്ചിലിന്റെ വക്കത്താണെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ഞാന് "എന്നാല് ശരി...നിങ്ങളിവിടെതന്നെ നിന്നോളു" എന്നു പറഞ്ഞു നടത്തം മതിയാക്കി തിരിച്ചു നടന്നു!!<br /><br />പിന്നെ കോളേജിലെത്തിയപ്പോള് നാരായണന് നമ്പൂതിരി എല്ലാം പറഞ്ഞു..<br /><br />ഒരു കൊല്ലം മാത്രം പ്രായമായ പ്രണയം!! അവളുടെ വീട്ടില് ശരിയ്ക്കൊന്നും അറിഞ്ഞീട്ടില്ല..അമ്പലപരിസരത്തു വച്ചുള്ള കൂടികാഴ്ച്ചയേ ഉള്ളൂ..വളരെ രഹസ്യമായി തന്നെ!! അതു കൊണ്ടുതന്നെ മറ്റാരോടും പറയരുത്..ലക്ഷ്മിയാകെ പേടിച്ചിരിയ്ക്കാണത്രേ..എന്നെകണ്ടതുമുതല്...കുറച്ചുകൂടികഴിഞ്ഞീട്ടുവേണം വീട്ടുകാരുടെ മുന്നിലൊക്കെ അവതരിപ്പിയ്ക്കാന്<br /><br />എല്ലാം രഹസ്യമായിതന്നെ വെയ്ക്കാമെന്ന് നരായണന് നമ്പൂതിരിയ്ക്ക് ഉറപ്പു കൊടുത്തുപിരിയുമ്പോള് മനസ്സില് ഒരു ആത്മാര്ത്ഥപ്രണയത്തിനെ സുഗന്ധം പരക്കുന്നതായി തോന്നി...<br /><br />പരീക്ഷയുടെ ചൂടൊഴിഞ്ഞ് രണ്ടാം വര്ഷത്തെ ക്ലാസ്സുകള് ആരംഭിക്കുന്നതിന്റെ നാലഞ്ചുദിവസം മുന്പായിരുന്നു ആ ദുരന്തം!!!..<br /><br />നാരായണന് നമ്പൂതിരി വാഴച്ചാലില് ഒഴുക്കില്പ്പെട്ട് മുങ്ങിമരിച്ചു!!<br /><br />ഫയര്ഫോഴ്സുകാര് വന്നാണ് ജഡം കണ്ടെടുത്തത്!!!<br /><br />പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞതിന്റെ സന്തോഷത്തില് ചുറ്റുവട്ടത്തെ കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് വാഴച്ചാലില് വിനോദയാത്രപോയതായിരുന്നു!!!<br /><br />അവന്റെ അയല്വാസി പ്രദീപാണ് ടെലിഫോണില് വിളിച്ചറിയിച്ചത്.<br /><br />മനസ്സില് എന്തോ അടക്കാനാവാത്ത ഒരു വേദന പതഞ്ഞു..കാര്മേഘം മൂടിയ നീലാകാശം പോലെ...പുറത്തുപറയാവാനാവാത്ത പലതും വിങ്ങുന്നപോലെ..ആകെ ഒരു അസ്വസ്ഥത!!<br /><br />കുറേ നേരം ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ അങ്ങനെ ഇരുന്നു..<br /><br />പിന്നെ ഒരു വിധത്തില് വേഷം മാറി നാരായണന് നമ്പൂതിരിയുടെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള് വലിയൊരു ജനസഞ്ചയം തന്നെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു..കുട്ടികളും അദ്ധ്യാപകരും,നാട്ടുകാരും എല്ലാം!!<br /><br />പക്ഷെ എന്റെ കണ്ണുകള് തിരഞ്ഞത് ഒരു മുഖം മാത്രം !!! എവിടെ ആ മുഖമെവിടെ?..ആ മുഖമെവിടെ?..<br /><br />ഏറെ തിരഞ്ഞീട്ടും എനിയ്ക്കാമുഖം മാത്രം കണ്ടെത്താന് കഴിഞ്ഞില്ല..<br /><br />മരണാനന്തരച്ചടങ്ങുകള് എല്ല്ലാം കഴിഞ്ഞുമടങ്ങുമ്പോഴും മനസ്സ് നാരായണന് നമ്പൂതിരിയിലും ലക്ഷ്മിയിലുമായി പാറിനടന്നു...<br /><br />ഒരു വേള ലക്ഷ്മിയോട് അടക്കാനാവാത്ത വിദ്വേഷവും തോന്നി..<br /><br />പ്രേമമാണെന്നുപറഞ്ഞു കൂടെനടന്നീട്ട് മരിച്ചു എന്നറിഞ്ഞ് ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കാന് കഴിയാത്ത ക്രൂരതയായിരുന്നോ നിന്റെ ആ ഗ്രാമീണ ശാലീനതയില്??!!..<br /><br />അല്ലെങ്കിലും ഈ പെണ്മനസ്സിങ്ങനെയൊക്കെതന്നെയായിരിയ്ക്കാം!!!..<br /><br />അസ്വസ്ഥമായ ചിന്തകളില് മുങ്ങിത്താണ് എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയീ..<br /><br />ഏറേ വൈകിയാണ് എഴുന്നേറ്റത് ..അപ്പോഴും മനസ്സിലെ അസ്വസ്ഥതകള് കെട്ടടങ്ങിയിരുന്നില്ല..<br /><br />പത്രത്താളുകളിലൂടെ അലസമായി ഒഴുകിനടന്ന കണ്ണുകള് ആ വാര്ത്തയില് കുരുങ്ങിനിന്നു....<br /><br />'പത്താം ക്ലാസ്സ് വിദ്യാര്ത്ഥിനി വീട്ടുവളപ്പിലെ ആഴമേറിയകുളത്തില് മുങ്ങിമരിച്ചു..'<br /><br />താഴെ ലക്ഷ്മിയുടെ ഫോട്ടോയും..<br /><br />വിശ്വസിയ്ക്കാനാവാതെ വീണ്ടും വായിച്ചു..<br /><br />'ഇരിങ്ങാലക്കുട ലിറ്റില്ഫ്ലവര് സ്കൂളിലെ പത്താംക്ലാസ്സ് വിദ്യാര്ത്ഥിനിയായിരുന്ന ലക്ഷ്മിഭായ് അന്തര്ജ്ജനം.....'<br /><br />എനിക്ക് തുടര്ന്നു വായിയ്ക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല...<br /><br />കനം വച്ച മനസ്സ് ആത്മവിമര്ശനം നടത്താനാരംഭിച്ചപ്പോള് സ്വയം പിറുപിറുത്തു...<br /><br />സുമനസ്സുകളെ വെറുതേ പഴിച്ചതിന് മാപ്പ്!!!!<br /><br />അല്ലെങ്കിലും ഈ മനസ്സൊഴുകും വഴി ആരറിയുന്നു?!!<br /><br />കാര്മേഘങ്ങള് പെയ്തൊഴിയാതെ ഞാന് വീണ്ടും വീണ്ടും അസ്വസ്ഥനാവുകയായിരുന്നു.....<br style="mso-special-character: line-break;" /> </span><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-3558181700328899308?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-62609800781264131572010-04-21T22:13:00.000+03:002010-04-21T22:13:52.690+03:00കൊക്കിന്റെ കുതിരസവാരി<span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi;">കൊക്ക് പറക്കുംവഴിയേ...<br />എപ്പിസോഡ്-3<br /><br />'ഗേളി ബാര്സോപ്പ്'<br /><br />'ഒറ്റക്കയ്യന് തോമ്മാച്ചന്റെ' വെള്ളിലാംകുന്നിലെ ഏക വ്യവസായ സംരംഭം!!.<br /><br />തോമ്മാച്ചന് വെള്ളിലാംകുന്നില് ഹീറോ ആയി വളരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്....<br /><br />സ്വന്തമായി ഒരു കമ്പനിയുള്ള വെള്ളിലാംകുന്നിലെ ഏക മുതലാളിയും തോമ്മാച്ചനായിരുന്നു!!!<br /><br />ക്രോണിക് ബാച്ചിലര്!!<br /><br />വെളുത്ത മുണ്ടുംഷര്ട്ടും മാത്രം ധരിയ്ക്കുന്നവന്!!<br /><br />തോമ്മാച്ചന് ജന്മംകൊണ്ട് വെള്ളിലാംകുന്നുകാരനല്ല. അഞ്ചെട്ടുകൊല്ലം മുന്പ് ചെത്തുകാരന് നാരായണന്ച്ചേട്ടന്റെ അമ്പതു സെന്റ് സ്ഥലം വാങ്ങി താമസമാക്കിയ ഒന്നാംതരം കാഞ്ഞിരപ്പിള്ളിക്കാരന് കൃസ്ത്യാനി.<br /><br />സ്ഥലം വാങ്ങിയ ഉടനെത്തന്നെ തോമ്മാച്ചന് ചെയ്തത് റോഡരികിലായി നിന്നിരുന്ന നാരായണന്ചേട്ടന്റെ പഴയ ഓലപ്പുര ഇടിച്ചുപൊളിച്ച് 'ഗേളി ബാര്സോപ്പുകമ്പനി' പണിതീര്ക്കുകയായിരുന്നു..<br /><br />ഒരുതരത്തില് പറഞ്ഞാല് തോമ്മാച്ചന് വെള്ളിലാംകുന്നില് കാലുകുത്തുന്നതുതന്നെ ഒരു കമ്പനി മുതലാളിയായിട്ടുതന്നെ എന്നു വേണമെങ്കില് പറയാം.<br /><br />എണ്ണമിനുങ്ങുന്ന സ്പ്രിംഗ് പോലെ ചുരുണ്ട മുടി അതായിരുന്നു തോമ്മാച്ചന്റെ 'ഗ്ലാമറിന്റെ'സുപ്രധാനരഹസ്യം എന്നുവേണമെങ്കില്പറയാം...<br /><br />വെള്ളിലാംകുന്നില് മറ്റാര്ക്കും ഇല്ലാത്തതായിരുന്നു ആ കറുത്തു തിളങ്ങുന്ന സ്പ്രിംഗ് പോലുള്ള സുന്ദരന് മുടി!!<br /><br />ആരും ഒന്നു നോക്കിപോകും ആ തിളങ്ങുന്ന മുടിയഴക്!!<br /><br />ചുണ്ടില് എരിയുന്ന പനാമ സിഗരറ്റും,ഇടതുതോളില് അറ്റുപോയ കൈ മറയ്ക്കാനായി ഇട്ടിരിയ്ക്കുന്ന വെളുത്ത ചുവപ്പുകരയന് തോര്ത്തുമുണ്ടും.ആരേയും വകവെയ്ക്കാത്ത നോട്ടവും കൂടിയായാല് അതു തോമ്മാച്ചനാവും!!<br /><br />തോമ്മാച്ചനെപ്പറ്റി പറയുകയാണെങ്കില് ഒരു പാടുപറയാനുണ്ട്..<br /><br />ഏഴാംക്ലാസ്സില്..പ്ലാസ്റ്റിക് സ്കെയില് മുനപ്പിച്ചുണ്ടാക്കിയ കത്തികൊണ്ട് പിന്ബെഞ്ചിലെ 'സംശയ രാഘവനെ' കുത്തി പഠിപ്പു നിര്ത്തിയവന് തോമ്മാച്ചന്!!!<br /><br />പതിനേഴാംവയസ്സില് അമ്മയുമായി വഴക്കിട്ട് കിണറ്റില് ചാടിയവന് തോമ്മാച്ചന്!! <br /><br />ആ ചാട്ടത്തിലാണത്രെ തോമാച്ചന്റെ ഇടതുകൈ മുറിച്ചു കളയേണ്ടിവന്നത്....<br /><br />കടിച്ച അട്ടയുടെ കടി വിടുവിയ്ക്കാം... എന്നാലും തോമ്മാച്ചന്റെ വാശി ഇല്ലാതാക്കന് പറ്റില്ലാത്രേ!!!<br /><br />അത്രയും പിടിവാശിക്കാരനായിരുന്നു തോമ്മാച്ചന്!!!<br /><br />ഇത് വെള്ളിലാംകുന്നിലാകെ പാട്ടുമാണ്..<br /><br />ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും "തോമ്മാച്ചന്റെ ഇച്ഛാശക്തി!!!..അതിനു കൊടുക്കണം കാശ്!!!"...ഇത് ഞാന് പറയുന്നതല്ല....വെള്ളിലാംകുന്നുകാര് മുഴുവന് പറയുന്നതാണ്..<br /><br />എനിയ്ക്കും മറിച്ചൊരഭിപ്രായം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..<br /><br />ഒറ്റക്കയ്യും വച്ച് എന്നാലും തോമ്മാച്ചന് ഇത്രയ്ക്കൊക്കെ എത്തിയില്ലേ!!. അത് ശരിയ്ക്കും അംഗീകരിയ്ക്കേണ്ട ഒരു കാര്യം തന്നെയാണ്!!<br /><br />രണ്ടു കയ്യും,'ഫുള്'കാലുകളും ഉള്ള എത്ര ആണ്കുട്ടികള് വേറെയുണ്ട് വെള്ളിലാംകുന്നില്..അവര്ക്കാര്ക്കും നേടാന് കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങളല്ലേ ഒരു കയ്യില്ലാത്ത, വരുത്തനായ തോമ്മാച്ചന് നേടിയെടുത്തത്!!!<br />ഇതാണ് പറയുന്നത്.. ഇച്ഛാശക്തിയ്ക്കാണ് പ്രാധാന്യം എന്ന്!!!<br /><br />കൊക്ക് മൊയ്തീന്റെ ഭാഷയില് പറഞ്ഞാല്....<br /><br />"ഓനാണ് ഇപ്പ ഞമ്മന്റെ കരേലേ ഏക ആങ്കുട്ടി!!!<br /><br />"ഒര് കൈയ്യിന്റെ കൊറവൊന്നും ഒര് കൊറവല്ലാന്ന്.ഓന് ഞമ്മക്ക് കാണിച്ച് തന്നിരിക്ക്ണ്.."<br />"ല്ലാരും കണ്ട് പഠിച്ചോളീന്.."<br /><br />കൊക്കിന് എത്ര പറഞ്ഞാലും തീരില്ല തോമ്മാച്ചന്റെ കഠിനപ്രയത്നത്തിന്റേയും,വളര്ച്ചയുടേയും കഥകള്..<br /><br />പച്ചപുതച്ച വെള്ളിലാംകുന്ന് മഴക്കാലത്തോടെ മനോമോഹിനിയായിമാറും..വേനല് ചൂടില് വിണ്ടുപൊട്ടിയ മണ്ണിന്റെമാറില് മഴയുടെ ആര്ദ്രസ്പര്ശം വിസ്മയങ്ങള് നല്കി കടന്നുപോകുമ്പോഴേയ്ക്കും വെള്ളിലാംകുന്നിന്റെ പച്ചപുതപ്പില് മുക്കുറ്റിയും.കാക്കപൂവും തുമ്പപ്പൂവും എല്ലാം വര്ണ്ണങ്ങള് പകര്ന്നുകഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കും..<br /><br />വെള്ളിലാംകുന്നിലെ പടിഞ്ഞാറോട്ടിറങ്ങുന്ന റോഡിനിരുവശവും നിറഞ്ഞ നെല്വയലുകളാണ്..<br /><br />മഴക്കാലത്തോടെ നിറഞ്ഞു പുഴയാകുന്ന പാടശേഖരങ്ങള്യ്ക്കിടയിലൂടെയുള്ള റോഡിലൂടെ കാറ്റേറ്റുനടക്കാന് ഒരു പ്രത്യേക സുഖമാണ്..<br /><br />ആ ഇളംകാറ്റില് തളിര്ത്ത ആശയങ്ങളുമാണ് വെള്ളിലാംകുന്നില് പല നവീന സംരംഭങ്ങളായി മുളപൊട്ടിവളര്ന്നത്...<br /><br />തോമ്മാച്ചന്റെ മനസ്സിലും ഒരു പുതിയ വിപണനതന്ത്രം ഉരുത്തിരിഞ്ഞത് ആ ഇളംകാറ്റിന്റെ തലോടലില്തന്നെയായിരുന്നു...<br /><br />മഴമേഘങ്ങളൊഴിഞ്ഞ്..പൊന്നുംചിങ്ങത്തിന്റെ വരവോടെ തോമ്മാച്ചന് തന്റെ പുതിയ വിപണനതന്ത്രം നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><br />'ഗേളി ബാര്സോപ്പിന്റെ"സപ്ലേ' ഇനി വെളുത്ത കുതിരയെ പൂട്ടിയ വെള്ളകുതിരവണ്ടിയില്!!!<br /><br />തമിഴ്നാട്ടില് നിന്ന്.. വെള്ളക്കുതിരയും,വെളുത്ത ഇനാമല് പെയ്ന്റടിച്ച്,വളരേയേറെ ചിത്രപ്പണികളും ചെയ്ത് മനോഹരമാക്കിയ കുതിരവണ്ടിയും റെഡി!!<br /><br />'തവക്കല് ട്രാന്സ്പോര്ട്ട്സിന്റെ' നാഷണല് പെര്മിറ്റുള്ള ചരക്കുലോറി തോമ്മാച്ചന്റെ സോപ്പുകമ്പനിയിലേയ്ക്ക് ആ വെളുത്ത കുതിരയേയും,കുതിരവണ്ടിയും ഇറക്കുന്നത് കണ്കുളിര്ക്കേയണ് വെള്ളിലാംകുന്നുകാര് കണ്ടുനിന്നത്..<br /><br />രുതമിഴന് ലോറി വെള്ളിലാംകുന്നില് ചരക്കിറക്കുന്നത് അന്നാദ്യമായിരുന്നു...<br /><br />വെള്ളിലാംകുന്നിന്റെ തനതുകലാകാരന് 'തൂലിക രാജീവ്'കുതിരവണ്ടിയുടെ കാണാവുന്ന എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും 'ഗേളി ബാര്സോപ്പ്`' എന്ന് ചുവന്ന ഇനാമല് പെയിന്റുകൊണ്ട് എഴുതിനിറച്ചു..<br /><br />വാര്ത്ത വെള്ളിലാംകുന്നില് കാട്ടുതീപോലെ പടര്ന്നു..<br /><br />വെള്ളിലാംകുന്നിലെ ആബാലവൃദ്ധം ജനങ്ങളും വെളുത്ത കുതിരയേയും,കുതിരവണ്ടിയേയും കാണാന് എത്തി..<br /><br />അതിനിടയില് ഈ വെള്ളക്കുതിര രജനികാന്ത് സിനിമകില് അഭിനയിച്ച കുതിരയാണെന്നും ശൃതിപരന്നു..അതല്ല 'ഷോലെ'യിലെ ഗബ്ബര്സിങ്ങിന്റെ കുതിരയാണ് ഇതെന്നും പലരും സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു..<br /><br />എല്ലാം കണ്ടുംകേട്ടും ആത്മസംതൃപ്തിയടഞ്ഞ തോമ്മാച്ചന്റെ കണ്ണുകള് സന്തോഷാശൃക്കാളാല് നിറഞ്ഞതും കണ്ടവരുണ്ട്.....<br /><br /><br />പക്ഷേ യഥാര്ത്ഥപ്രശ്നം തുടങ്ങിയത് ആര് കുതിരവണ്ടി ഓടിയ്ക്കും എന്നാലോചിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്..<br /><br />കുതിര സവാരി വലിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല എന്നു പറയാറുള്ള 'ബോംബെ ഷാജിയെ'യാണ് എല്ലാവരും ഉന്നമിട്ടിരുന്നത്.<br /><br />പക്ഷെ..കാര്യത്തോടടുത്തപ്പോള് ഷാജി സത്യം പറഞ്ഞു മാപ്പുസാക്ഷിയായി...<br /><br />"കുതിര പോയിട്ട്..കുട്ടിസൈക്കിള് പോലും ശരിയ്ക്കോടിച്ചീട്ടില്ല ചേട്ടാ!!"<br /><br />ഷാജിയുടെ വികാരനിര്ഭയമായ ഏറ്റുപറച്ചിലില് തോമ്മച്ചന്റേയും,മൊത്തം വെള്ളിലാംകുന്നുകാരുടേയും മനസ്സലിയുകയും കുതിരക്കാരനായി 'കൊക്ക്മൊയ്തീനെ' തോമ്മാച്ചന് നേരിട്ട് തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><br />തോമ്മാച്ചന്റെ സ്വന്തം താല്പര്യത്തില് തന്നെ കൊക്കിന് കുതിരസവാരി പഠിപ്പിയ്ക്കുവാനും തീരുമാനമായി..<br /><br />ഇതിനിടയില് ഒറ്റക്കയ്യന് തോമ്മാച്ചന്റെ ജീവിതത്തിലെ പരമപ്രധാനമായ വിവാഹമെന്ന മംഗളകര്മ്മത്തിനായുള്ള ഒരുക്കങ്ങള് തകൃതിയായിനടക്കുകയുമായിരുന്നു....<br /><br />പരിശുദ്ധന് കുരിയക്കോസേട്ടന്റെ പെങ്ങളുടെ മകള് ഡെല്ഫിയെ പണ്ടേ തോമ്മാച്ചന് നോട്ടമുണ്ടായിരുന്നു..<br /><br />കുരിയാക്കോസേട്ടന്റെ തഴെയുള്ള മകള് റീനയുടെ കല്യാണത്തോടെ ആ ആഗ്രഹം ഒരു ആവശ്യമായി തീരുകയുമായിരുന്നു തോമ്മാച്ചനില്..<br /><br />പക്ഷെ ബുദ്ധിമാനായ തോമ്മാച്ചന് അതു മനസ്സില് തന്നെ അടക്കിവെച്ചിരിയ്ക്കായിരുന്നു..<br /><br />പഠിപ്പും ഉദ്യോഗവുമൊന്നുമില്ലാത്ത..ഒറ്റകയ്യനായ തന്നെ കുരിയാക്കോസേട്ടന് അംഗീകരിയ്ക്കുമൊ എന്നൊരു പേടിയും തോമ്മാച്ചനില് ഉണ്ടായിരുന്നു..<br /><br />എന്തായാലും കുതിരവണ്ടിയും പത്രാസുമൊക്കെയായ ധൈര്യത്തില് തന്റെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം കുരിയാക്കോസേട്ടനോടു പറയുകയും,കുരിയാക്കോസേട്ടന്റെ വശത്തുനിന്നും ഒരു അനുകൂലനിലപാടു നേടിയെടുക്കയും ചെയ്തു!!<br /><br />പക്ഷെ അവിടേയും കുരിയാക്കോസേട്ടന് ഒരു 'ക്ലോസ്' വച്ചിരുന്നു<br /><br />"എല്ലാം ഡെല്ഫിയുടെ തീരുമാനമറിഞ്ഞതിനുശേഷം മാത്രം!!"<br /><br />അതുമുതല് തോമ്മാച്ചന് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങുന്നതുത്തന്നെ ഒരു മണിക്കൂര് 'മെയ്ക്കപ്പിനു'ശേഷമായിരുന്നു.<br /><br /><br />വഴിയിലെവിടേയെങ്കിലും വച്ചു ഡെല്ഫിയെ കണ്ടുമുട്ടിയാലോ?<br /><br />അവള്ക്കിഷ്ടമില്ല എന്നു പറഞ്ഞാല് എല്ലാം തീര്ന്നില്ലേ!!.<br /><br />എല്ലാം അതീവരഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><br />മാനം തെളിഞ്ഞു..മഴക്കാറു നീങ്ങി...പൊന്നും ചിങ്ങം വരവായി..<br /><br />ആ മനോഹരമായ ഞായറാഴ്ച്ച രാവിലെത്തന്നെ,തോമ്മാച്ചന് മൊയ്തീനെ കുതിര സവാരി പഠിപ്പിയ്ക്കാനുള്ള എല്ലാം തയ്യാറാക്കി...<br /><br />കുതിരവണ്ടിയോടിക്കുന്ന ആള് കുതിരസവാരി നിര്ബ്ബന്ധമായും പഠിച്ചിരിയ്ക്കണം എന്നത് തോമ്മാച്ചന്റെ തിരുത്താനാവാത്ത പോളിസിയായിരുന്നു...<br /><br />കുതിരവണ്ടിയോടിപ്പിയ്ക്കാം എന്നാലും കുതിരപ്പുറത്തുകയറല് വേണ്ട എന്നുതന്നെയായിരുന്നു കൊക്കിന്റേയും ആദ്യതീരുമാനം..പിന്നെ തോമ്മാച്ചന്റെ നിര്ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങുകയായിരുന്നു കൊക്ക്മൊയ്തീന്..<br /><br />കൊക്ക് തന്റെ ഏറ്റവും 'ഫേവറൈറ്റ്' ഓറഞ്ച് കളര് ഷര്ട്ടും പച്ചക്കരയന് മുണ്ടും ധരിച്ച് തലയില് ഒരു തോര്ത്തുമുണ്ടുംകെട്ടി അങ്കത്തിനുപുറപ്പെടുന്ന ആരോമല്ചേകവരെപോലെയാണ് കന്നികുതിരസവാരിയ്ക്കായി എത്തിയിരിക്കുന്നത്..<br /><br />ഞായറാഴ്ച്ചയായതിനാല് വെള്ളിലാംക്കുന്നിലെ സത്യകൃസ്ത്യാനികളായ എല്ലാ പെണ്കുട്ടികളും ഇതുവഴിയാണ് രാവിലെ ഏഴുമണിയ്ക്കുള്ള കുര്ബ്ബാനയ്ക്കുപോകുന്നത്..<br /><br />തോമ്മാച്ചനും ആ ലാക്കുനോക്കിയാണ് ഞായറാഴ്ച്ച രാവിലെത്തന്നെ ഈ കുതിരസവാരി 'അറേഞ്ച്' ചെയ്തത്!!<br /><br />ഇനി താഴേക്കാട് കുരിശുമുത്തപ്പന്റെ കരുണ്യത്താല് കുരിയാക്കോസേട്ടന്റെ പെങ്ങളുടെ മകള് ഡെല്ഫിയെങ്ങാനും അന്നു കുരിയാക്കോസേട്ടന്റെ വീട്ടില് വരികയും;രാവിലെ പള്ളിയില്പോകാന് ഇതു വഴിയത്തുകയും;ചെയ്താല് തന്റെ ജീവിതസഖിയാകാന് പോകുന്ന അവളെ കണ്കുളിര്ക്കെ ഒന്നുകാണുകയും,രണ്ടുവാക്ക് സംസാരിയ്ക്കുകയും;അതോടൊപ്പം അവളുടെ മുന്നില് ഒരു കുതിരമുതലാളിയുടെ ഗമകാണിയ്ക്കുകയും ചെയ്യാമെന്ന 'ഹിഡണ് അജണ്ടയും' തോമ്മാച്ചന്റെ മനസ്സില് ഉണ്ടായിരുന്നു...<br /><br />അതില് തെറ്റുപറയാനും കാര്യമില്ല..<br /><br />കാരണം ഡെല്ഫിയേപോലൊരു സ്വപ്നസുന്ദരിയെ കെട്ടാന് ഒരു വഴിതെളിയുകയെന്നുവച്ചാല് അതൊരു നിസ്സാരകാര്യമാണൊ?.. വെള്ളിലാംകുന്നിലെ വിവാഹപ്രായമായ എല്ലാ ചെറുപ്പക്കാരുടേയും ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നല്ലൊ അത്!!!<br /><br />കുതിരപ്പുറത്തുകേറുന്നതിനു മുന്പായി പച്ചക്കരയന്മുണ്ട് താറുടുത്തു.. തലയില്ക്കെട്ടിയിരുന്ന തോര്ത്തുമുണ്ടുക്കൊണ്ട് അരയില് ഒരു കെട്ടും കെട്ടി...<br /><br />കൊക്ക് പടച്ചത്തമ്പുരാനോട് പ്രാര്ത്ഥിച്ച് തോമ്മാച്ചന്റെ സഹായത്തോടെ വെള്ളക്കുതിരപ്പുറത്തു കയറി..<br /><br />വെള്ളിലാംക്കുന്നിന്റെ തെരുവീഥിയില് ഉദസൂര്യന്റെ പൊന്കിരണങ്ങളാല് പ്രകാശിതനായി...കിഴക്കോട്ട് ഒരു വീരനായകനെപോലെ കൊക്ക് അതാ കുതിരപ്പുറത്ത് മന്ദം മന്ദം നീങ്ങിതുടങ്ങി..<br /><br />കുഴപ്പമൊന്നും കൂടാതെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്..കൊക്കിനും രസം പിടിച്ചു..<br /><br />"കൊള്ളാല്ലോ കുതിരേന്റെ പൊറത്തുള്ള ഈ പുകില്!!!..."<br /><br />കുതിരയ്ക്കൊപ്പം പതുക്കെ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന തോമ്മാച്ചനും അല്പ്പം ഗമ കൂടിയിട്ടുണ്ട്<br /><br />അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് കൊക്ക് ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടത്!!!<br /><br />മന്ദം മന്ദം നടന്നുനീങ്ങുന്ന കുതിരയ്ക്കെതിരെ റോഡിന്റെ വലതുവശം ചേര്ന്ന് ഒരു മാലഖയേപ്പോലെ..അതാ ഡെല്ഫിയുടെ അന്നനട!!!<br /><br />"ന്റെ പടശ്ശോനേ!!!.."<br /><br />കൊക്കിന്റെ കണ്ഠനാളങ്ങളിലൂടെ അറിയാതെ ആശ്ചര്യം ഒരു വികൃതശബ്ദമായി.പുറത്തു വന്നതും പേടിച്ചരണ്ട കുതിര പെട്ടെന്നു തിരിഞ്ഞു പടിഞ്ഞാറോട്ടോടി..<br /><br />കുതറിയോടുന്ന കുതിരയുടെ പുറത്ത്."എന്റള്ളോ...."എന്നു കാറിക്കൊണ്ട്..കൊക്കും...<br /><br />കുതിരപ്പുറത്തും തെറിച്ചുപോകാതിരിയ്ക്കാനുള്ള പരാക്രമത്തില് മുറുകിയ കടിഞ്ഞാണ് കുതിരയുടെ ദിശ വീണ്ടും കിഴക്കോട്ടാക്കി..<br /><br />കടിഞ്ഞാണില്ലാത്തകുതിര മൈക്കിള് ജാക്സന്റെ ഡാന്സ് പോലെ പാഞ്ഞ് തോമ്മാച്ചനടുത്തെത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും ഡെല്ഫിയും തോമ്മാച്ചന്റെ തൊട്ടടുത്തെത്തികഴിഞ്ഞിരുന്നു....<br /><br />കൊക്ക്കുതിരപ്പുറത്തുനിന്നും വീഴുകയോ,ചാടുകയൊ,ചാവുകയൊ,എന്തുവേണമെങ്കിലുമാകട്ടെ....താന് മനസ്സില് പ്രതീക്ഷിച്ച സുവര്ണ്ണാവസരം'മാക്സിമം യൂസ്'ചെയ്യാന് തന്നെ തീരുമാനിച്ച് തോമ്മാച്ചന് പ്രേംനസീറിനെപോലെ പ്രണയചേഷ്ടകളെല്ലാം കാണിച്ച് ഡെല്ഫിയോട് പ്രണയത്തിന്റെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങള് ഉരിയാടാന്തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് കൊക്ക് മരണഭീതിയാലെന്നപോലെ അലറികൂവിക്കൊണ്ട് അവസാനത്തെ കച്ചിത്തുരുമ്പെന്നപോലെ തോമ്മാച്ചന്റെ സ്പ്രിങ്ങ്പോലെയുള്ള സുന്ദരന് മുടിയില് എത്തിപ്പിടിച്ചത്....<br /><br />പിന്നെ സംഭവിച്ചതെല്ലാം ഒരു മാജിക് പോലെയായിരുന്നു!!!<br /><br />സുസ്മേരവദനയായി.. ലാസ്യഭാവങ്ങളോടെ തോമ്മാച്ചനെ കണ്ണെറിഞ്ഞ ഡെല്ഫി പ്രേതത്തെകണ്ടു ഭയപ്പെട്ടപോലെ അലറികരഞ്ഞുകൊണ്ട് തിരിച്ചു കുരിയാക്കോസേട്ടന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്കോടുന്നു..ഒരുകയ്യില് മുറുക്കിപിടിച്ച കടിഞ്ഞാണും.മറുകയ്യില് തോമ്മാച്ചന്റെ മുടിയും തൂക്കി പ്രാണരക്ഷാര്ത്ഥം"എന്റള്ളോ" എന്നു കൂവിക്കൊണ്ട് കൊക്ക് വെകിളിപിടിച്ച കുതിരപ്പുറത്ത്കിഴക്കോട്ടു പാഞ്ഞുപോകുന്നു..<br /><br />ഉദയസൂര്യന്റെ പൊന്പ്രഭയാല്ത്തിളങ്ങുന്ന മൊട്ടത്തലയുമായി നടുറോട്ടില് വിവസ്ത്രനായപോലെ തോമ്മാച്ചന് തിരിച്ചു 'ഗേളിബാര്സോപ്പി'ലേയ്ക്കോടുന്നു...<br /><br />രാവിലെ പള്ളിയില്പോകുന്ന വെള്ളിലാംകുന്നിലെ സകലമാനം ജനങ്ങളും ആശ്ചര്യത്തോടെ മൂക്കത്തു വിരല്വെച്ചു അടക്കം പറയുന്നു....<br /><br />"അയ്യേ!!!..തോമ്മാച്ചന്റെ സ്പ്രിങ്ങുപോലെയുള്ള സുന്ദരന് മുടി വെറും 'ടോപ്പാ'യിരുന്നു!!!!"<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-6260980078126413157?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-55267569234893129822010-03-25T23:44:00.003+03:002010-03-26T00:18:40.969+03:00പാപത്തിന്റെ കല്ലുകള്<span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 14pt;"><br /></span><br /><span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 14pt;"><span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: ML; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EN-US;">ഒലിവു മലയില് നിന്നും വീശിയടിയ്ക്കുന്ന ശക്തമായ കാറ്റില് ജെറുസലേം ദേവാലയത്തിന്റെ തിരശ്ശീലകള് പാറിപ്പറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു..<br /><br />അത്തിമരങ്ങള് പൂത്ത താഴ്വാരങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആവാഹിയ്ക്കപ്പെടുന്ന കാറ്റിന് ഒരു പുത്തനുണര്വ്വ് ലഭിച്ചതുപോലെ....<br /><br />നാണയമാറ്റക്കാരും,പ്രാവുകളെ വില്ക്കുന്നവരും,മറ്റു കച്ചവടക്കാരും ശബ്ദമുഖരിതമാക്കിയ ദേവാലയാങ്കണത്തില് യുഗപുരുഷനായ യേശു മൗനമന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു...<br /><br />തന്റെ നിത്യപിതാവുമായി സംവദിയ്ക്കുന്ന വചാലമായ മൗനം!!<br /><br />സ്വര്ഗ്ഗം ഭൂമിയിലിറങ്ങുന്ന പ്രാര്ത്ഥനാനിര്ഭരമായ മൗനം!!<br /><br />കുന്തുരുക്കത്തിന്റേയും,ദീപാരാധനയുടേയും സുഗന്ധപൂര്ണ്ണമായ മൗനം!!<br /><br />ലാഭകൊതിയന്മാരായ മനുഷ്യര് തന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനം പോലും കച്ചവടസ്ഥലമായി അധഃപതിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു!!<br /><br />പുരോഹിതരും,നിയമജ്ഞരും,ഫരിസേയരും അതിനു കൂട്ടുനില്ക്കുന്നു!!!<br /><br />പിതാവേ..നിന്റെ ആലയംപോലും ഇവര് കച്ചവടസ്ഥലമാക്കികഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു...ഇവരോടു പൊറുക്കണമേ...<br /><br />തിരയടിയ്ക്കുന്ന ചിന്തകളുടെ ആന്ദോളനങ്ങളാല് യേശുവിന്റെ മനസ്സ് ഒരു ചെറുനൗകപോലെ ആടിയുലഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു..<br /><br />ദേവാലയങ്കണത്തിലെ നിറഞ്ഞ തരിമണലില് അനന്തവിഹായസ്സിലെ പറവകളെ നോക്കി യേശുവിരുന്നു...<br /><br />എത്ര സന്തുഷ്ടരാണ് അവര്!!!<br /><br />വിതയ്ക്കുന്നില്ല.. കൊയ്യുന്നില്ല.. കളപ്പുരകളില് സംഭരിയ്ക്കുന്നുമില്ല..<br /><br />എന്നീട്ടും അവയിലൊന്നിനേപോലും ദൈവം സംരക്ഷിക്കാതിരിയ്ക്കുന്നില്ലല്ലോ?!!<br /><br />പെട്ടെന്നായിരുന്നു പാപത്തിന്റെ നാറുന്ന ഒരു വിഴുപ്പുഭാണ്ഡം പോലെ അവള് യേശുവിന്റെ മുന്നിലേയ്ക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടത്.... <br /><br />അതെ.. ഇവള് വ്യഭിചാരിണി!!<br /><br />തെളിവുസഹിതം പിടിയ്ക്കപ്പെട്ടവള്!!<br /><br />അധികാരത്തിന്റേയും,അഹംഭാവത്തിന്റേയും,പട്ടുകുപ്പായങ്ങളണിഞ്ഞ നിയമജ്ഞരും,ഫരിസേയരുംകൂടി യേശുവിനോട്:<br /><br />"ഗുരോ, ഈ സ്ത്രീ വ്യഭിചാരത്തില് പിടിയ്ക്കപ്പെട്ടവളാണ്.ഇങ്ങനെയുള്ളവരെ കല്ലെറിയണമെന്നാണ് മോശ നിയമത്തില് കല്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത് നീ എന്തു പറയുന്നു?"<br /><br />സത്യത്തിനെ വഴികളില് തെളിഞ്ഞുകത്തുന്ന തിരിനാളങ്ങളില് കറുപ്പു പുരട്ടാനെന്നോണമുയര്ന്ന ചിലമ്പിച്ച അസംതൃപ്ത സ്വരങ്ങള്!!!...<br /><br />അധര്മ്മത്തോടും,ക്രൂരതയോടുമുള്ള മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ അടങ്ങാത്ത ആവേശത്തില് ക്രിസ്തുവിന്റെ മനസ്സ് ആലോചനാനിര്ഭരമായി....<br /><br />പരന്നുകിടക്കുന്ന തരിമണലില് കുനിഞ്ഞിരുന്ന് വിരലുകൊണ്ട് അവന് എന്തോ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു..<br /><br />അര്ത്ഥമുറയുന്ന മൗനം പരാജയത്തിന്റെ ആദ്യപടിയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച നിയമജ്ഞരും ഫരിസേയരും വിജയഭരിതമായ മുഖഭാവങ്ങളോടെ ചോദ്യം ആവര്ത്തിച്ചപ്പോള്, അറിവിന്റെ നിറവിലും തുളുമ്പാത്ത നിറകുടത്തിന്റെ പൂര്ണ്ണതയോടെ യേശുവിന്റെ ശബ്ദഗാംഭീര്യം അവര് തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു...<br /><br />"നിങ്ങളില് പാപമില്ലാത്തവന് ആദ്യം അവളെ കല്ലെറിയട്ടെ!!!"<br /><br />പാപഗ്രസ്തമായ മനസ്സുകളില് തിരിച്ചറിവിന്റെ പേടിപ്പെടുന്ന കുറ്റവിചാരണ അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു..<br /><br />വിധിവാചകം പറഞ്ഞ ന്യായാധിപന്റെ പ്രശാന്തതയോടെ വീണ്ടും യേശു കുനിഞ്ഞ് മണലില് എഴുതികൊണ്ടിരുന്നു...<br /><br />അവന് എഴുതികൊണ്ടിരുന്നത് എന്തായിരുന്നു?...എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആകാംക്ഷ തിരച്ചിലിന്റെ തിരയായി മണല്തരികളില് പടര്ന്നു..<br /><br /><br />ഇനി ഇത് പാപികളുടെ ഒരു മുഴുനീള കുറ്റപത്രമായിരുന്നൊ?..<br /><br />ഇല്ല.. എനിയ്ക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല..<br /><br />ഇനി നിയമജ്ഞരും..ഫരിസേയരും അതു തിരിച്ചറിഞ്ഞുകാണുമോ?..അറിയില്ല..<br /><br />കൂര്ത്തകല്ലുകളുമായി പാഞ്ഞടുത്ത ആവേശങ്ങളെല്ലാം പിരിഞ്ഞുപോയി...<br /><br />കാറ്റിന്റെ ശക്തി കുറയാന് തുടങ്ങി..<br /><br />ഒടുവില് അവളും യേശുവും മാത്രമവശേഷിച്ചു..<br /><br />എഴുത്തുനിര്ത്തി തലയുയത്തി സ്നേഹനിര്ഭമായ കണ്ണുകളോടെ യേശു അവളോടു ചോദിച്ചു:<br /><br />'സ്ത്രീയേ.. അവര് എവിടെ?...ആരും നിന്നെ വിധിച്ചില്ലേ?...<br /><br />ഭയത്താലും,കുറ്റബോധത്താലും വിതുമ്പിയ അവളുടെ പശ്ചാത്താപസ്വരം വാക്കുകളായി...<br /><br />"ഇല്ല കര്ത്താവേ! "<br /><br />സമാശ്വാസം യേശുവിന്റെ വാക്കുകളായി അവളുടെ കാതുകളില് പതിഞ്ഞു..<br /><br />"ഞാനും നിന്നെ വിധിയ്ക്കുന്നില്ല;പൊയ്ക്കൊള്ളുക!! മേലില് പാപം ചെയ്യരുത്!!"<br /><br />അതൊരു മോചനമായിരുന്നു!!!..തഴമ്പിച്ച പാപത്തില് നിന്നുള്ള അതിശക്തമായ മോചനം!! ..<br /><br />തരിമണലില് ചിതറികിടക്കുന്ന പാപത്തിന്റെ കൂര്ത്തുമൂര്ത്ത കല്ലുകളും കടന്ന് അവള് പുതിയ പ്രഭാതത്തിലേയ്ക്കു നടന്നുകയറുന്നതുവരെ ഞാന് അവിടെ നിന്നു..<br /><br />പിന്നെ യേശുവും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള് ഞാന് കൂര്ത്ത കല്ക്കൂട്ടങ്ങളില് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി..<br /><br />പെട്ടന്ന്...പാപത്തിന്റെ ഓരോ കല്ലുകളും...ടെലിവിഷനുകളായും,കമ്പ്യൂട്ടറുകളായും..മൊബൈലുകളായും,പരിണമിയ്ക്കുന്നതും..അവയിലൂടെ അവളുടെ പാപത്തിന്റെ മുഴുനീള വീഡിയോ വാര്ത്തപ്രേക്ഷേപണം തുടങ്ങുന്നതും, വിശകലന പരമ്പരകള് അരങ്ങേറുന്നതും ഞാന് കണ്ടു...<br /><br />"ദൈവമേ.. ഇവിടേയും പാപോന്മുഖമായ വാര്ത്താവിചാരണ തുടഞ്ഞിക്കഴിഞ്ഞോ?.<br /><br />പാപവഴിയില്നിന്നുള്ള ഒരു രക്ഷപ്പെടലെന്നോണം ഞാന് ചാടിയേഴുന്നേറ്റപ്പോള് നേരം പുലര്ന്നീട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല!!<br /><br />ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ശാപഗ്രസ്തമായ വാര്ത്തകളില്നിന്നും, വിചാരണകളില്നിന്നും മോചനം തരണമേ എന്നു പ്രാര്ത്ഥിച്ചുറങ്ങുമ്പോഴും ഭയം മനസ്സിനെ പൊതിഞ്ഞുതന്നെ നിന്നിരുന്നു..<br />അനിവാര്യമായ ഒരു ശാപം പോലെ!!!<br /><br style="mso-special-character: line-break;" /> </span> <br style="mso-special-character: line-break;" /> </span><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-5526756923489312982?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-3281100108445090992010-02-12T13:21:00.001+03:002010-02-12T16:07:12.465+03:00ഏഴിലംപാലമരച്ചുവടും....കുറേ വലെന്റയിന്സ് ഡേ കാര്ഡുകളും!!!<meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CNew%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C03%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><style>
<!--
/* Font Definitions */
@font-face
{font-family:AnjaliOldLipi;
panose-1:2 0 0 0 0 0 0 0 0 0;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:auto;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:-2139095037 8194 0 0 1 0;}
/* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
{mso-style-parent:"";
margin:0in;
margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:12.0pt;
font-family:"Times New Roman";
mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}
@page Section1
{size:8.5in 11.0in;
margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in;
mso-header-margin:.5in;
mso-footer-margin:.5in;
mso-paper-source:0;}
div.Section1
{page:Section1;}
-->
</style> <br /><div class="MsoNormal"><br /></div><span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12pt;">ഏഴിലംപാല പൂക്കുന്ന രാത്രികളില് മനംമയക്കുന്ന പാലപൂവിന്റെ സുഗന്ധവുംതേടി അതിസുന്ദരികളായ യക്ഷികള് സഞ്ചരിക്കാറുണ്ടെന്ന് അമ്മൂമ്മ എപ്പോഴും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.. <br /><br />അവര്ക്കു കാവലായി നാഗകന്യകളും വിഹരിക്കുന്ന ആ ഏഴിലംപാലമരച്ചുവട്!!. <br /><br />സ്കൂളില് പഠിക്കുമ്പോള് താഴത്തെ പറമ്പില് നെല്വയലുകള്ക്കരുകിലായി പൂത്തുനില്ക്കുന്ന ഏഴിലംപാലമരം കാണുന്നതുത്തന്നെ ഭയമായിരുന്നു തനിയ്ക്ക്.<br /><br />മനസ്സിലെന്നും സന്തോഷത്തിന്റെ കടുംതുടികൊട്ടുന്ന മഴക്കാലസ്മരണകളില് എന്നും ഒരു പേടിസ്വപ്നമായി ഏഴിലംപാലച്ചുവടും ഉണ്ടായിരുന്നു.....<br /><br />മദ്ധ്യവേനലവധിക്കാലം എന്നും മനസ്സിലൊളിപ്പിച്ച മയില്പ്പീലിതന്നെയായിരുന്നു!!.. ഏകാന്തതയില് ആരുമറിയാതെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പുതിയതായി പിറക്കുന്ന;ഓര്മ്മയുടെ മയില്പ്പീലികുഞ്ഞുങ്ങളെ തിരയാനുള്ള മനസ്സിന്റെ ശിശുസഹജമായ ആകാംഷ ഒടുങ്ങാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും മറന്നില്ല!!.<br /><br />തെങ്ങും,കവുങ്ങും ,വാഴക്കൂട്ടങ്ങളും മറ്റനേകം ഫലവൃക്ഷങ്ങളൂം നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന താഴത്തെ പറമ്പും.പച്ചയുടുത്ത് പുഞ്ചിരിക്കുന്ന നിറഞ്ഞ നെല്വയലുകളും,മനസ്സിലിന്നും ഒരു കുളിര്കാറ്റായി വീശിനില്ക്കുന്നു.. <br /><br />ബി.എസ്.സി അവസാന വര്ഷപരീക്ഷയുടെ തയ്യറെടുപ്പ് തുടങ്ങിയ സമയമായിരുന്നു..<br /><br />'ഓര്ഗാനിക് കെമിസ്ട്രി'യുടെ സമവാക്യങ്ങള് എഴുതിപഠിയ്ക്കാന് പറ്റിയ സ്ഥലം താഴത്തെ പ്രശാന്തത തന്നെയായിരുന്നു..<br /><br />വിരസമായ സമവാക്യങ്ങളുമായി മല്ലടിച്ച് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല...<br /><br />കൂടണയാന് ധൃതിവെച്ചു പറക്കുന്ന ഓലഞ്ഞാലികളും,പൊന്തക്കാടുകളില് ചേക്കേറാന് വെമ്പുന്ന കാട്ടുകോഴികളും..അതിക്രമിക്കുന്ന സമയത്തെ ഓര്മ്മപ്പെടുത്തി.<br /><br />പെട്ടെന്ന് ബുക്കും,കടലാസുകീറുകളും പെറുക്കിയെടുത്തു മടങ്ങാനാരംഭിയ്ക്കുമ്പോള് പാലച്ചുവട്ടില് ഒരു കാല്പ്പെരുമാറ്റം കേട്ടപോലെ.. <br /><br />അന്തിമിനുക്കത്തില് ഋതുമതിയായ സന്ധ്യയുടെ തുടുക്കുന്ന മുഖമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കാണാന്ക്കഴിഞ്ഞില്ല. <br /><br />വീട്ടിലേയ്ക്കു മടങ്ങാനായി തിരിഞ്ഞപ്പോള് അതാ വീണ്ടും പാലച്ചുവട്ടില് കാല്പ്പെരുമാറ്റം!!!..<br /><br />കുട്ടിക്കാലത്തെ 'യക്ഷി'പേടിയെല്ലാം യുക്തിയുടെ ചിന്താധാരകള്ക്ക് വഴിമാറികാഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലും,അസമയത്തെ അവിചാരിതമായ ആ അനുഭവം ഏതോ ഒരു ഭയം മനസ്സിലുണര്ത്തിയൊ എന്നൊരു തോന്നല്!!<br /><br />എന്തായാലും കാര്യം അറിഞ്ഞീട്ടുതന്നെ..<br /><br />ഒരു തട്ടുക്കൂടി തഴേയ്ക്കിറങ്ങി പാലമരത്തിനടുത്തെത്തി..<br /><br />ശരിയ്ക്കും ഉള്ള് ഒന്നുകാളി..<br /><br />മുട്ടോളമെത്തുന്ന,ഇടതൂര്ന്നമുടിയഴിച്ചിട്ട ഒരു സ്ത്രീരൂപം പച്ചയുടുത്ത പാടത്തേയ്ക്കു നോക്കിനില്ക്കുന്നു!!<br /><br />കുളി കഴിഞ്ഞ് അതിമനോഹരമായ ഇടതൂര്ന്ന മുടി വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ചീകിയിരിക്കുന്നു..<br /><br />. ചെവിയുടെ ഇരു വശത്തുനിന്നും എടുത്ത മുടിയിഴകള്ക്കൊണ്ടുതന്നെ മുകളിലായി ഒരു കെട്ടും ..<br /><br />തുടുത്ത സന്ധ്യയും, അന്തിമിനുക്കത്തിന്റെ അതിശോഭയുംകൂടി ഏതോ ഒരു അഭൗമിക സൗന്ദര്യം തന്നെയായിരുന്നു എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടത് !!!<br /><br />എന്തായാലും യക്ഷിയല്ല!!...കാരണം കടുംപച്ചപ്പട്ടുപാവാടയും,'ഫ്രില്ല്'വച്ച കയ്യുള്ള അതേ കളര് ജാക്കറ്റുമാണ് ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. യക്ഷികള് സാധരണയായി വെളുവെളുത്ത സാരിയാണല്ലൊ ധരിയ്ക്കാറുള്ളത്!!!.<br /><br />പ്രകൃതിസൗന്ദര്യത്തില് ലയിച്ചു നില്ക്കുകയാണ് പാലച്ചുവട്ടിലെ 'യക്ഷി'!!<br /><br />എന്തായാലും അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞുതരാറുള്ള, പാലച്ചുവട്ടിലെ യക്ഷിയെ ആദ്യമായി കാണുകയല്ലെ,ഒന്നു പരിചയപ്പെട്ടീട്ടുതന്നെ കാര്യം.. <br /><br />അമ്മൂമ്മകഥയില് കാര്യമുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോള് മനസ്സിലായി. പാലച്ചുവട്ടിലെ യക്ഷി അതിസുന്ദരിതന്നെ!! അതിന് യാതൊരു സംശയവുമില്ല!!പിന്നെ മുട്ടറ്റം നിറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മുടിയും!!!ഇനി അമ്മൂമ്മ ശരിക്കും യക്ഷികളെ കണ്ടിരിക്കുമോ?...<br /><br />അല്പ്പം ചമ്മിയെങ്കിലും പാലച്ചുവട്ടിലെ യക്ഷിയുമായി വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും കൂടാത പരിചയപ്പെടാന് കഴിഞ്ഞു.<br /><br />പടിഞ്ഞാറേതിലെ വീടു വാടക്കയ്ക്കെടുത്തു താമസിക്കുന്ന ദാമോദരന്മാഷിന്റെ ചേച്ചിയുടെ മോളാണ്!!..<br /><br />ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തില് ഒന്നാം വര്ഷ ബിരുദത്തിനു പഠിക്കുന്നു..<br /><br />അച്ഛന്വീട്ടില് ആരുടേയോ വിവാഹം പ്രമാണിച്ച് നാട്ടില് വന്നതാണ്... കണ്ടാല് പ്രായത്തില് കവിഞ്ഞ വളര്ച്ച!!...വിടര്ന്ന തിളക്കമാര്ന്ന കണ്ണുകള്..ശില്പ്പചാരുതയാര്ന്ന ശരീരവടിവ്!!..<br /><br />ഒറ്റപ്പാലത്താണ് തറവാട്. 'ഗുജറാത്തില്' ഏതോ വലിയ തുണി കമ്പനിയില് മനേജരാനത്രെ അച്ചന്..അമ്മ കേരളസമാജം സ്കൂളില് മലയാളം അദ്ധ്യാപിക..<br /><br />കേരളത്തിന്റെ പ്രകൃതിഭംഗിയെ സ്വപ്നം കണ്ട്,ഒരു പിടി ചെറുകവിതകള് എഴുതിയിട്ടുണ്ടത്രെ!!..ഇംഗ്ലീഷിലും,മലയാളത്തിലും..എല്ലാം 'എമിലി ഡിക്കിന്സണെ' പോലെ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കുകമാത്രം ചെയ്യുന്നവള്!!....പേര് 'ശ്രീകല'.<br /><br />കേരളത്തില് സ്ഥിരതാമസമാക്കാന് വളരെയേരെ കൊതിയ്ക്കുന്ന ഒരു മറുനാടന് മലയാളിപെണ്കൊടി!!...<br /><br />സാഹിത്യത്തില് താനും തല്പരനാണെന്നും, ചില കുത്തികുറിക്കലുകള് താനും നടത്താറുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞപ്പോള് 'ശ്രീകല'യുടെ മുഖം ഒന്നു കൂടെ തുടുത്തു.<br /><br />ഒരാഴ്ച്ചത്തെ മറക്കാനാവത്ത സൗഹൃദവും സാമ്മാനിച്ച് 'ശ്രീകല"ഗുജറാത്തി'ലേയ്ക്കു തിരിച്ചു പോയപ്പോള് ഒരു 'പെന്ഫ്രെണ്ട്' ആയി തുടരണമെന്ന ആഗ്രഹവും പറഞ്ഞിരുന്നു.പക്ഷെ എല്ലാ മറുനാടന് പെണ്കുട്ടികളുടേയും പോലെ 'ജാഡ'നിറഞ്ഞ വെറും 'ഫോര്മാലിറ്റി'യായിട്ടേ താനും അതിനെ അപ്പോള് വിലയിരുത്തിയുള്ളു.. പക്ഷേ 'ഗുജറാത്തിലെത്തി കൃത്യം ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവളുടെ ആദ്യത്തെ കത്തു വന്നു..<br /><br />അവള് പലപ്പോഴായി കുത്തിക്കുറിച്ച നുറുങ്ങുകള്!!!..അതിനെ കവിതകള് എന്നു വിളിക്കാമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല..എല്ലാം പ്രകൃതിയും 'ഏകാന്തതയുമയി സംവദിക്കുന്നവ...<br /><br />പക്ഷെ ഏകാന്തതയുമായുള്ള തീവ്രമായ ആ സംവാദങ്ങള് മനസ്സിലെവിടെയോ ഉടക്കിപ്പിടിക്കുന്നതു പൊലെ ഒരു അനുഭവം!!!..<br /><br />എന്തായാലും നിനച്ചിരിക്കാത്ത നേരത്ത് കിട്ടിയ ഒരു മധുരമായി താന് ആ ബന്ധത്തെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു....ഒപ്പം വെറും 'ചീപ്പ് റൊമാന്സിനൊന്നും' 'ശ്രീകല'യെ കിട്ടില്ലെന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യവും!!. <br /><br />ഒരു "പെന്ഫ്രെണ്ടിനെ' പോലെയായിരുന്നു എല്ലാ കത്തുകളും..<br /><br />പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സിനുള്ളില് ഒരു 'പെന്ഫ്രെണ്ടി'നേക്കാളുപരി എന്തോ ഒരു അനുഭൂതി'ശ്രീകല'യോടു തോന്നിതുടഞ്ഞിയിരുന്നു..ഒഴുക്കിനൊത്തു ഒഴുകാന് ശ്രമിക്കാത്ത....തനതായ വ്യക്തിത്വവും, ചിന്താധാരകളും സ്വന്തമായിസൂക്ഷിക്കുന്ന... ഒരു അപൂര്വ്വ സ്ത്രീത്വത്തെയാണ് എനിക്ക് ശ്രീകലയില് അനുഭവപ്പെട്ടത്!!.<br /><br />അതുകൊണ്ടുത്തന്നെ അവളോട് മറ്റൊരു പെണ്കുട്ടിയോടും തോന്നത്ത ആഭിമുഖ്യവും തോന്നിയിരുന്നു..<br /><br />ഫെബ്രുവരി പതിനാലിന് അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു ഗ്രീറ്റിങ്ങ്സ് കാര്ഡ് വന്നു....തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള് അതു 'ശ്രീകലയുടേതാണ്!!!<br /><br />"ഹാപ്പി വലെന്റയിന്സ് ഡേ!!"<br /><br />'കാര്ഡിന്റെ' അടിയില് മനോഹരമായ കൈപ്പടയില് മലയാളത്തിലെഴുതിയിരിക്കുന്നു.<br /><br />"മനസ്സില് സ്നേഹമെന്ന വികാരം സൂക്ഷിക്കുന്ന എല്ലാവര്ക്കും!!"<br /><br />എനിക്കിനിയും 'ശ്രീകലയെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സു പറഞ്ഞു..<br /><br />ഞാനറിയാത്ത ഒരു വലിയ 'ശ്രീകല' മറ്റെവിടെയോ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി എനിക്കു തോന്നി.. <br /><br />തുടര്ന്ന് എല്ലാ'വലെന്റയിന്സ് ഡേ'കള്ക്കും 'ശ്രീകല' ആശംസകള് കൈമാറാന് മറന്നിരുന്നില്ല.<br /><br />പാലമരം പലവട്ടം പൂക്കുകയും തളിര്ക്കുകയും ചെയ്തു...ജീവന്റെ മഴനൂലുകളിറക്കി പ്രകൃതിയുടെ സ്നേഹവായ്പ്പ് പാലമരച്ചില്ലകളെ വളര്ത്തുകയും തിടംവയ്പ്പിക്കുകയും ചെയ്തുക്കൊണ്ടിരുന്നു....<br /><br />സ്നേഹത്തിന്റെ പൂങ്കുയിലുകള് ചില്ലകളില് ചേക്കേറുകയും,ഒഴിഞ്ഞു പോകുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. <br /><br />ദാമോദരന് മാഷും കുടുംബവും വീടൊഴിഞ്ഞുപോയി.<br /><br />പാലക്കാട്ടേയ്ക്ക് ട്രാന്സ്ഫര്.....<br /><br />കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കില് ജീവിതത്തിന്റെ സുഗമപാതകള് പലതും വിഷമവീഥികളായിതിരുകയും പരിചിതമല്ലാത്ത പുതുവഴികള് പലതും രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു..<br /><br />ഒരു നിയോഗംപോലെ,ജീവിതത്തെ ഉള്ക്കൊള്ളാന് ഇനിയും പഠിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ചിലപ്പോഴെങ്കിലും മനസ്സു മന്ത്രിക്കുന്നതായി തനിക്ക് അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്..<br /><br />'ശ്രീകല' പഠനമെല്ലാം പൂര്ത്തിയാക്കി 'ഗുജറാത്തില്ത്തന്നെ ഒരു സ്കൂളില് പഠിപ്പിയ്ക്കാന് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദം ഇടയ്ക്കുള്ള കത്തുകളില് മാത്രമായി ഒതുങ്ങി.. <br /><br />പക്ഷെ,ലാളിത്യവും,സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ ഞങ്ങളുടെ 'തൂലികാസൗഹൃദം' കൂടുതല് കൂടുതല് ഊഷ്മളമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു....<br /><br />ജീവിതത്തിന്റെ പൊള്ളുന്നവേനലുകളില്...പുകയുന്ന പകലുകളില്..... പാലമരത്തണല് പലപ്പോഴും ഒരു മരുപ്പച്ചപോലെ സുഖമുള്ള ഒരു അനുഭവമായി മാറി..<br /><br />കുട്ടിക്കാലസ്വപ്നങ്ങളില് 'യക്ഷിപ്പേടി'യുണര്ത്തിയ പാലമരച്ചുവട്ടില്,നറുമണമുള്ള സ്നേഹപുഷ്പ്പങ്ങള് പൂത്തിരിക്കിന്നു!!....പലനിറത്തിലുള്ള മോഹപുഷ്പ്പങ്ങള് വിടരാന്വെമ്പി നില്ക്കുന്നു..<br /><br />ജനുവരിയുടെ തണുപ്പുറയുന്ന ഒരു സന്ധ്യയായിരുന്നു അത്.....<br /><br />വിടപറയുന്ന സന്ധ്യയുടെ മുഖം പതുക്കെ ഇരുളാന്തുടങ്ങിരിക്കുന്നു...<br /><br />പെട്ടെന്ന് പാലമരച്ചുവട്ടില് ഒരു കാല്പ്പെരുമാറ്റം..<br /><br />കാല്കൊലുസ്സുകളുടെ പതിഞ്ഞ കിലുക്കം!!!<br /><br />ഞാന് ഇരുളുവീണ പാലമരച്ചുവട്ടിലേയ്ക്കു നടന്നു..<br /><br />മുട്ടോളം മുടിയുള്ള ഒരു സ്ത്രീരൂപം ഇരുളുവീഴുന്ന പടിഞ്ഞാറെ ചക്രവാളത്തിലേയ്ക്കു നോക്കിനില്ക്കുന്നു!!<br /><br />അതിമനോഹരമായ ഇടതൂര്ന്ന മുടി അഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു...<br /><br />മഞ്ഞുപോലെ വെളുവെളുത്ത സാരിയും!!! <br /><br />പാലപ്പൂവിന്റെ മാസ്മരഗന്ധം അവിടെയെല്ലാം പരക്കുന്നതും.. ഒരു കൂട്ടം കടവാവലുകള് പാലമരത്തിലേയ്ക്ക് ഒരുമിച്ചു ചേക്കേറുന്നതും എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി!!<br /><br />അവസാനിക്കുന്ന പകലിന്റെ അരണ്ടവെളിച്ചത്തില് വിദൂരതയിലേക്ക് മിഴികളൂന്നി ആ നിഴല്രൂപത്തിന് 'ശ്രീകല' യുടെ മുഖമാണോ എന്നറിയാനുള്ള എന്റെ വെമ്പല് കനംവെയ്ക്കുന്ന ഇരുട്ടില് അലിഞ്ഞുച്ചേര്ന്നു.<br /><br />മുഴുവന് ധൈര്യവും സംഭരിച്ച് പാലമരച്ചോട്ടിലെത്തിയപ്പോള് അവിടെ ആരുമില്ല !!!!.<br /><br />ചില്ലകളില് ചേക്കേറിയ രണ്ട് കാട്ടുകുയിലുകള് ചിറകടിച്ചു പറന്നു..<br /><br />പാലമരത്തില് ഒരു പൂവുപോലുമില്ലല്ലോ എന്ന യാഥാത്ഥ്യം എന്നെ വല്ലാതെ വിഷണ്ണനാക്കി!!! <br /><br />ദുര്ബ്ബലമായ മനസ്സ് വിഹ്വലതകള് സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവുമായി,ഇരുളിലൂടെ ഒരുവിധം വിട്ടിലെത്തി..സെറ്റിയില് ചാരികിടന്നു....<br /><br />അസ്വസ്ഥമായ മനസ്സിന്റെ വിഹ്വലതകളില്നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനെന്നോണം'ടി.വി.ന്വൂസി'ലേക്കു വഴുതിവീണു..<br /><br />"ഗുജറാത്തില് ഇന്ത്യ കണ്ട വന്പ്രകൃതിദുരന്തം!!!...മരണസംഖ്യ......."<br /><br />മനസ്സിലെവിടേയോ ഒരു ആത്മാവ് പിടിമുറുക്കിയതുപോലെ!!!...<br /><br />പ്രേതഭൂമിയിലെ നിശ്വാസങ്ങള് കാതില് മുഴങ്ങുന്നപോലെ...<br /><br />ഇല്ല,..'ശ്രീകല'യ്ക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല!!...<br /><br />പ്രകൃതിയെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ലേ അവള്?<br /><br />മനസ്സില് സമാശ്വസിക്കുവാന് വെറുതെ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു....<br /><br />ഈ 'ഫെബ്രുവരി പതിനാലില്' തീര്ച്ചയായും അവളുടെ 'വലെന്റയിന്സ് ഡെ ഗ്രീറ്റിങ്ങ്സ്' കിട്ടാതിരിക്കില്ല!!'<br /><br />വിഹ്വലമായ മനസ്സ് വെറുതെ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.....<br />വെറുതെ..വെറുതേ...<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-328110010844509099?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-7556165155504175682009-12-16T00:23:00.000+03:002009-12-16T00:23:43.427+03:00അന്നയ്ക്കൊരു ക്രിസ്തുമസ്സ് സമ്മാനം!!!<span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: ML; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EN-US;">ക്രിസ്തുമസ്സ് കരോള് സംഘങ്ങളുടെ ആരവം അങ്ങ് ദൂരെ....അലയടിയ്ക്കാന് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു....<br /><br />ബാന്റ് മേളങ്ങളുടെ അകമ്പടിയില്...സാന്താക്ലോസും കൂട്ടരും സമ്മാനങ്ങളുമായി വീടുകള്തേടിയിറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു....<br /><br />നഗരമാകെ ദീപപ്രഭയില് തിളങ്ങാന് തുടങ്ങി...<br /><br />ഓരോ വീട്ടിലും നക്ഷത്രദീപങ്ങള് കണ്ണുചിമ്മുന്നു.....<br /><br />കുട്ടികളെല്ലാം പുല്ക്കൂടൊരുക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്....<br /><br />സ്നേഹത്തിന്റെ നിറകുടമായ ഉണ്ണിയേശുവിനെ സ്വീകരിയ്ക്കാന് മത്സരിയ്ക്കുകയാണവര്..<br /><br />ബലൂണുകളും.വര്ണ്ണകലാസുകളും.. പൂക്കൂടകളും..സമ്മാനപൊതികളും...നിറഞ്ഞ സന്തോഷവും കൊണ്ട്'ക്രിസ്തുമസ്സ് ട്രീ' ഒരുക്കുന്ന കുട്ടികള്!!..<br /><br />അന്ന വിങ്ങുന്ന മനസ്സുമായി...ഗ്രില്ലിട്ട ജാനാലയിലൂടെ....അയല്വീടുകളിലെ സന്തോഷങ്ങളിലേയ്ക്കു വെറുതെ നോക്കിക്കൊണ്ടുനിന്നു ...<br /><br />ഈ വീട്ടിലൊരു ഉണ്ണിയില്ലാതെ പോയല്ലോ....<br /><br />പുല്ക്കൂടൊരുക്കാനും..നക്ഷത്രവിളക്കു തൂക്കുവാനും..സ്നേഹംകൊണ്ടു വീര്പ്പുമുട്ടിയ്ക്കാനുമായി.. ഒരുണ്ണി!!<br /><br />ജന്മസാഫല്യമായി ഒരുണ്ണി!!!...<br /><br />ഊട്ടാനും ഉറക്കാനുമായി ഒരുണ്ണി.....<br /><br />മതിതീരുവോളം സ്നേഹിക്കാനൊരുണ്ണി...<br /><br />ദൈവമേ..എന്തുകൊണ്ടാണു നീ എനിയ്ക്കുമാത്രം ഒരുണ്ണിയെ തരാഞ്ഞത്?..<br /><br />അന്നയുടെ നെടുവീര്പ്പുകള് ദുഃഖത്തിന്റെ ചവര്ക്കുന്ന കനികളായി തൊണ്ടയില് കുരുങ്ങി.<br /><br />ചിന്തകളുടെ ശിഖരങ്ങളിലെങ്ങും തങ്ങാനാവതെ അന്നയുടെ മനസ്സ്..തിടംവെച്ച കരിമേഘങ്ങള്ക്കൊപ്പം പാറിനടന്നു....<br /><br />മനസ്സിന്റെ നീറ്റലുകളില്നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനെന്നോണം.അന്ന ആകാശനീലിമയിലേയ്ക്ക് വെറുതെ മിഴികളയച്ചു...<br /><br />കണ്ണുചിമ്മുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി അവള് മനസ്സിലെ നീറുന്ന ചിന്തകള് അടക്കാന് ശ്രമിച്ചു..<br /><br />വ്യഥകളുടേയും,നിരാശയുടേയും....ശൂന്യമായ ഇടനാഴിയിലെങ്ങോ..അന്നയുടെ ദുര്ബലമനസ്സ് പകല്കിനാവിന്റെ മോഹപ്പടവുകള് കയറാനരംഭിച്ചു....<br /><br />ഏറെനേരത്തെ കാഴ്ച്ചയ്ക്കൊടുവില്.. നീലവാനില് തിളങ്ങുന്ന ഒരായിരം താരകങ്ങള് അവളുടെ മനസ്സിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന് തുടങ്ങി.....<br /><br />അന്നയുടെ മനസ്സിലും പ്രശാന്തിയുടെ സംഗീതം മുഴങ്ങാന് തുടങ്ങി.......<br /><br />കാറൊഴിഞ്ഞ നീലാകാശത്തില് പാറുന്ന കിളികളെപോലെ അന്നയുടെ മനസ്സും സന്തോഷത്താല് നിറഞ്ഞു...<br /><br />പ്രക്ഷുബ്ദമായ കടല് പെട്ടെന്നു ശാന്തമായതുപോലെ..<br /><br />ആകാശത്തിന്റെ നീലമേലാപ്പ്`വകഞ്ഞുമാറ്റി ഒരു കുഞ്ഞുക്ഷത്രം അന്നയെ നോക്കിപുഞ്ചിരിച്ചു..<br /><br />നിലാവിന്റെ തോണിതുഴഞ്ഞ്....പതുക്കെ..ആ കുഞ്ഞുതാരകം അന്നയ്ക്കരികിലേയ്ക്ക് നീങ്ങാനാരംഭിച്ചു.....<br /><br />പിന്നെ, കുട്ടിത്തത്തിന്റെ എല്ലാ വികൃതികളുമായി ആ കുഞ്ഞുനക്ഷത്രം ഭൂമിയിലേയ്ക്ക് പതുക്കെ..പതുക്കെ..ഞാണിറങ്ങി....<br /><br />അവിശ്വസനീയമായ ഒരു കുട്ടിക്കരണം മറിച്ചിലില് ആ കുഞ്ഞു നക്ഷത്രം ആരേയും മോഹിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു കുസൃതിപൈതലായി അന്നയുടെ അരികിലെത്തി..<br /><br />അമ്മിഞ്ഞ മണക്കുന്ന പാല്പുഞ്ചിരിയുമായി അവന്റെ കുഞ്ഞികൈവിരലുകള് അന്നയുടെ ശോകമണിഞ്ഞ വസ്ത്രാഞ്ചലത്തില്തൊട്ടു...<br /><br />അതുവരെയറിയാത്ത മാതൃത്വത്തിന്റെ ആര്ദ്രതയാല് അന്നയുടെ മനസ്സ് ചുരന്നു..<br /><br />വര്ഷങ്ങളായി മനസ്സിനെ നീറ്റുന്ന വ്യഥയെല്ലാം അലിഞ്ഞില്ലാതായ പോലെ..<br /><br />ആത്മാവിന്റെ ദാഹം ശമിച്ചതുപോലെ അന്ന ആ കുസൃതികുരുന്നിനെ വരിയെടുത്തു....ഹൃദയം നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന വാത്സല്യത്തിന്റെ നറുംതേനാല് അവനെ പാലൂട്ടി....മാറോട്ചേര്ത്തുപുണര്ന്നു..<br /><br />സന്തോഷാശ്രുക്കളാല് അവളുടെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞു...<br /><br />ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ച ചക്രവര്ത്തിനിയേപോലെ അവള് ഉണ്ണിയേയും കൂട്ടി ലോണിലേയ്ക്കിറങ്ങി..<br /><br />ഇലകളും..വല്ലികളും..പൂക്കളും വര്ണ്ണകടലാസുകളുംകൊണ്ട്..ആവള് ഉണ്ണിയ്ക്കായി ഒരു പുല്ക്കൂടൊരുക്കി..<br /><br />ബോഗന്വില്ലകള് പടര്ന്നുകയറിയ മാവിന്കൊമ്പില് അവള് ഉണ്ണിയ്ക്കായി ഒരു നക്ഷത്രവിളക്കുതൂക്കി....<br /><br />കൊച്ചരിപല്ലുകള്കാട്ടിചിരിച്ച് ഉണ്ണി അവളുടെ മനസ്സു നിറച്ചു...<br /><br />ഉണ്ണിയുടെ സന്തോഷത്തിനായി അന്ന നൃത്തം ചെയ്തു..പാട്ടുപാടി..ഒരായിരം താരാട്ടുപാട്ടുകളുടെ മനം മയക്കുന്ന ഈണമായി അവളുടെ ജീവന് തുടിയ്ക്കാനാരംഭിച്ചു..<br /><br />മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന ഡിസംബര് രാത്രിയുടെ തണുപ്പില് മഞ്ഞുതുള്ളികളാല് അലങ്കരിയ്ക്കപ്പെട്ട പുല്ത്തകിടിയിലൂടെ നഗ്നപാദയായി ഉണ്ണിയുടെ കൈപിടിച്ച് അന്ന ഏറേനേരം നടന്നു...<br /><br />പൂച്ചെടികള്ക്കിടയില് അവള് ഉണ്ണിയുമായി ഒളിച്ചുകളിയ്ക്കുന്നതിനിടയില് കാളിംഗ് ബെല്ലിന്റെ നിര്ത്താതെയുള്ള മണിയടിശബ്ദം അന്നയെ ദിവാസ്വപ്നത്തിന്റെ മായികലോകത്തുനിന്നും യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിന്റെ ഭൂമിയിലേയ്ക്ക് തള്ളിയിട്ടു....<br /><br />പ്രേതബാധയേറ്റപോലെ ഇരുട്ടുവീണ പൂമുഖപടിയിലേയ്ക്കുനോക്കി അന്ന വിളറിവെളുത്തു...<br /><br />അല്പ്പനേരത്തെ ഉന്മാദത്തിനൊടുവില് അന്നയ്ക്കുമനസ്സിലായി ഫ്രെഡി എത്തിയിരിയ്ക്കുന്നു...<br /><br />പോര്ച്ചില് 'ഇന്നോവയുടെ' കരച്ചില് താന് കേട്ടതാണല്ലോ എന്ന് അന്ന ഓര്ക്കാന് ശ്രമിച്ചു..<br /><br />തുറന്നുകൊടുത്ത വാതിലിലൂടെ അകത്തു കടക്കുന്നതിനിടയില് ഫ്രെഡി പറഞ്ഞു.<br /><br />"ഇന്നും വല്ലദിവാസ്വപ്നവും കണ്ടോ ശ്രീമതി?...<br /><br />"ഓ അല്ലെങ്കില് അതൊക്കെ ചോദിയ്ക്കാനെന്തിരിയ്ക്കുന്നു അല്ലേ?...ഇതിപ്പോ സ്ഥിരം പരിപാടിയാക്കിയിരിയ്ക്കാണല്ലോ!!!!..ഹ...ഹ..ഹ.... ബീ പ്രാക്റ്റിക്കല് അന്നാ..."<br /><br />"ശരിയാണ് നമുക്കു കുട്ടിളില്ല... എന്നു വച്ചു ഇങ്ങനെ ദിവാസ്വപ്നങ്ങളും...കരച്ചിലും മാത്രമാണോ അതിനൊരു പ്രതിവിധി?...<br /><br />"'സീ...'നമ്മളിപ്പോള് പുറത്തുപോവുന്നു.."<br /><br />"ഇന്നു ഒരു 'സര്പ്രൈസ് ക്രിസ്തുമസ്സ് ഗിഫ്റ്റാണ്' ഞാന് നിനക്കുവേണ്ടി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്!!!"<br /><br />"കമോണ് അന്നാ..."<br /><br />ഭയചകിതയായ കുട്ടിയെപോലെ നില്ക്കുന്ന അന്നയെ ഫ്രെഡി ചേര്ത്തുപിടിച്ചു അകത്തേയ്ക്കു നടക്കുന്നതിനിടയില് പറഞ്ഞു..<br /><br />"അന്ന ക്വിക്ലി...ലെറ്റ് അസ് ഗോ ഫോര് ആന് ഔട്ടിംഗ്.."<br /><br />ഫ്രെഡിയുടെ സന്തോഷത്തിന്റെ തിരയില് അന്നയുടെ വേദനകള് പതുക്കെ അലിഞ്ഞില്ലാതായി..<br /><br />ഫ്രെഡി കുളികഴിഞ്ഞെത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും അന്നയും ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു....<br /><br />പിന്നെ ബോഗന്വില്ലകള് പടര്ന്നുകയറിയ മാവിന് കൊമ്പത്ത് ഫ്രെഡി ഒരു നക്ഷത്രവിളക്കു തൂക്കി..<br /><br />സ്നേഹത്തിന്റെ പുഞ്ചിരിയാല് ഫ്രെഡി അന്നയെ പൊതിഞ്ഞു..പിന്നെ 'ഇന്നോവയില്'കയറി..പതിയെ ഇടവഴികള് കഴിഞ്ഞ് 'പള്ളിമുക്കില്' നിന്നും ഇടത്തോട്ടുതിരിഞ്ഞ്'സെന്റ് മേരീസ് ഓര്ഫണേജിന്റെ'മുന്നിലായി വണ്ടി നിന്നു..<br /><br />അന്നയ്ക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല..<br /><br />ഫ്രെഡി സംശയിച്ചുനില്ക്കുന്ന അന്നയുടെ കൈപിടിച്ചുകൊണ്ട്... ആര്ത്തുല്ലസിച്ച്, ക്രിസ്തുമസ്സ് പൂല്ക്കൂടൊരുക്കുന്ന അനാഥ ശിശുക്കളുടെ സന്തോഷവായ്പ്പിലേയ്ക്കിറങ്ങിച്ചെന്നു.....<br /><br />പുഞ്ചിരിയ്ക്കാന് വിഷമിയ്ക്കുന്ന അന്നയെ ചേര്ത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട്` ഫ്രെഡി പറഞ്ഞു..<br /><br />'ലുക്ക് അന്നാ.. ഈ വര്ഷത്തെ നമ്മുടെ ക്രിസ്തുമസ്സ് ഇവര്ക്കൊപ്പമാണ്!!!.. എല്ലാം ഞാന് 'അറേഞ്ച്' ചെയ്തീട്ടുണ്ട്"<br /><br />"എന്റെ കുഞ്ഞ്..എന്റെ വീട്...എന്റെ..എന്റെ..എന്റെ.. എന്ന ആശയത്തേക്കള്..എല്ലാ കുഞ്ഞുങ്ങളും നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള് എന്നു അംഗീകരിയ്ക്കാന് കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ ദുഃഖിയ്ക്കാന് സമയമെവിടെ അന്നാ?.."<br /><br />ഈ ലോകത്ത് കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്ത എല്ലാവരും അങ്ങനെ ചിന്തിയ്ക്കാനൊരുങ്ങിയാല്..എല്ലാ അനാഥബാല്യങ്ങളും..സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമായിരുന്നില്ലേ?..<br /><br />അന്നയുടെ ചിന്തകളിലും ഒരു പുത്തന് ക്രിസ്തുമസ്സിന്റെ പൊന്താരകം പ്രകാശിയ്ക്കാന് തുടങ്ങുകയായിരുന്നു..<br /><br />ഏറെ വൈകി അനാഥബാല്യങ്ങളുടെ നിഷ്ക്കളങ്കമയ പുഞ്ചിരിയും നെഞ്ചിലേറ്റി വീട്ടിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോള്..അന്നയുടെ ഹൃദയം സന്തോഷത്താല് നിറഞ്ഞു..സന്തോഷശ്രുക്കള് അവളുടെ മിഴികളെ ഈറനാക്കി..അതുവരെയറിയാത്ത പങ്കുവെയ്ക്കലിന്റെ സംതൃപ്തി അവളില് നിറഞ്ഞു!!<br /><br />ഫ്രെഡിയോട് ചേര്ന്നിരുന്ന് അവള് ക്രിസ്തുമസ്സാശംസകള് നേര്ന്നു..<br /><br />"ഫ്രെഡി യു ആര് ഗ്രേറ്റ്!!!<br />റിയലി ഗ്രേറ്റ്!!"<br />ഹാപ്പി ക്രിസ്മസ്സ് ഫ്രെഡി!!<br /><br />ഈറനായ മിഴികളോടെ അന്ന ഫ്രെഡിയുടെ കവിളുകളില് തെരുതെരെ ചുംബിച്ചു...<br /><br />അപ്പോള് അടുത്ത ദേവാലയത്തില് നിന്നും ക്രിസ്തുമസ്സ് ആശംസകള് ഒഴുകിയെത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു..<br /><br />"അത്യുന്നതങ്ങളില് ദൈവത്തിനു മഹത്വം!!<br />ഭൂമിയില് സന്മനസ്സുള്ളവര്ക്ക് സമാധാനം!!!"</span><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-755616515550417568?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-21868013252812752252009-11-27T16:41:00.001+03:002009-11-27T16:41:56.882+03:00കൊക്കും,മറിയച്ചേടത്തിയും....പിന്നെ അന്തോണീസിന്റെ സൈക്കിള് കയറ്റവും!!!<span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 14pt;">കൊക്ക് പറക്കും വഴിയേ...എപ്പിസോഡ്-2<br style="mso-special-character: line-break;" /> <span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12pt;"><br />വെള്ളിലാംകുന്നിന് ഈ പേരുവീഴാന് കാരണം അതിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യേകത തന്നെയാണ്!!!<br /><br />വെള്ളിലാംകുന്ന് ശരിയ്ക്കും ഒരു വലിയ കുന്ന് തന്നെയാണ്...<br /><br />പണ്ട്....പണ്ടുപണ്ട്....ജനസാന്ദ്രത കൂടുന്നതിനും കുറേ പണ്ട്..ഈ കുന്നില് നിറയെ വെള്ളിലംതാളികള് പൂത്തു നിന്നിരിന്നുവെന്നും..വഴിപോക്കര്ക്ക് ഇതൊരുവെള്ളിലംതാളിയുടെ കുന്നായി തോന്നി'വെള്ളിലാംകുന്ന്' എന്ന് പേരുണ്ടായി എന്നുമാണ് ഐതീഹ്യം!!<br /><br />എന്നാല് അങ്ങനെയല്ല... 'അമ്മ കറുത്തത്..മോള് വെളുത്തത്..മോളുടെ മോളതിസുന്ദരി' എന്നും പേരുള്ള വെള്ളിലം താളി പോലൊരു സുന്ദരികുടുംബം വെള്ളിലാംകുന്നില് താമസിച്ചിരുന്നുവെന്നും...അവരെച്ചുറ്റിപറ്റിയാണ് വെള്ളിലാംകുന്നിന് ഈ പേരുണ്ടായതെന്നും മറ്റൊരു ഐതീഹ്യവും നിലവിലുണ്ട്.<br /><br />'വെള്ളിലാംകുന്ന്'പടിഞ്ഞാറോട്ടിറങ്ങിപോകുന്ന പഞ്ചായത്ത് റോഡ് നേരെ ചെന്നെത്തുന്നത് ഇരിങ്ങാലക്കുട ശ്രീ കൂടല്മണിക്യം അമ്പലത്തിലും..കിഴക്കോട്ടുപോയാല് തൃശ്ശൂര് ചാലക്കുടി ദേശീയപാതയിലുമാണ്.<br /><br />എന്തായാലും വെള്ളിലാംകുന്നിന്റെ പ്രകൃതിരമണീയതയ്ക്ക് ഇന്നും യാതൊരുകുറവുമില്ല എന്നതാണ് എടുത്തുപറയേണ്ട കാര്യം.<br /><br />പച്ചയുടുത്ത പാടശേഖരങ്ങള്ക്കരികിലായി ഒരു മൊട്ടക്കുന്നുള്ള മനോഹരഗ്രാമം വെള്ളിലാംകുന്ന് മാത്രമായിരിക്കും എന്ന് ഞാന് വെറുതേ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്..<br /><br />കയ്യില് രണ്ട് നാടന്കോഴികളെ തലകീഴായി തൂക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് 'കൊക്ക്മൊയ്തീന്' കയറ്റം കയറുകയാണ്....ഇരുവശത്തും നിരന്ന പാടശേഖരങ്ങള്ക്ക് നടുവിലൂടെ പടിഞ്ഞാറുനിന്നും വെള്ളിലാംകുന്നിലേക്കുള്ള കുത്തനേയുള്ള കയറ്റം..<br /><br />തലയില് ഒരു 'ചൂരകൊട്ടയില്' 'നെല്ലുകുത്തരി'യുമായി ഇറക്കമിറങ്ങിവരുന്ന മറിയച്ചേടത്തിയുടെ കുശലാന്വേഷണം..<br /><br />"എവിടെന്നാ 'മൊയ്തീനിക്കാ' രവിലെതന്നെ 'ഇണക്കോഴി'കളേയും കൊണ്ട്?.." <br /><br />"ഇണക്കോയികളോ?...."<br /><br />"ഇണകുരുവീന്നൊക്കെ കേട്ട്രിക്ക്ണ്..'ഇണക്കോയീന്ന്' ന്ന് ഇത്പ്പോ ആദ്യയ്ട്ട് കേക്ക്ണ്!!!"<br /><br />അപ്പോഴാണ് കയ്യിലിരിക്കുന്ന കോഴികളില് ഒന്ന്` പൂവനും ഒന്ന് പിടയുമാണല്ലോ എന്ന കാര്യം മൊയ്തീന് ഓര്ത്തത്...<br /><br />"ന്നാലും ന്റെ റബ്ബേ!!!കുയീല്ക്ക് കാല്ബെച്ച്രിക്ക്ണ് ന്ന്ട്ടും ങ്ടരൊരു കണ്ണേ!!!"<br /><br />അമ്പതാം വയസ്സിലും ഈ മറിയച്ചേടത്തീടെ നിരീക്ഷണപാടവം...പ്രസിദ്ധം തന്നെ.. വെറുതെയല്ല വെള്ളിലാംകുന്നുകാര് 'ദൂരദര്ശനം മറിയച്ചേടത്തി'എന്നു വിളിയ്ക്കുന്നത്!!<br /><br />ആലോചിച്ചു തീരുന്നതിപുന്പേ മറിയച്ചേടത്തി അടുത്ത ഗോളടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു..<br /><br />"എന്തായാലും ഇന്നു രാത്രി കിണറ്റില് ചാടേണ്ടിവരില്ലല്ലോ കൊക്കേ?.... ബിരിയാണിയൊന്നും വെയ്ക്കാനല്ലല്ലോ... വളത്താനല്ലേ?... കോഴികളെ?....<br /><br />'കൊക്കിന്' കാര്യം മനസ്സിലായി..<br /><br />മറിയച്ചേടത്തിയുടെ കുശലാന്വേഷണത്തിന്റെ ദുരുദ്ദേശം!!<br /><br />കുരിയാക്കോസേട്ടന്റെ വീട്ടിലെ കല്യാണത്തിന് ആ മൊഞ്ചത്തി 'ഡെല്ഫീന്റെ' ചന്തം കണ്ടിരിന്ന് താന് അധികമൊഴിച്ചത് പത്തിരുപത്തഞ്ചു കപ്പ് വെള്ളായിരുന്നില്ലേ?..<br /><br />അബദ്ധങ്ങള് പലതും പറ്റീട്ട്ണ്ടെങ്കിലും 'പരിശുദ്ധന് കുരിയാക്കോസേട്ടന്റെ വീട്ടില് പറ്റീത് അല്പ്പം കടന്ന കയ്യായിപോയി....<br /><br />കുരിയാക്കോസേട്ടന് പരിശുദ്ധനായതോണ്ട് പടച്ചോന് കാത്ത്!!!<br /><br />കൊക്ക് ഒരു ആത്മവിമര്ശനം നടത്തി നടത്തം തുടനാരുങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും മറിയച്ചേടത്തി ഒരു കൊത്തുകൂടി കൊത്തി..<br /><br />"കിണറ്റീന്ന് വലിച്ചു കേറ്റാന് എപ്പോഴും ആളുകാണില്ലാട്ടോ കൊക്കേ.."<br /><br />അടുത്തെത്തി ഇതു പറഞ്ഞതും കൊക്കിന്റെ 'കണ്ട്രോള്'പോയി...<br /><br />'ന്റെ കയ്യീന്ന്... ജ്ജ്.. മേടിയ്ക്കും......."<br /><br />എന്ന് നീട്ടി വിളിച്ചുകൊണ്ട് വലതുകൈ പൊക്കിയത്തും ഇണക്കോഴികളില് പിടക്കോഴി പറന്ന് മറിയച്ചേടത്തിയുടെ തലയിലെ നെല്ലുകുത്തരികൊട്ടയില് 'ലാന്റ്' ചെയ്തു.....<br /><br />ഇരിങ്ങാലക്കുട ചന്തമുതല് തലകീഴായിക്കിടന്ന് വെയിലുകൊണ്ട്`'ഗ്ലാമറൊക്കെ' പോയ വെളുത്തു സുന്ദരിയായ പിടക്കോഴി ചാകര കണ്ട മുക്കുവത്തിപെണ്ണിനേപോലെ സന്തോഷിച്ചു സുന്ദരിയായി മാറി!!.....<br /><br />ആദ്യമായി കുത്തരികൊട്ടയില് ഒന്നു കാഷ്ഠിച്ചു....<br />പിന്നെ തെരുതെരേ കുത്തരി തിന്നു മുടിയ്ക്കാന് തുടങ്ങി..<br /><br />"ന്റെ റബ്ബേ" എന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ട് പിടക്കോഴിയേ പിടിക്കാനായി ഇരുകൈകളും പൊക്കിയതും ഇണക്കോഴികളില് പൂവനും മറിയച്ചേടത്തിയുടെ കുത്തരിക്കൊട്ടയിലേയ്ക്ക് പറന്നു കയറി..<br /><br />"പടച്ചോനേ!!!..മറിയച്ചേടത്തി പറഞ്ഞത് ശര്യന്നേ..ഇതു'ഇണക്കോയികള്'.....തന്ന്യാ!!!"<br /><br />"കണ്ടില്ല്യേ.. ഒരുമിച്ച് കുത്തരി തിന്നുമുടിക്ക്ണത് ന്റെ റബ്ബേ!!!"<br /><br />'ആകെ എടങ്ങേറായില്ലോന്ന്...' ചിന്തിച്ച്.. ചാണത്തില് ചവിട്ടിയ സായിപ്പിനേപോലെ, പിന്തിരിഞ്ഞതും മറിയച്ചേടത്തിയുടെ താഴേയുള്ള സന്തതി 'അന്തോണീസ്`.... ആദ്യമായി കുതിരപ്പുറത്തു കേറിയ 'ടൂറിസ്റ്റിനേ'പോലെ..സൈക്കിളില് ഇറക്കമിറങ്ങിവരുന്നു....<br /><br />രണ്ടുദിവസംകൊണ്ട് സൈക്കിള്കയറ്റം പഠിക്കുകയാണ് അന്തോണീസ്..<br /><br />വരവിലൊരു പന്തികേട്ണ്ടല്ലോന്ന്....'കൊക്കിന് അകലേന്നേ തോന്നിയിരുന്നു...<br /><br />അടുത്തെത്തുംതോറും സ്പീഡ് കൂടിക്കൂടിവന്നു അന്തോണീസിന്റെ സൈക്കിളിന്....<br /><br />"ന്റെ..അന്തോണീസേ..ബ്രേക്ക് പിടിക്കെന്റെ ഇബ്ലീസേ.."<br /><br />എന്നു വിളിച്ചുകൂവികൊണ്ട്` കൊക്ക്` തിരിച്ചു പറക്കാന് തുടങ്ങി...<br /><br />തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് 'ഫുള്സ്പീടില്' അന്തോണീസ്..കൊക്കിന്റെ പുറകേ സൈക്കിളില്.. കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത കുതിരക്കാരനേപ്പോലേ.....<br /><br />"ബ്രേക്ക്പിടിക്കെന്റെ ഇബ്ലീസേന്നു" കൂവിക്കൊണ്ട് പറന്ന കൊക്ക് ചെന്നിടിച്ചു നിന്നത് ഇറക്കത്തെ വലിയ പുളിമരത്തില്...<br /><br />പുളിമരത്തില്കേറാനൊരു വിഫലശ്രമം നടത്തുന്നതിനിടയില്തന്നെ അന്തോണീസിന്റെ കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത സൈക്കിള് മറിയച്ചേടത്തിയേയും മറിച്ചിട്ട് കൊക്കിന്റെ 'വെര്ട്ടിബ്രല് കോളത്തിനെ' പുളിമരത്തിനോട്`ചേര്ത്ത് ഇടിച്ചു നിന്നു......<br /><br />'മുതുകിലെ വേദന സഹിയ്ക്കാനാവാതെ.... "ന്നെ മയ്യാത്താക്കീലോന്റെ റബ്ബേ....." എന്നു കൂവികൊണ്ട് 'കൊക്ക്' തിരിഞ്ഞു നോക്കീത് അന്തോണീസിനെ പൊതിരെ ചീത്ത വിളിച്ചു തല്ലാനോങ്ങിനില്ക്കുന്ന മറിയച്ചേടത്തിയുടെ ഭദ്രകാളിമുഖത്തേയ്ക്ക്.....<br /><br /><br />വേദനകൊണ്ടു പുളയുന്നതിനിടയില് കൊക്ക് ഒരു വിധത്തില് പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു..<br /><br />"ഓനേ ഒന്നും ചെയ്യ്ണ്ട്ന്റെ പെങ്ങളേ... ഓനേ പറഞ്ഞ്ട്ട് കാര്യ്ല്ല്യാ...പുളിമരത്തില് കേറാമ്പറ്റാഞ്ഞത്..ന്റെ തെറ്റ്!!!!"<br /><br style="mso-special-character: line-break;" /> <br style="mso-special-character: line-break;" /></span></span><br /><span style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: x-large;"><span style="font-size: 19px;"><br /></span></span><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-2186801325281275225?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-12738779344513129962009-11-12T01:02:00.002+03:002009-11-21T00:29:06.658+03:00യാത്രയുടെ താഴ്വാരം!!!<span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12pt;"><br />റോസിലിടീച്ചര് യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു..<br /><br />എന്തെല്ലാം കാര്യങ്ങളാണ് ചെയ്തുതീര്ക്കാനുള്ളത്.....<br /><br />ഈ വയസ്സുകാലത്തും എല്ലായിടത്തും തന്റെ കൈ തന്നെ എത്തണമല്ലോ എന്നോര്ത്തപ്പോള് മനസ്സില് ഒരു വിങ്ങല് ഉണ്ടാവാതിരുന്നില്ല..<br /><br />തോമസ്മാഷിന് അവിടെ ഇരുന്നങ്ങു പറഞ്ഞാമതി .."വേഗം പണികളെല്ലാം ഒതുക്കി നിനക്കൊന്നു വേഗം പോന്നൂടെ എന്റെ പെണ്ണേ? ഇങ്ങോട്ട്...എന്ന്"<br /><br />അല്ലെങ്കിലും ഈ ആണുങ്ങളെല്ലാം ഇങ്ങനെ ആണ്..<br />അവര്ക്ക് അവരുടെ കാര്യം മാത്രമേ ഉള്ളൂ...<br /><br />എത്ര കൊല്ലമായി തന്നെ തനിച്ചാക്കി ഒറ്റയ്ക്കുള്ള താമസം....<br />എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാല് ഒരു 'ഫിലോസഫി!!'.....വല്യ ചിന്തകനാണെന്നാ ഭാവം....<br />ആര്ക്കു വേണം ഈ 'ഫിലോസഫിയെല്ലാം'!!!!!<br /><br />എനിക്ക് ഒരുമിച്ചു താമസിച്ചാല് മാത്രം മതി.... മറ്റെന്തു തരാമെന്നു പറാഞ്ഞാലും വേണ്ട..<br /><br />തന്റെ മനസ്സിലെന്താണെന്ന് മാഷിന് അറിയാവുന്നതുമാണല്ലോ....പിന്നേയും ഒരു കൊഞ്ചലാണ്..<br /><br />എത്രവട്ടം താന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു..എന്തായാലും ഇപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിയല്ലോ കൂട്ടത്തില് താമസിപ്പിയ്ക്കാന്..<br /><br />റോസിലിടീച്ചര്ക്ക് മനസ്സിലെവിടെയോ ഒരു കുളിര്കാറ്റടിയ്ക്കുന്നതായിതോന്നി..<br /><br />വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യനാളുകളിലേയ്ക്ക് ടീച്ചറുടെ ഓര്മ്മകള് പാഞ്ഞുപോയി....മനസ്സു മുഗ്ദമാകാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് മനപ്പൂര്വ്വം പിന്മാറി..<br /><br />മൂത്തമകന് 'അലെക്സും'കുടുംബും കഴിഞ്ഞ തവണ അമേരിക്കയില്നിന്നും വന്നപ്പോള് തന്ന വെളുത്ത മുത്തുകള് പതിച്ച സാരി..താന് ഇതു വരെ ഉടുത്തീട്ടില്ലല്ലോ എന്നു ടീച്ചര് വീണ്ടും വീണ്ടും ഓര്ത്തു.....<br /><br />മൂന്നുകൊല്ലം കഴിയാന് പോകുന്നു അവന് നാട്ടില് വന്നീട്ട്,,<br /><br />"എനിയ്ക്കറിയാം... അല്ലെങ്കിലും അവന് കല്യാണം കഴിഞ്ഞതില് പിന്നെ അമ്മയെ കളിപ്പിയ്ക്കുകയാണ്..."<br /><br />"ഈ കൊല്ലം വരാം ..അടുത്ത കൊല്ലം ...അടുത്തകൊല്ലം വരാം..."<br /><br />കുടുംബസമേതം വരണമെങ്കില് ലക്ഷങ്ങളുടെ 'ഫ്ലൈറ്റ് ചാര്ജ്ജ്' ആവുമത്രെ!! കൊല്ലങ്ങള് കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നതല്ലാതെ... തന്റെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് മാറ്റമൊന്നും വരുന്നില്ലല്ലോ....<br /><br />ചെറുമക്കളെങ്കിലും തന്നോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നേനെ...<br /><br />ജീവിതം ഇത്രയും വിരസമാവുമായിരുന്നില്ല....<br /><br />മോള് 'ഷെറിനും' മോശക്കാരിയല്ല....അവള്ക്കും കഥകള് തിരക്കിന്റെ തന്നെ...<br /><br />ഭര്ത്താവിന്റെ ബിസിനെസ്സ്..കുട്ടികളുടെ പഠനം!! അവളും ഒഴിഞ്ഞുമാറാന് പഠിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു!!....<br /><br />ഒരുജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവന് സ്നേഹവും പകര്ന്നുകൊടുത്താണ് താന് രണ്ടുമക്കളേയും വളര്ത്തിയത്.. എന്നീട്ടിപ്പോള്?!!!....<br /><br />റോസിലിടീച്ചര്ക്ക് മനസ്സിലെ വിങ്ങല് അടക്കാനായില്ല..അവര് പതിയെ മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങി....<br /><br />പൂച്ചെടികളെല്ലാം ഒരടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാതെ കിടക്കുകയാണ്..മാഷിനിഷ്ടപ്പെട്ട പാരിജാതം മാത്രം പൂത്തുലഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു!!തലനിറയേമുല്ലപ്പൂചൂടിയ പുതുമണവാട്ടിയെപ്പോലെ!!<br /><br />"കൊല്ലങ്ങള് കഴിയുംതോറും പാരിജാതത്തിന്റെ ഭംഗിയും സുഗന്ധവും കൂടിക്കൂടിവരികയാണ്!!"...<br /><br />മാഷ് പറയാറുള്ളതാണ്.....<br /><br />ശരിയാണ്..<br /><br />ഇപ്പോള്, ഇലകളെല്ലാം തീരെ ചെറുതായി നിറയെ പൂവിരിഞ്ഞ്..ഒരു വലിയ വെളുത്ത പൂക്കൂടപോലെ...പരിസരമെല്ലാം സ്നേഹത്തിന്റെ നറുമണംപടര്ത്തി വെളുത്തു സുന്ദരിയായ പാരിജാതം!!!<br /><br />വെയില് ചായുകയാണ്..<br /><br />വിവാഹപ്പിറ്റേന്ന് താനും മാഷും കൂടി നട്ടതാണ് ഈ മൂവാണ്ടന് മാവ്..ഇന്നും നിറയെ മാമ്പഴങ്ങള്!!..<br /><br />ഒരുപിടി ഓര്മ്മകള് മധുരിയ്ക്കുന്ന ഈ മാവിന്ചുവട്...<br /><br />വേണ്ട..അധികനേരം ഇവിടെ നില്ക്കണ്ട....മാമ്പൂ വിരിഞ്ഞതും..ഉണ്ണിവിടര്ന്നതും..എല്ലാം മനസ്സിനെ കടയും...<br /><br />മങ്ങുന്ന പ്രകാശത്തിന്റെ അവസാന കണികയും ഇരുള് ആവാഹിച്ചെടുക്കുന്നതുവരെ ടീച്ചര് പൂമുഖത്തുതന്നെ..ഇരുന്നു....<br /><br />വെളിച്ചം മങ്ങിയ നാട്ടുവഴിയിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന ഓരോ മനുഷ്യരേയും നോക്കിക്കൊണ്ട് ടീച്ചറുടെ മനസ്സ് ചിന്തകളില്നിന്ന് ചിന്തകളിലേയ്ക്കു മൂക്കുകുത്താന് തുടങ്ങിയപ്പോഴേയ്ക്കും 'ഹോം നേഴ്സ്'എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു...<br /><br />"അയ്യോ.. ടീച്ചറെന്താ ഈ ഇരുട്ടത്ത്.. ഇവിടെയിരിക്കുന്നത്...."<br /><br />"സോറി..ഞാന് അല്പ്പം വൈകിപ്പോയി ടീച്ചറേ...താഴെയുള്ളതിന് പനി..രണ്ടു ദിവസമായി..."<br /><br />'പാരസെറ്റാമോള് സിറപ്പു'കൊടുത്തുനോക്കി..കുറവില്ല .."<br /><br />'എന് വണ് എച്ച് വണ്'ഒക്കെയുള്ള കാലമല്ലേ...എനിയ്ക്കു പേടിയായി..ഞാന് ഇന്നു 'ഹോസ്പിറ്റലില് 'കാണിച്ചീട്ടാ വരുന്നേ...<br /><br />"അമ്മ വീട്ടിലുള്ള കാലത്തോളം കുഴപ്പമില്ല...എന്നാലും ഞാന് യാത്രയായപ്പോള് ഒരു വാശി അവള്ക്ക്..."<br /><br />"അതാ വൈകീത് ടീച്ചറേ.. സോറി..."<br /><br />"എന്തിനാ സോറി പറയുന്നേ കത്രീനേ.. കുട്ടികള്ക്ക് രോഗം വരുമ്പോളുള്ള അമ്മമാരുടെ ചങ്കിടിപ്പ് എനിയ്ക്കറിഞ്ഞൂട്രെ.."<br />"രണ്ടെണ്ണത്തിനേ ഞാനും വളര്ത്തിയെടുത്തതല്ലേ?!!!...."<br /><br />ഒരു ദീര്ഘനിശ്വാസത്തോടെ റോസിലി ടീച്ചര് കത്രീനയുടെ കൂടെ അകത്തേയ്ക്ക് നടന്നു...<br /><br />കത്രീന ഒരുക്കിവച്ച അത്താഴം കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി..പ്രെഷറിനും..കൊളൊസ്ട്രോളിനും ഉള്ള 'ടാബ്ലെറ്റ്സ്'കഴിച്ചു....<br /><br />യാത്രയ്ക്കുമുന്പേ ചെയ്തു തീര്ക്കാനായി എന്തൊക്കെ കാര്യങ്ങള് ബാക്കിയുണ്ടെന്നു മനസ്സില് വെറുതേ ഓര്ത്തുനോക്കി.....<br /><br />കാര്യമായി ഒന്നും തന്നെ ബാക്കിയില്ലല്ലോ എന്നോര്ത്ത് റോസിലിടീച്ചറുടെ ഹൃദയം സന്തോഷത്താല് തുടിയ്ക്കാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു...<br /><br />നളെ ഞായറാഴ്ച്ച...<br /><br />പള്ളിയില് പോകാനുള്ളതാണ് ...<br /><br />പതിവുപോലെ ടീച്ചര് ബൈബിള് തുറന്ന്...'സോളമന്റെ സങ്കീര്ത്തനങ്ങള്' വായിയ്ക്കാനാരംഭിച്ചു.....<br /><br />അന്നു രാത്രി ഒരു കൂട്ടം മാലാഖമാര്..റോസിലിടീച്ചറുടെ മുറിയില് പറന്നെത്തുന്നതായും....മനോഹരഗാനങ്ങള് ആലപിയ്ക്കുന്നതായും....സന്തോഷ സൂചകമായി കാഹളം മുഴക്കുന്നതായും ടീച്ചര്ക്ക് തോന്നി!!!<br /><br />ശാരോണിലെ ശോശന്നപുഷ്പ്പങ്ങളുടെ വിശുദ്ധ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ സ്വഛമായ തഴ്വരയിലൂടെ... വെളുവെളുത്തകുതിരകളെ പൂട്ടിയ തേരില് മഞ്ഞിനേക്കാള് ശുഭ്രമായ വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ് ഇളംകാറ്റിനേക്കാള് പതിഞ്ഞ താളത്തില് ഒഴുകിയൊഴുകിപോകുന്നതായും..'ടീച്ചര്ക്ക്' അനുഭവപ്പെട്ടു....<br /><br />ഒരു ദീര്ഘയാത്രയുടെ തളര്ച്ചയിലെന്നപോലെ പുലര്ച്ചയിലെപ്പോഴോ.. റോസിലിടീച്ചര് ഉറങ്ങാനാരംഭിച്ചു.....<br /><br />അപ്പോഴേയ്ക്കും ഇടവകപ്പള്ളിയിലെ മണികള് കൂട്ടത്തോടെ മുഴങ്ങാനാരംഭിച്ചുക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു......<br /><br style="mso-special-character: line-break;" /> <br style="mso-special-character: line-break;" /></span><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-1273877934451312996?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-24090502317799988142009-10-31T21:56:00.001+03:002009-11-02T21:10:01.754+03:00കൊക്കിന്റെ ബിരിയാണി<span lang="ML" style="color: #993300; font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 14pt;">കൊക്ക് പറക്കുംവഴിയേ....എപ്പിസോഡ്-1</span><br /><span style="color: #993300; font-family: AnjaliOldLipi; font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 19px;"><br /></span></span><br /><span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 14pt;"> <span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; font-size: 12pt;">കൊക്ക് നടക്കുന്നത് കാണാനാണ് ചന്തം....<br /><br />നീണ്ടകഴുത്ത് മുന്നോട്ടാഞ്ഞ്... കനം കുറഞ്ഞ ശരീരത്തെ ഒരു താളത്തില് മുന്നോട്ട് വലിച്ച്...പിന്നെ,വലതുകാല്പിന്നോട്ടെടുത്തുള്ള..ആ നടത്തം!!!<br /><br />പക്ഷെ, കൊക്ക് സാവധാനം നടക്കുന്നത് വളരേ വിരളമാണ്..കാരണം കൊക്കിനു എപ്പോഴും തിരക്കായിരുന്നല്ലോ....<br /><br />ക്ഷമിയ്ക്കണം, വായനക്കാര്ക്ക് കൊക്കിനെ ശരിയ്ക്കും മനസ്സിലായില്ല അല്ലേ?.....<br /><br />പാടശേഖരങ്ങളിലും...കുളങ്ങളിലും...ചെറുമീനുകളേ പിടിച്ചു നടക്കുന്ന വെളുവെളുപ്പന് സുന്ദരന് കൊക്കല്ല..ഈ കൊക്ക്...<br /><br />ഇത് സക്ഷാല് കൊക്ക്!!!....<br /><br />'കൊക്ക്മൊയ്തീന്'<br /><br />'മൊയ്തീന്ക്കാ'യെ നാട്ടുക്കാര് ഈ ഓമനപേരില് വിളിയ്ക്കാനുള്ള കാരണം പ്രധാനമായും 'മൊയ്തീന്ക്കാ'യുടെ ആകാരസൗഷ്ഠവവും, കൊക്കിനോടൊക്കുന്ന നടനചാരുതയും തന്നെയായിരുന്നു...<br /><br />പിന്നെ അവശ്യഘട്ടങ്ങളില് രക്ഷപ്പെടാനായി 'മൊയ്തീന്ക്കാ' ഉപയോഗിക്കാറുള്ള 'മീന്പിടുത്തക്കാരന് കൊക്കിന്റെ കൗശലവും....<br /><br />ഈ 'വെള്ളിലാംകുന്ന്' ഗ്രാമത്തില് 'കൊക്കിനെ' അറിയാത്തവരായി ആരുമുണ്ടാവില്ല... കാരണം ഏതെങ്കിലും കാര്യത്തിനായി എപ്പോഴെങ്കിലും, 'കൊക്കി'നെ സമീപിയ്ക്കാത്തവരായി ജീവിയ്ക്കാന് കഴിയില്ല എന്നുള്ളതാണ് സത്യം!!!<br /><br />'കൊക്കിനെ'പ്പറ്റി ഒന്നുകൂടി വിശദീകരിച്ചു പറയുകയാണെങ്കില്.. നമ്മുടെ പഴയ 'മാമുക്കോയയുടെ'ഒരു രൂപസാദൃശ്യമില്ലേ എന്നൊരു സംശയം തോന്നാം..'ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലേയും,'റാംജീ റാവ് സ്പീക്കിങ്ങിലേയും' ആ പഴയ 'മാമുക്കോയ!!"...<br /><br />ഈ രൂപസാദൃശ്യം 'കൊക്ക് മൊയ്തീന്' പരമാവധി ഉപയോഗിക്കാനും ശ്രമിയ്കാറുണ്ട്..<br /><br />'കൊക്ക് മൊയ്തീന്' 'മാമുക്കോയയുടെ' ഒരു മുടിഞ്ഞ 'ഫാനു'മാണ്..അതുക്കൊണ്ടുതന്നെ ഒളിഞ്ഞും, തെളിഞ്ഞും 'മാമുക്കോയയുടെ' സംസാരശൈലികളും, ചേഷ്ടകളും. 'മൊയ്തീനില്' പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതില് കുറ്റംപറയാനും ഇല്ല...<br /><br />എന്നാലും 'മാമുക്കോയ' എത്രയോ സുന്ദരനാണ് 'കൊക്ക്മൊയ്തീനു'മായി 'കമ്പയര്'ചെയ്യുമ്പോള്!!!<br /><br />നാലാം തരം പാസ്സായ 'മൊയ്തീന്' പഠനം നിര്ത്താന് കാരണങ്ങള് പലതായിരുന്നു..<br /><br />ബാപ്പയുടെ ആകസ്മിക വേര്പാട്..<br /><br />സ്ഥലം'ചട്ടയായ' മൂത്ത ജേഷ്ഠന്...'ബീരാന് കുട്ടിയുടെ' ചുമതലയിലായ്മ...<br /><br />ഉമ്മയുടെ തലയിലായ കുടുംബ പ്രരാബ്ധങ്ങള്....<br /><br />തനിക്കു താഴേയുള്ള രണ്ടു കുഞ്ഞനുജത്തിമാരോടുള്ള അതിരുകവിഞ്ഞ വാത്സല്യം!!!!!...<br /><br />ജീവിയ്ക്കാന് വേണ്ടി 'കൊക്ക്മൊയ്തീന്' കെട്ടാത്ത വേഷങ്ങളില്ല...<br /><br /><br />നാലാം ക്ലാസ്സില് പഠിപ്പു നിര്ത്തിയപ്പോള് ഉമ്മയുണ്ടാക്കികൊടുക്കുന്ന 'വെള്ളേപ്പം'വില്പ്പനയില് തുടങ്ങിയ വൈവിധ്യമാര്ന്ന ആ കര്മ്മനിരത "ബ്രോക്കര്' പണിയിലും പാചകലയിലുമായി എത്തിനില്ക്കുന്നു...<br /><br />രണ്ടു പെങ്ങന്മാരെ കെട്ടിച്ചയയ്ക്കലും,ഉമ്മയുടെ അസുഖങ്ങളും..കുടുംബപ്രാരാബ്ധങ്ങളും...ഒക്കെയായി ഒരു കുടുംബജീവിതം തുടങ്ങാന് മാത്രം 'കൊക്ക്മൊയ്തീന്ക്കാ'യ്ക്ക് സമയം കിട്ടിയതുമില്ല..<br /><br />എന്നുവച്ച് ഒരു നിത്യബ്രഹ്മചാരിയായി തുടരാനാണോ ഭാവം എന്നു ചോദിച്ചാല്..<br /><br />"ന്ക്ക് അങ്ങന്യോന്നും ഇല്ല്യാ.."<br /><br />"പിന്നെ എല്ലാത്തിനും ഒരു സംയോം..കാലോം..ക്കെ ഇണ്ടല്ലോ?..."<br /><br />എന്നായിരിക്കും 'കൊക്കിന്റെ' ഭവ്യതയോടെ ഉള്ള മറുപടി...<br /><br /><br />വളരെ സഹൃദയനായ 'മൊയ്തീന്ക്കാ'യ്ക്ക് അതുകൊണ്ടുതന്നെ ലോകത്തുള്ള എല്ലാ വിവാഹിതരോടും ഒരു പക മനസ്സില് ഇല്ലേ എന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നാറുമുണ്ട്..<br /><br />'മൊയ്തീന്ക്കാ' യുടെ വാക്കുകളില് അറിയാതെ അതു പതഞ്ഞു പൊന്താറുമുണ്ടായിരുന്നു..<br /><br />ബീഡിവലി...'മൊഞ്ചുള്ള' പെണ്ണുങ്ങളെ കണ്ടാല് നിര്ദോഷമായ വായില്നോട്ടം..സങ്കടവും..സന്തോഷവും കൂടുതലായാല്.. ചാലക്കുടി'ഷാപ്പില്' പോകുക......പിന്നെ....'മാമുക്കോയയുടെ' പടം വന്നാല് പറ്റാവുന്ന സ്പീഡില് പോയി കാണുക..ഇത്രയൊക്കയേ ഉള്ളു 'മൊയ്തീന്ക്കായുടെ' ദൗര്ബ്ബല്യങ്ങള് എന്നു പറയാനായിട്ട്!!!..<br /><br /><br />'കൊക്കിന്റെ' ബിരിയാണി!!!<br /><br />അതിന്റെ 'ടെയിസ്റ്റ്' ഒന്നു വേറെതന്നെയാണ്!!!<br /><br /> പാചകം ഒരു കലയാണ് എന്ന് എനിയ്ക്ക് ശരിയ്ക്കും ബോധ്യമായത് 'കൊക്കിന്റെ' ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കല് കാണുമ്പോഴാണ്!!!<br /><br />മസാലക്കൂട്ടുകളും, ഇറച്ചികഷണങ്ങളും, 'ബസുമതി' അരിയും എല്ലാം വെവ്വേറെ തയ്യാറാക്കി പാചകത്തിനായി ഒരുക്കിയ ബിരിയാണിച്ചെമ്പിലേയ്ക്ക് ഒന്നൊന്നായി എടുത്തെറിയുകായാണ് കൊക്കിന്റെ രീതി..<br /><br />അതിനോടൊപ്പം ഒരോ 'കമെന്റും......"<br /><br />"തിന്നട്ടെ നായിന്റെ മൊക്കള്....."<br /><br />"എന്റമ്മച്ചിയേ..."<br /><br />ആദ്യമായി കേട്ടപ്പോള് എനിക്ക് ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നതിരുന്നില്ല.. കാരണം ഈ ബിരിയാണി ഞാനും കഴിയ്ക്കാന് പോകുന്നതാണല്ലോ....<br /><br />അപ്പോ "ഈ നായിന്റെ മൊക്കളില്..." ഞാനും പെടുമല്ലോ....എന്നൊരു വൈക്ലബ്യം എന്റെ മനസ്സിലും തേട്ടിവന്നു...<br /><br />പിന്നെ പിന്നെ...അതു 'കൊക്കിന്റെ' ഒരു 'ശൈലി'മാത്രമാണെന്നും..മറ്റൊന്നും അതില് ചിന്തിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും ഞാന് മനസ്സിനെ സമ്മതിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു....<br /><br />കാരണം, 'കൊക്കിന്റെ' അടിപൊളി ബിരിയാണി ഈയൊരു നിസ്സാര വിവാദപരാമര്ശത്താല് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും.. .. ഞാന് മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി....<br /><br />'കൊക്കിന്റെ' ചരിത്രത്തില് ഏറ്റവും വേറിട്ടുനില്ക്കുന്ന 'ബിരിയാണി പ്രിപ്പറേഷന്" നടന്നത് 'പരിശുദ്ധന് കുരിയാക്കോസേട്ടന്റെ' താഴെയുള്ള മകള് 'റീന'യുടെ കല്യാണത്തിനായിരുന്നു....<br /><br />അന്നൊക്കെ,...ഏതു കല്യാണത്തിന്റേയും തലേ ദിവസം രാത്രിയാണ് ഏറ്റവും രസകരം...<br /><br />നാട്ടുകാരും..വീട്ടുകാരും ഒക്കെയായി ഒരു ഒത്തുചേരലായിരുന്നു..<br /><br />ജീവിതത്തില് വിരളമായി ലഭിയ്ക്കുന്ന ചില നല്ലമുഹൂര്ത്തങ്ങള്!!!<br /><br />ഇന്നത്തെ 'റെഡി മെയിഡ്'കല്യാണങ്ങളുടേയും..ഭിക്ഷക്കാര്ക്കു ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നതുപോലെയുള്ള..'ബുഫേ' കല്യാണങ്ങളുടേയും രീതിയില്നിന്നും..തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ... ഹൃദയങ്ങള് തമ്മില്തമ്മില് കുശലം പറയുന്ന ആ നല്ല ഒത്തുചേരലുകള്!!!<br /><br />ഞാനും...ബഷീറും..ഉണ്ണിയും...ജോണിയും...വിന്സെന്റും....എല്ലാംകൂടി 'കൊക്കിനെ സഹായിക്കാനായി കൂടി..<br /><br />സവാള അരിയലായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ദൗത്യം...<br /><br />അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും 'തോട്ടിയിടലും..'കാലുവാരലും..ഒക്കെയായി.. രസകരമായി സവാള അരിയല് പുരോഗമിയ്ക്കുമ്പോഴായിരുന്നു 'പരിശുദ്ധന് കുരിയാക്കോസേട്ടന്റെ'പെങ്ങളുടെ കുടുംബം കാറില് വന്നിറങ്ങിയത്..<br /><br />സ്വാഭാവികമായും എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ അവരിലേയ്ക്കായി..<br /><br />പക്ഷേ അസ്വാഭാവികമായ കാഴ്ച്ച 'കുര്യാക്കോസേട്ടന്റെ പെങ്ങളുടെ മൂത്ത മകള് 'ഡെല്ഫി'യായിരുന്നു!!!!.<br /><br />കാറില്നിന്നും ഇറങ്ങിയ ഉടനെതന്നെ..മുറ്റത്തെ പന്തലിലിരിയ്ക്കുന്ന ഒരാളുപോലും തന്നെ കാണാതെയിരിക്കരുത് എന്നു കരുതിക്കൂട്ടിതന്നെയാണ്'ഡെല്ഫി'യുടെ പുറപ്പാട്!!!<br /><br />നിറഞ്ഞ ശരീരത്തിന്റെ 'എബിസിഡി' പറ്റാവുന്നത്ര വെളിവാക്കി സാരിയുടുത്തുള്ള അവളുടെ പ്രകടനം!!!<br /><br />ഞാന് നോക്കുമ്പോള് എലി പുന്നെല്ലുകണ്ടപോലെ 'കൊക്കിന്റെ' കണ്ണുകള് അവളില് തന്നെ!!!!.....<br /><br />ഏതാണ്ട് അരമണിക്കൂറുനേരത്തെ 'അത്യുജ്ജല പ്രകടന'ത്തിനുശേഷം വിജയശ്രീലാളിതയായി 'ഡെല്ഫി'വീടിന്റെ' മെയിന് വാതിലിലൂടെ അകത്തേയ്ക്കു കയറിപോയി....<br /><br />ഏറെനേരം ഓടിപ്പിച്ചു പിടിയ്ക്കാറായ പൂച്ച, തെങ്ങില് ഓടിക്കേറിപോയപ്പോള്..താഴെ നിന്നു കിതച്ചുമുരളുന്ന നായയുടെ അവസ്ഥയായിരുന്നു അപ്പോള് 'കൊക്കിന്റേത്'...<br /><br />"തിന്നട്ടെ നായിന്റെ മൊക്കള്"<br /><br />ഒരു ഇറച്ചിക്കഷണം കൂടി ബിരിയാണിച്ചെമ്പിലേയ്ക്കെറിഞ്ഞ്`'കൊക്ക്' തന്റെ ദേഷ്യം മുഴുവന് തീര്ത്തു..<br /><br />ജോണി പുറകില് ഇരുന്നു എന്തോ 'കമന്റും' പാസ്സാക്കി...<br /><br />'കൊക്ക്' എന്തോ അതൊന്നും കേട്ടതായി നടിച്ചില്ല...<br /><br />ഞങ്ങള് 'സവാള അരിയല് ദൗത്യം' പൂര്ത്തിയാക്കി, പുതുമണവാളനും, മണവാട്ടിയ്ക്കും ഇരിയ്ക്കാനുള്ള 'മണ്ഡപത്തിന്റെ' അലങ്കാരപ്പണിയില് മുഴുകിയിരിയ്ക്കുന്നതിനിടയിലാണ്..മൂത്രശങ്കതീര്ക്കാന് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങിയ 'ഉണ്ണി'യുടെ നിലവിളി കേട്ടത്..<br /><br />"അയ്യോ....'കൊക്ക്' കിണറ്റില് വീണേ!!!!..<br /><br />"ഓടിവായോ.........."<br /><br />"കൊക്ക് കിണറ്റില് വീണേ!!!!!!!!!"<br /><br />കേട്ടവര് കേട്ടവര് ഇറങ്ങിയോടി..<br /><br />അഞ്ചു നിമിഷത്തിനുള്ളില് 'കുരിയാക്കോസേട്ടന്റെ'വീടിന്റെ പടിഞ്ഞാറുവശത്തുള്ള പൊട്ടക്കിണറിനു ചുറ്റും ജനസമുദ്രമായി!!!..<br /><br />പന്തലിനുള്ളിലെ നാലു 'പെട്രോള് മാക്സ് വിളക്കുകളും,പൊട്ടക്കിണറിനു ചുറ്റും നിരന്നു...<br /><br />ഒരുകണക്കിനു തിക്കിത്തിരക്കി 'പൊട്രോള് മാക്സിന്റെ' വെളിച്ചം അരിച്ചിറങ്ങുന്ന കിണറ്റിലേയ്ക്കുനോക്കി..<br /><br />"എന്റമ്മച്ചിയേ..." <br /><br />കഴുത്തൊപ്പം വെള്ളത്തില് നനഞ്ഞുകുളിച്ച് 'കൊക്ക്മൊയ്തീന്ക്കാ'!!!!! <br /><br />"ങ്ളിബ്ടെ നിക്കാണ്ട്...പോയീന്...ബിരിയാണീന്റെ കാര്യം നോക്കീന്!!!..... <br /><br />'ന്റെ..കാര്യം ഞമ്മള്..നോക്കീക്കോളാന്ന്!!!!...<br /><br />'പോയീന്..പോയീ ബിരിയാണീന്റെ കാര്യം നോക്കീന്!!...<br /><br />കിണറ്റിനുള്ളില് 'കൊക്കിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു!!!!...."<br /><br /><br />ഒരുകണക്കിനു മുളയേണിയും... കയറും..ഒക്കെയായി 'നനഞ്ഞ 'കൊക്കിനെ' വലിച്ചു കിണറ്റില്കരയിട്ടു!!!...<br /><br />അപ്പോഴും 'കൊക്ക് ഒരേ പല്ലവിതന്നെ....<br /><br />"ങ്ളിബ്ടെ നിക്കാണ്ട്...പോയീന്...ബിരിയാണീന്റെ കാര്യം നോക്കീന്!!!..... <br /><br />'ന്റെ..കാര്യം ഞമ്മള്..നോക്കീക്കോളാന്ന്!!!!...<br /><br />'പോയീന്..പോയീ ബിരിയാണീന്റെ കാര്യം നോക്കീന്!!...<br /><br />എനിക്കെന്തോ 'കൊക്കിന്റെ' ഈ പറച്ചലില് ഒരു പന്തികേടു തോന്നാതിരുന്നില്ല...<br /><br />തിരക്കിനിടയില് വേവുന്ന ബിരിയാണിച്ചെമ്പിനടുത്തെത്തിയപ്പോള്...<br /><br />പാവം...'പരിശുദ്ധനായ കുരിയാക്കോസേട്ടന് വെള്ളംകൂടി...പായസമായിമാറിയ..ബിരിയണിചെമ്പിനുമുന്നില് ഇരുകൈകളും വിരിച്ചുപിടിച്ച് പ്രാര്ത്ഥിയ്ക്കുകയാണ്..<br /><br />"കാനായിലെ..കല്യാണവിരുന്നില്...<br /><br />വെള്ളംവീഞ്ഞാക്കി മാറ്റിയ കര്ത്താവേ...<br /><br />ഞങ്ങളുടെ..ഈ കല്യാണവിരുന്നിലും.... "<br /><br />".............................."<br /><br />എനിക്കെല്ലാം മനസ്സിലായി...<br /><br />"കൊക്ക് കൗശലക്കാരന്തന്നെ!!!!<br /><br style="mso-special-character: line-break;" /> <br style="mso-special-character: line-break;" /></span></span><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-2409050231779998814?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-81298166899862984582009-10-20T23:39:00.000+03:002009-10-20T23:39:13.131+03:00ഇലഞ്ഞിപ്പൂമണം പോലൊരു... പ്രണയകാലവും കഴിഞ്ഞ്!!!<div class="MsoNormal"><span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; mso-bidi-language: ML;">'ക്ലാസ്സ്മേറ്റ്സ്' എന്ന ഹിറ്റ് സിനിമയ്ക്കുശേഷം<br /><br />പല കലാലയങ്ങളിലും,പൂര്വ്വവിദ്യാര്ത്ഥിസംഗമങ്ങളും,<br /><br />പഴയകാലസുഹൃത്തുക്കളെ തേടിപ്പിടിയ്ക്കലുമൊക്കെ വാര്ത്തകളായി <br /><br />പത്രങ്ങളിലും,ടി.വി.ചാനലുകളിലുമൊക്കെ നിറഞ്ഞുനിന്നപ്പോള് ഞാന് നിരന്തരം ഓര്മ്മിയ്ക്കാറുള്ള സുഹൃത്തായിരുന്നു....<br /><br />'മോഹന് ചെമ്പകത്തറ'..<br /><br />ഇതെന്താ പ്രശസ്തരായ എഴുത്തുക്കാരെപ്പോലെ ഒരു പേര്?... എന്നു സംശയം തോന്നുമായിരിക്കാം വായിയ്ക്കുന്നവര്ക്ക്...<br /><br />ശരിയാണ്...<br /><br />ആദ്യം പരിചയപ്പെട്ടപ്പോള് ഞാനും ഈ സംശയം മോഹനോടു ചോദിച്ചിരുന്നു....<br /><br />"എന്താ ആശാനെ..ആകെപേടിപ്പിച്ചു കളയുന്ന ഒരു പേര്?"<br /><br />മോഹന്റെ മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു..<br /><br />"പേടിപ്പിക്കാനൊന്നും അല്ല മാഷെ... പ്രശസ്തനാവണമെന്ന ആഗ്രഹം മനസ്സില് ഇല്ലാതില്ല.."<br /><br />"കുറച്ചൊക്കെ കുത്തിക്കുറിക്കും..അവിടേയും ഇവിടേയുമായി,ചില്ലറ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളില് ചിലപ്പോഴൊക്കെ വെളിച്ചം കാണാറുമുണ്ട്..."<br /><br />"ഇനി എന്നെങ്കിലും പ്രശസ്തനായാല്,പേരൊരു കുറവായി നിന്നുകൂടല്ലോ!!"<br /><br />പിന്നെ..കണ്ണിറുക്കിയുള്ള ആ കുസൃതിച്ചിരി!!<br /><br />സാഹിത്യത്തോടുള്ള താല്പര്യമാണ് ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരേയും,സയന്സില്നിന്നും, ആംഗലേയസാഹിത്യശാഖയിലേയ്ക്ക് വഴിത്തിരിച്ചുവിട്ടത്..<br /><br />ജീവിതത്തിന്റെ വഴിത്തിരിവുകള് എവിടെയൊക്കെയായിരിക്കും എന്ന് ആലോചിയ്ക്കാന്പോലും കഴിയാത്ത ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ വ്യര്ത്ഥതയോര്ത്ത് ഇന്നും മനസ്സില് ഊറിച്ചിരിക്കാറുണ്ട്...<br /><br />മോഹന് തികച്ചും ഒരു 'ഇന്റ്രോവെര്ട്ട് ക്യാരക്റ്റര്' ആയിരുന്നു..<br /><br />ആരോടും അധികമിടപഴകാത്ത പ്രകൃതം..<br /><br />താടിയും മുടിയും അല്പ്പം നീട്ടിവളര്ത്തി.. എണ്പതു തൊണ്ണൂറുകളിലെ 'കാമ്പസ്സ് ഫാഷന്' ആയിരുന്ന 'ബുദ്ധിജീവി ലുക്ക്!!!'<br /><br />പക്ഷെ, ഞാനുമായി ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു മോഹന്...<br /><br />ഒരു തരത്തില് പറഞ്ഞാല്..ഞാനറിയാത്ത രഹസ്യങ്ങള് മോഹനുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നു വേണം കരുതാന്...<br /><br />അവസരത്തിലും, അനവസരത്തിലും, ദേശമംഗലം രാമകൃഷ്ണന്റേയും,കടമ്മനിട്ടയുടേയും കവിതാശകലങ്ങള് അയവിറക്കുന്നവന്..<br /><br />'നീഷെ'യുടേയും, ന്യൂട്ടന്റേയും,മാക്സിന്റേയും സിദ്ധാന്തങ്ങളേയും;ബൈബിള്ച്ചിന്തകളേയും....ഉപനിഷത്ത് സൂക്തങ്ങളേയും. ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്നവന്!!!<br /><br />ഒരുതരത്തില് പറഞ്ഞാല് ഒരു ചെറിയ 'ബുദ്ധിജീവി' തന്നെ!!!<br /><br />എന്നെങ്കിലും ഒരു ദിവസം അവനും പ്രശസ്തനാവുമെന്നും ഞാന് എപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്...<br /><br />തൃശ്ശൂര് പബ്ലിക്ലൈബ്രറി...സാഹിത്യ അക്കാദമി വായനശാല..പൂരപ്പറമ്പിലെ, മാവിന്ച്ചോടും..മൃഗശാലയുടെ വിജനമായ കോണുകളും.. എല്ലാം... ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദം വളര്ന്ന വേദികളായിരുന്നു..<br /><br />മനസ്സിലെഴുതിയതെല്ലാം തുറന്നുപറയുന്നതുവരെ എത്തി ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദം!!!<br /><br />ശരത്ക്കാലത്തെ,അനുഭൂതിദായകമായ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച്ചയുടെ അന്തിമിനുക്കത്തിലിരുന്നാണ് മോഹന് തന്റെ, അസ്ഥിയില്പിടിച്ച പ്രണയം എനിക്കുമുന്നില് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്......<br /><br />'മഞ്ജുവാര്യരുടെ' മുഖച്ഛായയുള്ള 'വര്ഷാമേനോന്!!!'<br /><br />തൃശ്ശൂര് 'സെന്റ്മേരീസ് കോളേജില് ഒന്നാം വര്ഷം 'മാത്സ്' വിദ്യാര്ത്ഥിനി....<br /><br />മോഹന്റെ മുറപ്പെണ്ണ്!!!...<br /><br />സുമതിടീച്ചറുടേയും, 'വില്ലേജ് എക്സ്റ്റെന്ഷന് ഓഫീസര്' മാധവമേനോന്റേയും, ഏകമകള്!!!...<br /><br />പഠിയ്ക്കാന് മിടുമിടുക്കി!!!..പൂര്ണ്ണേന്ദുവിനേപോലെ പുഞ്ചിരിക്കുന്നവള്... <br /><br />ഒറ്റനോട്ടത്തില്, ആരേയും ആകര്ഷിക്കുന്ന ഒരു സുന്ദരിക്കുട്ടി!!!<br /><br />ആദ്യമായി 'വര്ഷ'യുടെ ഒരു 'ഫുള്സൈസ് ഫോട്ടൊ' കാണിച്ചുത്തന്നീട്ട് തെല്ലൊരഹങ്കാരത്തോടെയാണ് മോഹന് ചോദിച്ചത്...<br /><br />"എങ്ങനെയുണ്ട് നമ്മുടെ ലൈന്?..."<br /><br />സത്യം പറഞ്ഞാല് ഞാന് ശരിയ്ക്കും 'വണ്ടറടിച്ചു ' നില്ക്കുകയായിരുന്നു!!!!<br /><br />"നീ ഭാഗ്യവാന് തന്നടോ മോഹന്!!!!!"<br /><br />'ലൈന്' പോയിട്ട്.. അഞ്ചു മിനിട്ടു ഒരുമിച്ചിരുന്ന് സംസാരിയ്ക്കാന് ഒരു നല്ല പെണ്സുഹൃത്തിനെപ്പോലും ഒപ്പിച്ചെടുക്കാന് കഴിയാത്ത ഞാന് മോഹനെ തികച്ചും ആരാധനയോടെയാണ്പിന്നെ കാണാറുള്ളത്...<br /><br />മിടുക്കന് തന്നെ!!!!...ചെറിയ പ്രായത്തില് തന്നെ എല്ലാം നേടിയിരിക്കുന്നു!!!..<br /><br />ഇനി, പ്രശസ്തനാവാനുള്ള അവന്റെ മോഹങ്ങള്ക്കൂടി സഫലമായാല്..ജീവിതവിജയം പൂര്ണ്ണമായി!! <br /><br />മോഹന് അതു നേടുകത്തന്നെചെയ്യും!!!..<br /><br />നല്ല നിശ്ചയദാര്ഡ്യമുണ്ട് അവന്!!!!<br /><br />മനസ്സിലുറപ്പിച്ചാല്പിന്നെ അതു നേടിയിരിക്കും!!!<br /><br />'ഷേക്സ്പിയറും', എമേഴ്സണും, കീറ്റ്സും, റോബെര്ട്ട് ഫ്രോസ്റ്റും...നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ സായാഹ്നങ്ങളില്.. ഒരു 'കമേഴ്സിയല് ബ്രേക്ക്' പോലെയായിരിക്കും വര്ഷാമേനോന്റെ വിശേഷങ്ങളിലേയ്ക്ക് മോഹന് ഊളിയിടുന്നത്...<br /><br />മനോഹരമായ ഒരു പരസ്യച്ചിത്രത്തിന്റെ വര്ണ്ണപൊലിമയും, ആവര്ത്തനത്തിലും,മനസ്സിനെ പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള സവിശേഷചാരുതയും,മോഹന്റെ ആ വിവരണങ്ങള്ക്കുണ്ടായിരുന്നു!!!!<br /><br />അങ്ങനെയായിരുന്നു അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നത്...<br /><br />പുറത്തുക്കാണിച്ചില്ലെങ്കിലും, ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ സുഖമൊന്നും അനുഭവിയ്ക്കാന് യോഗമില്ലാതെപോയ എനിയ്ക്ക് അതുകേള്ക്കാന് അല്പം താല്പര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു..<br /><br />മോഹനും അതു അറിയാമായിരുന്നുവെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം... കാരണം.."നീ കേട്ടുകൊതിച്ചോ..." എന്നൊരു രീതി ചിലപ്പോഴെങ്കിലും എനിക്ക് തോന്നാതിരുന്നീട്ടുമില്ല...<br /><br />എന്തായാലും, അതു കേള്ക്കാതിരിയ്ക്കാനായി ഞാനൊന്നും ചെയ്തതുമില്ല,...<br /><br />വര്ഷയുടെ വീടും, മോഹന്റെ വീടുംതമ്മില് നാലുവീടിന്റെ അകലമെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു...<br /><br />അച്ഛനമ്മമാരുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് തരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ മോഹന്റെ വീട്ടില് എത്തുമായിരുന്നു വര്ഷ...<br /><br />പിന്നെ കണ്ണില് കണ്ണില് നോക്കിയിരുന്ന സന്ധ്യകള്!!!..സൗന്ദര്യപിണക്കത്തിന്റെ അപരാഹ്നങ്ങള്!!!!...<br /><br />എല്ലാം...എല്ലാം..ഒരു സ്വപ്നാടനത്തിലെന്നപോലെ...മോഹന് വിവരിക്കുന്നതും രസമായിരുന്നു...<br /><br />വീട്ടുകാരുടെ മൗനസമ്മതമുള്ള ബന്ധമായിരുന്നതിനാല് മറ്റുപ്രശ്നങ്ങള് ഒന്നുംതന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല...<br /><br />എന്നാലും...ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ഒത്തുചേരലുകള്....വിഷമംതന്നെയായിരുന്നുവെന്നാണ് മോഹന്റെ പരാതി..<br /><br />ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കളുടെ മനം മയക്കുന്ന സുഗന്ധത്തിന്റെ തീവ്രത മോഹനു മനസ്സിലാക്കികൊടുത്തത് വര്ഷയായിരുന്നത്രെ!!!..<br /><br />മോഹന് അതു വിവരിച്ചതും,മനോഹരമായ ഒരു പ്രണയകാവ്യം പോലെ...<br /><br />ഒരു വേനല്ക്കാല ഞായറാഴ്ച്ചസന്ധ്യയുടെ തുടുപ്പില് പെട്ടെന്നായിരുന്നു ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കളുടെ മാസ്മരഗന്ധം മുറിയിലാകെ പടര്ന്നുകയറിയത്....<br /><br />ഉറവിടമറിയുന്നതിനുമുന്പ്...ആരോ, പുറകില്നിന്നും കണ്ണുരണ്ടും പൊത്തികഴിഞ്ഞിരുന്നു!!!!..<br /><br />ഒരുകൈനിറയേ ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കള്...<br /><br />അത് നാസികയിലേയ്ക്ക് അമര്ത്തിപിടിച്ചിരിക്കുകയാണ് പുറകില്നിന്നും വര്ഷ!!....<br /><br />മനസ്സിലാക്കന് ഒരു സെക്കന്റു വേണ്ടിവന്നു...<br /><br />പിന്നെ, വെള്ളിക്കൊലുസ്സിന്റെ കിലുക്കം പോലെ പുറകില് വര്ഷയുടെ ചിരി....<br /><br />"പറയൂന്ന്...പറ... ആരാ കണ്ണുപൊത്തിയിരിക്കുന്നത്?....ആരാ കണ്ണുപൊത്തിയിരിക്കുന്നത്?...."<br /><br />തികച്ചും മാസ്മരികമായ ഒരു അനുഭൂതിയായിരുന്നത്രെ മോഹനിലേയ്ക്ക് പടര്ന്നുകയറിയത്!!!!....<br /><br />അതുവരെയറിയാത്ത ദിവ്യാനുരാഗത്തിന്റെ സ്പര്ശം!!!..<br /><br />വര്ഷയുടെ മൃദുവാര്ന്ന കൈവിരലുകളും..പുറകില്നിന്നും ശരീരത്തിലമരുന്ന അവളുടെ സ്നിഗ്ദതയാര്ന്ന നിമ്നോന്നതികളും.... സിരാതന്ത്രികളില് പടരുന്ന ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കളുടെ മാസ്മരീകസുഗന്ധവും...എല്ലാം...എല്ലാം..മോഹന്റെ ഭാഷയില് പറഞ്ഞാല് അഭൗമീകമായ ഒരു അനുഭൂതി!!!!...<br /><br />അന്നത്തെ ആദ്യാലിംഗനത്തിന്റെ മധുരം...അവരുടെ പ്രണയത്തെ തീവ്രമായ തലങ്ങളിലേയ്ക്ക് വഴിതിരിച്ചു വിടുന്നാതായിരുന്നു!!!!<br /><br />വലുതും ചെറുതുമായാ ഇത്തരം ഒട്ടേറെ മധുരമൂറുന്ന മുഹൂര്ത്തങ്ങളുമായി വളര്ന്നു വലുതായ പ്രണയത്തിന്റെ, ലാളിത്യവും, ചൂടും..വിങ്ങലുകളും...എല്ലാം...എനിയ്ക്കറിയുന്നതുപോലെ മറ്റാര്ക്കും അറിയുമായിരുന്നില്ല...<br /><br />അല്ല..മറ്റൊരു തരത്തില് പറഞ്ഞാല്..മോഹന് എന്നോടു വിവരിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നപോലെ മറ്റാരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു വാസ്തവം!!!<br /><br />നാലഞ്ചുവട്ടം മോഹനുമൊരുമിച്ചു വര്ഷയെ കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടുമുണ്ട്!!!..<br /><br />സംസാരിയ്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം മോഹന് അവതരിപ്പിച്ചതിലും,വളരേയേറെ ലാളിത്യവും, സ്നേഹവായ്പ്പും ഉള്ള കുട്ടിയായിട്ടണ് എനിയ്ക്കും തോന്നിയത്...<br /><br />എല്ലാം...ലോകത്തില് അപൂര്വ്വം ചിലര്ക്കുമാത്രം ലഭിച്ചേക്കാവുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങളായിതന്നെ കരുതുകയും ചെയ്തു...<br /><br />കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞുപിരിഞ്ഞതിനുശേഷം മോഹനെ കാണുന്നതു വളരെ വിരളമായിട്ടയിരുന്നു... <br /><br />വല്ലപ്പോഴും പബ്ലിക് ലൈബ്രറിയില് വച്ചുകാണും...<br /><br />അതിനിടയില് ആനുകാലികങ്ങളില് അവന്റെ ഏതെങ്കിലും രചനകള് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവന്നീട്ടുണ്ടെങ്കില് ഒരുമിച്ചിരുന്നു വായിയ്ക്കും....<br /><br />വിമര്ശനങ്ങളും...വിലയിരുത്തലുകളുമായി ഒരു ദിവസം....<br /><br />പിന്നെ... സാഹിത്യ അക്കാദമിയ്ക്കു മുന്നിലുള്ള ഹോട്ടല് 'വുഡ്ലാന്റ്സില്' നിന്നും ചായയും.. ഊണും...<br /><br />ജീവിതത്തിലെ, ഏറ്റവും മനോഹരമായ വിദ്യാഭ്യാസകാലവും കഴിഞ്ഞ്....താല്ക്കാലികമായി കേരളത്തിന്റെ നിത്യവസന്തസ്മൃതികളോടു വേദനയോടെ വിടപറഞ്ഞപ്പോള്.... മോഹനുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങള് മുറിഞ്ഞു...<br /><br />പിന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ വഴിപ്പിരിച്ചിലുകളും.. തിരക്കുപിടിച്ച വെക്കേഷന് ദിനങ്ങളും... എല്ലാംകൂടി എനിയ്ക്ക് മോഹനുമായുള്ള എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും അറ്റുപോയി എന്നുതന്നെ പറയാം...<br /><br />ജീവിതം,അതിന്റെ വഴികളിലൂടെ...നിലയ്ക്കാത്ത പ്രയാണം തുടരുമ്പോള്... ഒരു നിയോഗമെന്നോണം കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്ന ബന്ധങ്ങളും.....മണ്മറഞ്ഞുപോകുന്ന സ്നേഹതുരുത്തുകളും..എല്ലാം...എല്ലാം..ജീവിതത്തിന്റെ അനിവാര്യതകളായിതന്നെ കാണാന് പഠിച്ചു....<br /><br />മണലാരണ്യത്തിന്റെ കൊടും ചൂടില്നിന്നും നാട്ടിലെത്തി, ജീവിതത്തിന്റെ പരമ പ്രധാനമായ വിവാഹമെന്ന വഴിത്തിരിവില്പോലും.. സമയമില്ലാതെ.. വിഷമിയ്ക്കേണ്ടിവരുന്ന പാവം ഗല്ഫുകാരന്റെ തിടുക്കത്തോടെതന്നെയാണ് ഞാനും മോഹന്റെ വീട്ടില് വിവാഹം ക്ഷണിയ്ക്കാനെത്തിയത്...<br /><br />ഏറെക്കലത്തെ ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം,മോഹന്റെ ജീവിതവിജയങ്ങളുടെ പുത്തന് മേച്ചില്പ്പുറങ്ങള് നേരിട്ടറിയാന് തികച്ചും ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റെ ആകാംഷയോടെയാണ് വീടിന്റെ പടികള് കയറിയത്...<br /><br />പക്ഷെ...പ്രതീക്ഷകളെയെല്ലാം കീഴ്മേല്മറിയ്ക്കുന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിന്റെ പൊള്ളുന്ന വേനല്ച്ചൂടുമായി..മോഹന്റെ വീട്ടുപടികള് ഇറങ്ങുമ്പോള്..... ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ കണക്കുക്കൂട്ടലുകളും തെറ്റിപ്പോയിരുന്നു!!!!!<br /><br />ജീവിതത്തെ എങ്ങനെയാണു വിശദീകരിയ്ക്കുക?.....<br /><br />എങ്ങനെയാണു'പ്ലാന്'ചെയ്യുക?....<br /><br />മനസ്സു പരതുകയായിരുന്നു....<br /><br />മോഹന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... ഒരു മോനും പിറന്നിരിയ്ക്കുന്നു!!!<br /><br />പക്ഷെ.. വര്ഷാമേനോനുമയല്ല!!!!...<br /><br />നഗരത്തിലെ വന്കിട ഹോട്ടലുടമയുടെ ഏകമകള്!!!!<br /><br />'ശ്രീജ!!!'<br /><br />തൃശ്ശൂര് 'സെന്റ് മെരീസ് കോളേജില്' ഇംഗ്ലീഷ് അദ്ധ്യാപിക!!<br /><br />മോഹന് സാഹിത്യരോഗമെല്ലാം മാറ്റി നല്ലൊരു ഹോട്ടലുടമയായിമാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു!!!...<br /><br />വര്ഷാമേനോന് കുരിയച്ചിറയില് സ്കൂള് അദ്ധ്യാപിക..ഭര്ത്താവ് അവിടെത്തന്നെ ജോലിചെയ്യുന്ന മലയാളം അദ്ധ്യാപകന്...<br /><br />'ഹരികൃഷ്ണന്'.... മാതൃഭൂമിയിലും,കലാകൗമുദിയിലും സ്ഥിരമായി നല്ല ചെറുകഥകളെഴുതി പ്രശസ്തനാവാന് വെമ്പുന്ന യുവസാഹിത്യകാരന്!!!<br /><br />ജീവിതത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കില്.. മനുഷ്യമനസ്സുകളില് വന്നുഭവിയ്ക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളും..മറവികളും...മരവിപ്പുകളും..എനിയ്ക്ക് പലപ്പോഴും ഉള്ക്കൊള്ളാന് കഴിയാതെപോകാറുണ്ട്!!!!<br /><br />ഒരുപക്ഷെ.. ഞാന് മാത്രമാവാം അമ്പരക്കുന്നത്...<br /><br />വര്ഷയും, മോഹനും...എല്ലാം മറന്നുകാണും!!!..<br /><br />ഇലഞ്ഞിപ്പൂവിന്റെ മാസ്മരികസുഗന്ധവും...ഹൃദയം പറിച്ചെടുക്കുന്ന പ്രണയ നൊമ്പരങ്ങളും...എല്ലാം...എല്ലാം!!!!!!<br /><br />അതെ.'ക്ലാസ്സ്മേറ്റ്സ്'എന്ന ഹിറ്റ് സിനിമയ്ക്കുശേഷം നടന്ന പല ഒത്തുചേരലുകളുടേയും വാര്ത്തകള്..എന്നെ തികച്ചും വിസ്മയപ്പിക്കുകയും.. ചിന്താധീനനാക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്... ഞാന് വീണ്ടും..വീണ്ടും.. സ്മരിയ്ക്കാന് നിര്ബന്ധിതനാവുകയായിരുന്നു.....<br /><br />ഇലഞ്ഞിപ്പൂമണം പൊഴിച്ച... ആ പഴയ പ്രണയകാലത്തെ....<br /><br />വെറുതെ...വെറുമൊരു പകല്ക്കിനാവിന്റെ മനം മയക്കുന്ന സൗന്ദര്യമായിമാത്രം!!!!</span><span style="font-family: AnjaliOldLipi;"><o:p></o:p></span><br /></div><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-8129816689986298458?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-8419792119662301209.post-85858070176096492492009-10-16T00:22:00.000+03:002009-10-16T00:22:58.739+03:00ജനുവരിയുടെ ഓര്മ്മകളിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും.....<div class="MsoNormal"><span lang="ML" style="font-family: AnjaliOldLipi; mso-bidi-language: ML;">പുറത്തെ തണുപ്പില് ശരീരം ശരിയ്ക്കും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്..ഞാന് കരുതിയ കമ്പിളിക്കുപ്പായങ്ങള് മതിയായില്ലല്ലോ എന്നു മനസ്സു പറഞ്ഞു..<br /><br />'ജനുവരിയുടെ' മരംകോച്ചുന്ന തണുപ്പില് 'പാര്ളറിന്റെ' കാണ്ണാടിച്ചില്ലുകളിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്കു നോക്കി..<br /><br />വെളുവെളുത്ത ,മോര്ണിംഗ് ഗ്ലോറി' കൊച്ചരിപല്ലുകള് കാട്ടിച്ചിരിയ്ക്കാന് തുടങ്ങിയതേ ഉള്ളു..<br /><br />സ്വപ്നം പോലെ, പൊഴിയുന്ന മഞ്ഞിന്കണങ്ങള്..ഒരു ചിത്രകാരന്റെ വൈദഗ്ദ്യത്തോടെ പ്രകൃതിയെ വര്ണ്ണാഭമാക്കുകയാണ്..<br /><br />അകത്തുനിന്നും മാര്ബിള്ക്കല്ലില്പതിയുന്ന ചുറ്റികയടിയുടെ താളാത്മകത!!<br /><br />അപ്പനോടൊപ്പം എത്തിച്ചേര്ന്നിരിക്കുന്നത് 'മൈക്കിള് എയ്ഞ്ചലോ'യുടെ പണിപ്പുരയ്ക്കരികിലാണെന്ന് വിശ്വസിയ്ക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല!!.<br /><br />സ്നേഹവായ്പ്പും,സംരക്ഷണവും നിറഞ്ഞ അപ്പന്റെ കരുതല്കയ്യിനു കീഴെ 'മൈക്കിള് എയ്ഞ്ചലോ'യ്ക്കടുത്തെത്തുമ്പോള് എന്റെ മനസ്സു ശരിയ്ക്കും ത്രസിക്കുകയായിരുന്നു..<br /><br />മഹാനായ ആ 'രാജശില്പ്പിയെ' കണാന് കഴിഞ്ഞപ്പോള് ശരിക്കും മതിമറന്നു നിന്നു പോയി..<br /><br />സ്വപ്നസാഫല്യംപോലെ... ഗുരുമുഖത്തെത്തിയ ശിഷ്യന്റെ നിര്വൃതിദായകമായ നിമിഷങ്ങള് പോലെ.. എന്നില് നിറയുന്ന സന്തോഷാധിരേകം ഞാന് തിരിച്ചറിയാന് തുടങ്ങി.....<br /><br />എനിക്ക് അപ്പനോടുള്ള ബഹുമാനം ആകാശംമുട്ടെ ഉയര്ന്നു..<br /><br />അപ്പന് കൂടെയില്ലായിരുന്നെങ്കില് എനിക്ക് ഈ മഹാഭാഗ്യം ലഭിക്കുമായിരുന്നല്ലോ...<br /><br />മഞ്ഞുപോലെ വെളുത്ത 'ഇറ്റാലിയന് വെണ്ണക്കല്ലില്, ഒരു കവിതപോലെ 'പിയത്താ!!'...<br /><br />കാലത്തെ വെല്ലുന്ന പ്രതിഭയുടെ വെളുത്ത ചിറകുകള്!!!<br /><br />"ദൈവമേ..നിന്റെ സൃഷ്ടിചാരുതയെ വെല്ലുന്നപോലൊരു മനുഷ്യപ്രതിഭയോ?"<br /><br />ഞാന് ഇടറുന്ന കാല്വെപ്പുകളുമായി ആ മഹത്തായ കലാസൃഷ്ടിയേയും,മഹാനായ ആ രാജശില്പ്പിയേയും അല്പ്പം അകലെനിന്നാണെങ്കിലും,മനസ്സാ നമസ്ക്കരിച്ചു..<br /><br />ഞങ്ങള് 'പാര്ലറില്'നിന്ന് 'ശ്രദ്ധിക്കുന്നതൊന്നും 'എയ്ഞ്ചലോ' അറിഞ്ഞീട്ടില്ല!!<br /><br />ഒരു സ്വപ്നാടകനെപ്പോലെ സൃഷ്ടിയില് മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ് 'എയ്ഞ്ചലോ'!!..<br /><br />സൂര്യനസ്തമിക്കാത്ത റോമാസാമ്രാജ്യത്തില്, സ്നേഹമെന്ന ഓരേയൊരു ആയുധം മാത്രമായി..സമൂഹ്യപരിവര്ത്തനത്തിനിറങ്ങിയ ചരിത്രപുരുഷനായ 'യേശുദേവന്റെ മൃതമായ ഭൗതീക ശരീരം ഒരു നിശ്ശബ്ദവിലാപം പോലെ മടിയില് കിടത്തിയ കന്യാമേരിയുടെ മനോഹര ശില്പ്പം!!!<br /><br />"ദ ഗ്രേറ്റ് ആര്ട്ടിസ്റ്റ്സ്' എന്ന ആര്ട്ട്സീരീസ് മാസികയില് 'മൈക്കിള് എയ്ഞ്ചലോ' എന്ന മഹാപ്രതിഭയുടെ താളുകള് കണ്ട് വിസ്മയഭരിതമായ തന്റെ കൗമാരം...<br /><br />മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ, കൃത്യമായ അളവുകളും അതിസൂക്ഷ്മമായ 'ഘടനാവൈഭവവും' ശില്പ്പകലയില് എത്രമാത്രം സ്വാധീനിക്കുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത് "എയ്ഞ്ചലോ'യില് നിന്നായിരുന്നു!!<br /><br />മനുഷ്യശരീരത്തിലെ ഓരോ 'ധമനികള്' പോലും തെറ്റാതെ ആലേഖനംചെയ്യാന് 'മൈക്കിള് എയ്ഞ്ചലോ' മറന്നില്ലല്ലോ!!!<br /><br />ശില്പ്പകലയുടെ എല്ലാ 'തിയറിയും' 'പിയത്താ'യില് ഉണ്ട് എന്നാണ് അപ്പന് എപ്പോഴും പറയാറുള്ളത്!<br /><br />കലയില് ഏറ്റവും നിസ്സാരമെന്നു തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങള്ത്തന്നെയാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതെന്നുമുള്ള 'എയ്ഞ്ചലോ ഫിലോസഫിയും' നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു 'പിയത്താ'യില്.!!!<br /><br />പക്ഷെ കന്യാമേരിയുടെ വസ്ത്രാലങ്കാരം അല്പംകൂടുതല് ആയോ എന്ന് എന്റെ മനസ്സില് എപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യം ഉയരാറുണ്ട്..<br /><br />എന്നാല് 'യേശുവിന്റെ' ശില്പ്പചാരുത ശരിയ്ക്കും എടുത്തുകാണിയ്ക്കാന് അത് കാരണമാകുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ 'എയ്ഞ്ചലോ'യോടുള്ള ആരാധന ഏറെ ഉയര്ത്താന് കാരണമാക്കി.<br /><br />അപ്പനുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങളില് എപ്പോഴും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ഒരു സന്ദേശമുണ്ടായിരുന്നു....<br /><br />ഒരു യഥാര്ത്ഥ കലാകാരന് വിനീതരില് വിനീതനായിരിക്കണം.<br /><br />ഒരു ശിശുവിന്റെ കൗതുകത്തോടെ.. മുന്വിധികളൊന്നുംകൂടാതെ എന്തിനേയും വീക്ഷിക്കാനുള്ള മനസാന്നിധ്യം ആര്ജ്ജിക്കണം....<br /><br />എപ്പോഴും സത്യത്തോട് ചേര്ന്നു നില്ക്കാന് പരിശ്രമിക്കണം<br /><br />സത്യമാണ് സൗന്ദര്യം! സൗന്ദര്യം തന്നെ സത്യവും എന്നെല്ലാം!!!<br /><br />പക്ഷെ, അത് ശരിയായ അര്ത്ഥത്തില് മനസ്സിലാക്കാന് തനിയ്ക്ക് കഴിയാറില്ലെന്നും എനിയ്ക്കുത്തന്നെ ബോധ്യമായിരുന്നു..<br /><br />പക്ഷെ,ഇപ്പോള് വിയാന്വിതനായ.'എയ്ഞ്ചലോ'യെ നേരില്ക്കാണാന് കഴിഞ്ഞപ്പോള് ശരിക്കും അപ്പന്റെ ഉപദേശങ്ങളുടെ പൊരുള് മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു...<br /><br />കാഴ്ച്ചയില് വിരൂപനായ 'എയ്ഞ്ചലോ' ഒരിയ്ക്കല്പോലും സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ രൂപഭംഗിയില് ശ്രദ്ധ ചെലുത്തിയിരുന്നില്ല എന്നുവേണം കരുതാന്..<br /><br />വെട്ടിയൊതുക്കാത്ത പാറിപ്പറന്ന തലമുടി....<br /><br />അശ്രദ്ധമായി വളര്ന്ന താടിയും മീശയും....<br /><br />ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ സൗന്ദര്യവും തേടിയലയുന്ന തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകള്!!!!<br /><br />ഒരു യഥാര്ത്ഥ കലകാരന് കലയുടെ ഔന്നിത്യങ്ങള്തേടി അലയുമ്പോള്തന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനകാര്യങ്ങള്പോലും മറന്നുപോകുന്നു എന്നതിനുള്ള ഉദാഹരണമായി അപ്പന് എപ്പോഴും 'മൈക്കിള് എയ്ഞ്ചലോ'യെ ചൂണ്ടിക്കാണിയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു...<br /><br />ലോകം കണ്ട ശില്പ്പികളില് എറ്റവും മുമ്പനായിരുന്ന 'എയ്ഞ്ചലോ'...വിവാഹം കുടുംബം എല്ലാം തന്റെ കലാസപര്യതന്നെ എന്ന് സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞു...<br /><br />ഈ തിരിച്ചറിവ് സ്വയം ആര്ജ്ജിക്കുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഒരു കലാകാരന്റെ വിജയവും!!<br /><br />ആധുനീകലോകത്തെ കലാസപര്യകള് വെറും സാമ്പത്തിക ലാഭത്തിനായുള്ള വ്യാപാരങ്ങള് മാത്രമായി ചുരുങ്ങുമ്പോഴാണ് ഒരു യഥാര്ത്ഥ കലാകാരന്റെ വ്യക്തിപ്രഭാവം ശരിയ്ക്കും വ്യക്തമാക്കപ്പെടുന്നത്!!!<br /><br />മനോവ്യാപാരങ്ങളുടെ പെരുമഴയ്ക്ക് വിരാമമെന്നോണം മാനം തെളിഞ്ഞു!!<br /><br />അംഗലാവണ്യം നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഒരു തരുണീമണി ആരേയും ആകര്ഷിക്കുന്ന നടനചാരുതയോടെ 'എയ്ഞ്ചലോയ്ക്കടുക്കലേയ്ക്കെത്തി..<br /><br />വിശ്വശില്പ്പിയുടെ കരവിരുതില് മനോഹരമായി കടഞ്ഞെടുത്ത ജീവന്തുടിക്കുന്ന ഒരു വെണ്ണക്കല്ശില്പ്പം!!<br /><br />ഈ സുന്ദരീശില്പ്പം ഇനി 'എയ്ഞ്ചലോ'യുടെ 'മോഡലോ'മറ്റൊ ആവുമോ?..<br /><br />എന്റെ മനസ്സില് സംശയങ്ങളുടെ പെരുമഴ വീണ്ടും പെയ്തുതുടങ്ങി..<br /><br />ഇളംറോസ് നിറത്തില് 'ഇറ്റാലിയന് ഫാഷനിലുള്ള' ആ 'ഫുള്ഗൗണില്'ഒരു മാലാഖയേപ്പോലെ ആ സുന്ദരി!! 'എയ്ഞ്ചലോ'യുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളേയും ഇമ വെട്ടാതെ നോക്കിനില്ക്കുകയണ്..<br /><br />തികഞ്ഞ ആരാധനയോടെയുള്ള അവരുടെ അംഗചലനങ്ങള് എന്നെ ശരിക്കും അമ്പരപ്പിച്ചു..<br /><br />ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി അവള് 'എയ്ഞ്ചലോയെ' അതിരുകവിഞ്ഞു ബഹുമാനിക്കുന്നുണ്ട്!!!<br /><br />അവളുടെ കരിനീലക്കണ്ണുകളിലെ തൂക്കുദ്യാനങ്ങള്!!..നിറഞ്ഞ തൂമന്ദഹാസത്തിലെ മുല്ലമൊട്ടുകള്!!!...നിറമാറിലെ തുളുമ്പുന്ന വീഞ്ഞുകുടങ്ങള്!!... എല്ലാം....എല്ലാം ... അവള്ക്ക് 'എയ്ഞ്ചലോ'യോടുള്ള ആരാധനയുടെ ആഴങ്ങള് എനിയ്ക്കു മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നുണ്ട്!!...<br /><br />വളരെയേറെ സമയം ആ സുന്ദരീശില്പ്പം 'എയ്ഞ്ചലോ'യ്ക്കടുത്തായി നിലകൊണ്ടു...<br /><br />'എയ്ഞ്ചലോ,യില്നിന്നും എന്തിനോവേണ്ടികാത്തുനില്ക്കുന്നപോലെയുള്ള ആ സുന്ദരിയുടെ ശരീരഭാഷ എനിയ്ക്ക് ശരിയ്ക്കും മനസ്സിലായി....<br /><br />'എയ്ഞ്ചലോ'യുടെ ചുറ്റികയടിയുടെ താളാത്മകമായ ചലനങ്ങള്ക്കൊപ്പം താളംപിടിച്ചിരുന്ന ആ സുന്ദരമായ കാല്പാദങ്ങള് താന് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു...<br /><br />എന്നാല്,എന്നെ ശരിയ്ക്കും വിസ്മയിപ്പിച്ചത് 'എയ്ഞ്ചലോ' ഈ സുന്ദരിയുടെ സാമീപ്യംപോലും അറിഞ്ഞീട്ടില്ല എന്നുള്ളതാണ്!!!<br /><br />മനസ്സിലൂറുന്ന ഭാവനയുടെ തേന്ത്തുള്ളികള് സൃഷ്ടിയിലേയ്ക്ക് പകരുമ്പോള്.എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു നിര്വൃതിയാണ് ഒരു യഥാര്ത്ഥ കലാകാരന് അനുഭവിക്കുന്നതെന്നും....<br />അവന് ചുറ്റുപാടുകളില്നിന്നും വേര്പ്പെട്ട് തന്റേതുമാത്രമായ ഒരു ലോകത്തെത്തിപ്പെടുന്നുവെന്നും...അപ്പോള്മാത്രമാണ് ഒരു യഥാര്ത്ഥകലാസൃഷ്ടിരൂപംകൊള്ളുന്നതെന്നും എനിക്കുമനസ്സിലാക്കിത്തരികയായിരുന്നു 'എയ്ഞ്ചലോ'!!!!<br /><br />ഒരു 'റിയാലിറ്റി ഷോ' യില് പങ്കെടുത്താല്തന്നെ താനൊരു മഹാനായ കലാകാരനായി എന്നു സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്ന ആധുനീക കലാകാരന്മാരില്നിന്നും എത്രയോ അകലെയാണ് യഥാര്ത്ഥ കല എന്ന തിരിച്ചറിവിലേയ്ക്കും ആ ദൃശ്യം എന്നെ നയിച്ചു..<br /><br />കുറേ നേരത്തെ വ്യര്ത്ഥമായ കാത്തിനില്പ്പിനു ശേഷം നമ്രമുഖിയായ ആ സുന്ദരിയുടെ തിരിച്ചുപോക്ക്..എനിക്ക് മറ്റൊരു വലിയ പാഠം കൂടി പറഞ്ഞുതരികയായിരുന്നു...<br /><br />വെറും ലൗകീക പ്രലോഭനങ്ങളിലും...സമ്പത്തിന്റെ തിളക്കത്തിലും മയങ്ങുന്നവനല്ല ഒരു യഥാര്ത്ഥ കലാകാരന് എന്നും!!...<br /><br />പെയ്തിറഞ്ഞുന്ന മഞ്ഞില്നൂലുകള്ക്കിടയില് അലിഞ്ഞുപോയ ആ സൗന്ദര്യധാമത്തില് മതിമറന്നു നിന്നുപോയ എന്റെ തോളില് ആ സ്നേഹശ്പര്ശം......<br /><br />മോനെ"നീ കണ്ടിരുന്നോ?..എയ്ഞ്ചലോയുടെ അരികില് നിന്നിരുന്ന ആ സുന്ദരിയെ?...<br /><br />"ഉവ്വ്"<br /><br />അല്പം ജാള്യതയോടെ ഞാന് തലകുലുക്കി..<br /><br />"അവളാണ് 'ഏയ്ഞ്ചലോ'യുടെ പിറകെ വിവാഹാഭ്യര്ത്ഥനയുമായി നടന്നിരുന്ന പ്രശസ്തയായിരുന്ന അഭിനേത്രി..."<br /><br />വിരൂപനായ 'എയ്ഞ്ചലോ'യെ അവള് വിവാഹം കഴിക്കാനൊരുങ്ങിയതിനുള്ള കാരണം എന്താണെന്നറിയാമോ?..<br /><br />"അവളുടെ സൗന്ദര്യവും, മഹാനായ 'എയ്ഞ്ചലോ'യുടെ ബുദ്ധിസാമര്ത്ഥ്യവും ഒത്തിണങ്ങിയ ഒരു കുഞ്ഞ്!!!..അതായിരുന്നു അവളുടെ സ്വപ്നം..."<br /><br />'എയ്ഞ്ചലോ' അവള്ക്കു കൊടുത്ത മറുപടി എന്താണെന്നറിയാമോ?..<br /><br />പരിചിതമായ ആ പാതിപുഞ്ചിരിയില് അപ്പന്റെ കുസൃതിചോദ്യം..<br /><br />എന്റെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്കുതന്നെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന പിതാവിന്റെ കണ്ണുകളില്നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനാവതെ ഞാന് കുഴങ്ങി.. ഞാന് തോല്വി സമ്മതിച്ചു..മുഖം കുനിച്ചു..<br /><br />"നേരെ തിരിച്ചായാലോ?..."എന്ന്!!!<br /><br />'എയ്ഞ്ചലോ'യുടെ സൗന്ദര്യവും..അവളുടെ ബുദ്ധിയും കൂടിയുള്ള ഒരു കുഞ്ഞാണ് ഉണ്ടാവുന്നതെങ്കിലോ...?"എന്ന്..<br /><br />അപ്പന്റെ അളന്നുമുറിച്ചുള്ള പുഞ്ചിരി വീണ്ടും...<br /><br />അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു 'ഷോക്ക്'കിട്ടിയ അനുഭവം!!!..<br /><br />കണ്ണുകള് തിരുമ്മിത്തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള് ചുറ്റും കൂരിരുട്ടായിരുന്നു....ഒരു വിധത്തില് 'ടേബിള് ലാമ്പി'ന്റെ 'സ്വിച്ചോണാക്കി..<br /><br />നേരിയ പ്രകാശത്തില്..'ബുക്ക്ഷെല്ഫിനുമുകളിലായി' സ്നേഹപൂര്വം പുഞ്ചിരിക്കുന്ന അപ്പന്റെ ബ്ലാക്ക് ആന്ഡ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോ...<br /><br />ചില്ലിന്റെ മഞ്ഞുപാളികള്ക്കുള്ളിലൂടെ അപ്പന് വീണ്ടും എന്നെനോക്കിച്ചിരിക്കുകയാണെന്നു എനിക്കു തോന്നി...<br /><br />അതോ ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കാപട്യകലയെ കൊച്ചാക്കി ചിരിക്കുയായിരുന്നോ!!!!....<br /><br />ശിശുസഹജമായ മനസ്സോടെ കലാസപര്യമാത്രം നടത്തി കടന്നുപോയ തന്റെ പിതാവ്.....<br /><br />സ്വാര്ത്ഥലാഭങ്ങള്ക്കുമാത്രമായുള്ള കലയുടെ ദുരുപയോഗം എന്നെ ഒര്മ്മപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നോ?!!.......<br /><br />ജനുവരിയുടെ തണുത്ത പ്രഭാതം എന്നെ കിടക്കയില്ത്തന്നെ പുതച്ചുമൂടികിടക്കാന് വീണ്ടും വീണ്ടും നിര്ബന്ധിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്നു.. <br /><br />പെട്ടെന്ന് ഓര്മ്മയുടെ തിരികള് പതുക്കെ തെളിയാന് തുടങ്ങിയാപ്പോള്...ചാടിയെഴുന്നെറ്റു..<br /><br />ഇന്ന് ജനുവരി പന്ത്രണ്ട്!!..<br /><br />അപ്പന്റെ വേര്പാടിന് ഇന്ന് പതിനേഴു വയസ്സുതികയുന്നു..<br /><br />കരുതലിന്റെ ഒരു കരംപോലെ....<br />കിനാവിന്റെ ലോലതന്ത്രികളായിപോലും..തനിക്ക് നന്മ നേരുന്ന സ്നേഹവായ്പ്പിനുമുന്നില് മനസ്സൊരു വലംപിരിശങ്കായിമാറുകയായിരുന്നു....</span><span style="font-family: AnjaliOldLipi;"><o:p></o:p></span><br /></div><div class="blogger-post-footer">ഇതുവരെ ഈ ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിച്ചവര്.....<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419792119662301209-8585807017609649249?l=palakkalwindow.blogspot.com' alt='' /></div>ജോയ് പാലക്കല് - Joy Palakkalhttp://www.blogger.com/profile/07527485939819934722noreply@blogger.com6